Polonia USA 2010 future of Poland

Kto blokuje Polski Gaz? Bezpieczeństwo energetyczne w kontekście gazu łupkowego.

2010-06-20T08:48:00.001-07:00

Kto blokuje Polski Gaz? Bezpieczeństwo energetyczne w kontekście gazu łupkowego.
kontekście gazu łupkowego cz. I
prof. KUL dr hab. Romuald Szeremietiew, dr hab. inż. Zbigniew Wrzesiński, inż. Wiktor Stanisław Michałowski - redaktor naczelny kwartalnika "Rurociągi" (2010-06-17) Rozmowy niedokończone

słuchaj
zapisz
Polska gazowym Eldorado (1/2)

Polska gazowym Eldorado (2/2)

Związane ręce Komorowskiego Andrzej Janusz Zybertowicz, ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy, polski socjolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu

2010-06-18T08:33:00.001-07:00

Związane ręce Komorowskiego Andrzej Janusz Zybertowicz, ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy, polski socjolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu
Nasz Dziennik, 2010-06-18
Z Andrzejem Zybertowiczem, socjologiem, byłym doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. bezpieczeństwa państwa, profesorem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, rozmawia Mariusz Bober

Rok temu powiedział Pan w jednym z wywiadów, że "jeżeli skala kryzysu będzie wymagała (...) wprowadzenia w życie trudnych decyzji instytucjonalnych, to Platforma Obywatelska okaże się do nich niezdolna". Po katastrofie pod Katyniem i klęsce powodzi obserwujemy inercję władz na niespotykaną skalę.
- Zauważmy, że wcale nie spotkały nas wszystkie możliwe kryzysy. Można sobie wyobrazić jeszcze gorsze: wojnę, epidemie czy też kryzys finansowy na skalę większą niż wielka depresja z 1929 roku. Katastrofa smoleńska pokazała, że powinny być zmienione procedury bezpieczeństwa lotów najważniejszych osób w państwie. Ale brak takich procedur nie wywołuje od razu żadnych widocznych skutków. A uporządkowanie tej sprawy nie wymusza reform w innych obszarach funkcjonowania państwa, które również wymagają zmian.

Katastrofa smoleńska ujawniła niewydolność państwa polskiego, i to na wielu płaszczyznach...
- Dla mnie, jako badacza faktycznych reguł gry w społeczeństwie, było to oczywiste co najmniej od połowy lat 90. ubiegłego wieku. W 2004 r. podczas ogólnopolskiego zjazdu socjologicznego omawiałem zjawisko diagnozy bez konsekwencji, dostrzeżone zresztą także przez osoby dalekie od myślenia niepodległościowego. Zjawisko to polega na tym, że chociaż poważne niesprawności w funkcjonowaniu państwa są dostrzegane i zdiagnozowane, to potrzebne rozwiązania nie są wprowadzane w życie. Wiemy o niesprawności służby zdrowia, sądownictwa, mediów publicznych, tajnych służb, ale państwo nie ma zdolności uporania się z tymi problemami.

PO przez ostatnie lata sprawiała wrażenie, że ma monopol na modernizację państwa...
- Platforma w ostatnich latach miała wyniki w wywoływaniu wrażeń, tylko co zreformowała? Państwo może być naprawiane na trzy sposoby: albo samo jest w stanie dokonać niezbędnych zmian, albo naprawa jest wymuszana oddolnie - przez społeczeństwo; może to być też dokonywane poprzez mechanizmy postkolonialne - a więc jakieś inne państwo lub międzynarodowe korporacje wymuszają modernizację. Ale wówczas dokonywane są tylko takie zmiany, które są potrzebne obcym podmiotom do tego, by płynnie mogły prowadzić swoje interesy. Problem polega na tym, że w Polsce, mimo że mamy demokrację, czyli system pozwalający na samoregulację, państwo jest nieprzejrzyste samo dla siebie. Rządy PO raczej pogorszyły sytuację, ponieważ wielu jej polityków działa w sytuacji konfliktu interesów, co sprawia, że nie mają dostatecznie silnych motywacji, by wprowadzać reformy.

Jarosław Kaczyński apelujący do PO o współdziałanie w reformowaniu państwa spotka się więc z murem?
- Jarosław Kaczyński wyciągnął wniosek, że musimy zbudować w Polsce nowy typ porozumienia politycznego. Najwyraźniej uznał, że jeśli dwa główne ugrupowania postsolidarnościowe będą nadal prowadziły ze sobą ostrą walkę, to państwo polskie nie osiągnie zdolności do samonaprawy. Kaczyński przemyślał swoją rolę w polskiej polityce i - być może - rozstał się ze złudzeniem, że jest w stanie zbudować formację, która sama będzie w stanie wziąć odpowiedzialność za dopasowanie Polski do wyzwań współczesności w taki sposób, by nie zagubić naszej tradycji. Prezes PiS zrozumiał też, że Polacy są mocno podzieleni i budując przyszłość, trzeba, by różne środowiska polityczne znalazły minimum porozumienia. Stąd dzisiejszy język prezesa PiS. To nie jest efekt tylko tego wstrząsu, jakim była dla niego śmierć brata i wielu bliskich, utalentowanych współpracowników w katastrofie smoleńskiej. To także rezultat wcześniejszych przemyśleń. Tymczasem Donald Tusk jakby wszedł w mentalność "starego" Jarosława Kaczyńskiego: pielęgnuje złudzenie, że jest w stanie uzyskać pełną kontrolę nad państwem i je reformować - gdy tylko w Pałacu Prezydenckim usadowi niezbyt "lotnego", za to zależnego od siebie polityka.

Ale przez ponad 2,5 roku rządów Donald Tusk nie pokazał, że ma zdolność reformowania kraju...
- To, co robi prezes Jarosław Kaczyński, jest sygnałem zarówno dla PO, jak i dla wyborców. Sygnał dla Platformy jest następujący: wyciągnijcie wniosek, który ja wyciągnąłem; jeśli macie ambicje przejęcia pakietu kontrolnego nad państwem, to uznajcie, że w dzisiejszym dynamicznym świecie to jest nieskuteczne. Jeśli wyborcy dadzą Bronisławowi Komorowskiemu prezydenturę, to chociaż Donald Tusk może zyska złudzenie kontroli nad państwem, to reformy nadal nie będą przeprowadzane. Wyborcom Kaczyński mówi: głos na mnie to szansa na prawdziwy, kreatywny pluralizm w Polsce i odblokowanie potencjału rozwojowego.

Do niedawna PO usprawiedliwiała swoją bezczynność rzekomym blokowaniem reform państwa przez śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego...
- Zaprzecza temu usprawiedliwieniu przykład mediów publicznych, które niewątpliwie wymagają reformy. Nie została ona należycie przeprowadzona w okresie rządów PiS. Gdyby Platforma naprawdę chciała je uspołecznić, postarałaby się o minimalne porozumienie w tej sprawie wszystkich sił politycznych. Zaproponowałaby PiS lub śp. prezydentowi Kaczyńskiemu opracowanie wspólnego projektu. Ale PO nie dotrzymała nawet umowy z SLD, przy poparciu którego mogła przecież odrzucić weto prezydenckie. Sytuacja ta pokazuje, że oskarżanie śp. Lecha Kaczyńskiego o blokowanie zmian jest nieuczciwe. To wymówka, bo albo PO nie ma woli do przeprowadzenia reform, bo jest uwikłana w jakieś ciche zależności z grupami interesów, albo jest niesprawna organizacyjnie. A może jedno i drugie.

Jak PO wykorzystuje pełnię władzy, którą de facto obecnie sprawuje?
- Na razie Platforma zajmuje się tym, co wcześniej krytykowała u PiS, czyli przejmowaniem kontroli nad kolejnymi instytucjami państwa. Osłabia IPN, dogaduje się z Aleksandrem Kwaśniewskim, by osadzić na stanowisku prezesa Narodowego Banku Polskiego Marka Belkę, czy z innymi środowiskami, by obsadzić urząd Rzecznika Praw Obywatelskich. Gdyby PO rzeczywiście była partią obywatelską, zaczekałaby z tymi zmianami do wyborów prezydenckich, czyli do stabilnej sytuacji politycznej. Zastanawiam się w tym kontekście nad mentalnością Bronisława Komorowskiego. Ostatnio gra z Kwaśniewskim i ludźmi Wojskowych Służb Informacyjnych, a poparcie dla niego deklarują tacy ludzie jak gen. Marek Dukaczewski [były szef WSI - przyp. red.] czy Włodzimierz Cimoszewicz.

...który zachęcał, byśmy przyłączyli się do rosyjsko-niemieckiego projektu Gazociągu Północnego.
- Wypowiedział się tym samym przeciwko naszemu interesowi narodowemu. Gdy słucham reklam wyborczych Bronisława Komorowskiego, w których mówi, że całe życie służył Narodowi, odnoszę wrażenie, że został on wpuszczony przez Donalda Tuska w pogoń za władzą, w której kompletnie się pogubił. Nawet jeśli Komorowski zyska splendory Pałacu Prezydenckiego, to będzie tak uzależniony od różnych środowisk, że nie będzie zdolny do myślenia w kategoriach interesu narodowego.

Od kogo może być najbardziej uzależniony?
- Mam na myśli głównie grupy biznesowe powiązane ze środowiskiem WSI, podobnie jak niektóre grupy medialne. Jeśli dzięki ich poparciu Komorowski wygra wybory, będzie miał ręce związane zarówno przez nich, jak i przez Donalda Tuska. Jeśli marszałek Sejmu opowiada bzdury na temat metod wydobycia gazu łupkowego, to zastanawiam się, kto mu je wkłada do głowy? Czy nie właśnie część środowiska WSI od lat związana z Moskwą? To Moskwa ma interes w tym, żeby Gazprom zarabiał w Polsce, a nie Polacy na wydobyciu gazu.

Co nas czeka, gdyby PO przypieczętowała swoją władzę wygraną Bronisława Komorowskiego?
- Jego ewentualna wygrana niewielką przewagą i obecna kampania, która odblokowała potencjał PiS, otworzy dla tej partii drogę do wygrania wyborów samorządowych i parlamentarnych i rozpoczęcia rzeczywistych reform w kraju. Ale uwaga: to zależy od tego, czy środowiska niepodległościowe nie wpadną w defetyzm. Przecież już dziś widać, iż odnieśliśmy wielki sukces: tylu Polaków podniosło głowę, przestało się wstydzić swojego patriotyzmu. Zobaczyliśmy, jak dla wielu rodaków ważne są symbole naszej państwowości, niepodległości i dumy. PiS już odzyskało potencjał koalicyjny, którego starano się go pozbawić przez ostanie 3 lata.

Przed wyborami... (2010-06-16)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: prof. dr hab. Andrzej Zybertowicz- socjolog z UMK, doradca prezydenta RP ds. bezpieczeństwa państwa
Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=21904
Andrzej Janusz Zybertowicz, ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy, polski socjolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

W latach 1973-1977 studiował historię na UMK (tu na specjalizacji archiwistyka) i UAM.

Początkowo pracował w Instytucie Filozofii UMK, następnie od 1989 do 1995 w Katedrze Socjologii UMK i od 1995 w Instytucie Socjologii UMK.

W 1985 doktorat z historii na UAM W Poznaniu.

Habilitacja na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1997 roku. Rozprawa habilitacyjna (”Przemoc i poznanie: Studium z nie-klasycznej socjologii wiedzy”) poprzedzona była wieloletnimi zagraniczymi wyjazdami stypendialnymi.

Pełnił funkcję dyrektora Instytutu Socjologii UMK w latach 1998-2006. Był również członkiem Komitetu Naukoznawstwa Polskiej Akademii Nauk.

Był założycielem i pierwszym kierownikiem (od 2006 do września 2007) Podyplomowego Studium Socjologii Bezpieczeństwa Wewnętrznego przy Instytucie Socjologii UMK

Od lipca do listopada 2007 był głównym doradcą ds. bezpieczeństwa państwa premiera Jarosława Kaczyńskiego.

Od stycznia 2008 jest doradcą ds. bezpieczeńswa państwa Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.

Zainteresowania badawcze Andrzeja Zybertowicza dotyczą przede wszystkim socjologii wiedzy oraz “zakulisowych” wymiarów życia społecznego.

Komentuje w mediach wydarznia polityczne.

Obecnie w UMK na bezpłatnym urlopie naukowym.
Konferencja “Konflikt interesów w Europie Środkowo-Wschodniej”
4 maja 2010Zapraszam do udziału we współorganizowanej przeze mnie międzynarodowej konferencji poświęconej zjawisku konfliktu interesów w Europie Środkowo-Wschodniej, która odbędzie się 25-27 sierpnia 2010 w Instytucie Socjologii UMK w Toruniu. Konferencja adresowana jest nie tylko do osób ze środowiska akademickiego, do udziału serdecznie zapraszamy także przedstawicieli instytucji, organizacji i stowarzyszeń zajmujących się takimi zagadnieniami jak korupcja, lobbing, przestępczość gospodarcza, przejrzystość reguł demokracji, mechanizmy stanowienia prawa, sytuacja mediów. Spośród zaproszonych gości swój udział potwierdzili m.in.:

Prof. Janine Wedel, George Mason University , autorka książki Shadow Elite: How the World’s New Power Brokers Undermine Democracy, Government, and the Free Market (Basic Books, 2009)
Prof. György Schöpflin, deputowany do Parlamentu Europejskiego, były wykładowca University of London
Prof. Antoni Z. Kamiński, były prezes Transparency International Polska, współautor “Korupcji rządów: państwa pokomunistyczne wobec globalizacji”
Więcej informacji po kliknięciu na poniższy baner:

Kategorie: dla studentów, inne IPN - protest Polonii Kanadyjskiej
“Ogromny niepokój wśród kół kanadyjskiej Polonii wywołał uchwalony ostatnio przez
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej akt nowelizacji ustawy
o Instytucie Pamięci Narodowej (IPN) w Polsce”
- takie są pierwsze słowa listu Przedstawicieli Polonii Kanadyjskiej, którzy poparli protest
polskich kół naukowych przeciwko podpisaniu przez Bronisława Komorowskiego
nowelizacji ustawy o IPN.
Czy kandydat na Prezydenta RP mógł zachować się inaczej? Przecież poparciem obdarzył go
b. Prezydent Lech Wałęsa, któremu IPN poświęcił książkę SB a Lech Wałęsa,
autorstwa Sławomira Cenckiewicza i Piotra Gontarczyka.

Kategorie: inne Polsko, mój Narodzie, jesteś!
15 kwietnia 2010

Kategorie: inne Zapraszam na spotkanie promocyjne najnowszego numeru pisma „Obywatel”
27 stycznia 2010W czwartek, 28 stycznia o godzinie 18.00, w sali nr I, Instytut Socjologii UMK, ul. Fosa Staromiejska 1a (w Toruniu, a jakże!), będzie dyskusja o najnowszym numerze pisma „Obywatel”. Tematem - zakulisowe wymiary życia społecznego. W trakcie debaty wraz ze współpracownikami, autorami tekstów opublikowanych w „Obywalelu”, czyli: dr Krzysztofem Pietrowiczem, dr Joanną Szalacha oraz Filipem Gołębiewskim, zastanowimy się nad wpływem nieformalnych grup interesu na Polskę w ciągu ostatnich dwudziestu lat.

Serdecznie zachęcam do lektury tekstów autorstwa moich współpracowników, zamieszczonych w „Obywatelu”, których lista znajduje się poniżej:

dr Joanna Szalacha - „O dobrym państwie (polskim)”

dr Joanna Szalacha - „Po stronie dobra wspólnego”

dr Krzysztof Pietrowicz - „20 afer gospodarczych na 20 lat III RP”

dr Piotr Stankiewicz - „Za kulisami nauki, czyli eksperci w służbie biznesu”

dr Daniel Wicenty - „Nie widząc, nie słysząc, nie mówiąc”

Filip A. Gołębiewski - „Media masowe jako panopticon: przypadek Polski”

Maciej Gurtowski - „Redukcja do tajności”

Jest też wywiad ze mną, który zatytułowano: „Sięgać tam, gdzie wzrok nie sięga”

Kategorie: inne Sukces fałszu
5 grudnia 2009W wywiadzie dla Naszego Dziennika poruszam problem zafałszowania życia publicznego, zafałszowania które przenika także do naszych indywidualnych świadomości. Sukcesy wyborcze Platformy Obywatelskiej współtworzą kłamstwa. Dwa przykłady. Pierwszy fałsz, to tezy o tworzącym się za rządu PiS państwie podsłuchów rzekomo łamiącym wszelkie demokratyczne standardy - ten fałsz pomógł partii Donalda Tuska wygrać wybory parlamentarne w 2007 roku. Fałsz drugi, informacja o rzekomej sprzedaży stoczni z tajemniczemu, rzekomo katarskiemu, inwestorowi - ta nieprawda dodała PO głosy w wyborach do parlamentu europejskiego w 2009 roku. Ci wyborcy, którzy dali się zwieść tym informacjom i zaufali PO, dziś mają prawo czuć się oszukani. Niewiele jednak osób jest w stanie przyznać się do tego, iż popełniło błąd wierząc w nadchodzącą nową jakość życia publicznego.

To prowadzi do kolejnego fałszu, tym razem na poziomie jednostkowym - do samookłamywania się. Efektem jest bierność społeczeństwa i jego elit wobec tak jawnych przykładów naruszania standardów demokracji jak afera hazardowa, podsłuchiwanie dziennikarzy przez tajną służbę, liczne konflikty interesów polityków rządzącej ekipy. Ciekawe, ile jeszcze afer trzeba będzie ujawnić, aby dyskurs publiczny został odkłamany i zrozumiano, że rządy PO nie są jedynym dopuszczalnym scenariuszem dla Polski.

Zachęcam też do porównania mojego spojrzenia na CBA z ujęciem Gromosława Czempińskiego. Oba teksty opublikowała Rzeczpospolita.

Kategorie: inne Samokontrola, samo-kontrola, samowola
11 listopada 2009Zdolność do samokontroli, jako cecha przypisywana jednostce, zwykle oceniana jest pozytywnie. Kojarzy się ze zdolnością do zdystansowanego osądu i opanowaniem. Traktujemy samokontrolę jako element dobrego wychowania.

Gdy jednak rozważamy problem samokontroli w złożonych systemach społecznych - takich jak instytucje i organizacje - rzecz się komplikuje. W takim kontekście samo-kontrola prowadzi często do samowoli. Samo-kontrola powoduje zastąpienie oficjalnych reguł i norm relacjami towarzyskimi. Wiedzieli o tym już Rzymianie (starożytni). Swą cywilizacyjną mądrość zawarli w klasycznej sentencji: Nemo iudex in causa sua (Nikt nie może być sędzią we własnej sprawie).

Tymczasem Platforma Obywatelska pomysł samo-kontroli chętnie rozprzestrzenia na instytucje naszego państwa. Rozdział funkcji prokuratora generalnego i ministra sprawiedliwości podda prokuraturę samo-kontroli. Stało się tak mimo przestróg licznych komentatorów. Niedawna publikacja „Rzeczpospolitej” ujawniająca układ między prokuratorami, biznesmenami i przestępcami pokazuje, że obawy nie były bezzasadne. Samo-kontrola trafiła również do domeny tajnych służb. To tylko za rządów PO sejmową komisją ds. służb nie kieruje poseł z opozycji. W ramach tej samej filozofii samo-kontroli szefem CBA przestał być Mariusz Kamiński.

Kolejne osiągnięcie w dziedzinie samo-kontroli to powołanie komisji śledczej, w której główne skrzypce grają posłowie PO. Jak będą dociekać prawdy w sprawie, przez którą stanowisko stracił Grzegorz Schetyna? Wiara w to byłaby nieracjonalna -stanowiłaby odrzucenie całej tradycji prawa rzymskiego. Zresztą któż rozsądny chciałby podpaść szefowi własnego klubu?

W tych wszystkich przypadkach samo-kontrola nie sprzyja zdystansowanemu osądowi.

Po odrzuceniu tej zasady prawa rzymskiego, z której wypływa pluralizm kultury Zachodu, dalszych cywilizacyjnych reform partia Donalda Tuska nie musi już dokonywać. Samo-kontrola wystarczy.

Kategorie: inne Ugoda sądowa z Zygmuntem Solorzem-Żakiem
28 października 2009W dniu dzisiejszym przed Sądem Okręgowym w Toruniu w procesie, który wytoczył mi Zygmunt Solorz-Żak (szczegóły procesu tutaj) została zawarta ugoda o następującej treści:

“1. Ja, Andrzej Zybertowicz, przepraszam Pana Zygmunta Solorza-Żaka za to, że w programie ‘Misja Specjalna’, wyemitowanym w programie 1 TVP w dniu 16 listopada 2006 roku, wyraziłem nie mające potwierdzenia stwierdzenie, że Pan Zygmunt Solorz-Żak współpracował ze służbami wojskowymi, że dzięki tej współpracy osiągnął korzyści finansowe i wsparcie w działalności gospodarczej, w tym koncesję dla TV Polsat i kredyt z FOZZ. Wyrażam ubolewanie z powodu naruszenia dóbr osobistych Pana Zygmunta Solorza-Żaka.

2. Zygmunt Solorz-Żak oświadcza, iż przyjmuje przeprosiny Pana Andrzeja Zybertowicza”.

W wyniku ugody powód Z. Solorz-Żak zrezygnował z wszystkich pozostałych roszczeń, w tym dotyczących kosztów procesu.

Mój komentarz: ta ugoda jest kompromisem. To w jakim zakresie poczyniła go każda ze stron, można zobaczyć, porównując dwa dokumenty dostępne na mej stronie domowej. Pełny tekst pozwu jest tutaj, a pełny tekst mojej odpowiedzi na pozew można uzyskać tutaj. Moja analiza badawcza sieci biznesowej Solorza znajduje się tutaj.

Kategorie: inne Zapraszam na spotkanie z oksfordzkimi socjologami
25 października 2009We wtorek, 27 października o godzinie 12.00, w sali nr I, Instytut Socjologii UMK, ul. Fosa Staromiejska 1a odbędzie się, prowadzone przeze mnie, spotkanie z dwoma wybitnymi socjologami - Diego Gambettą i Federico Varese.

Prof. Diego Gambetta jest autorem wydanej przez Oficynę Naukową książki “Mafia Sycylijska”. W Nuffield College University of Oxford zajmuje się problemami przestępczości zorganizowanej, komunikacji i zaufania oraz zastosowaniem teorii ekonomicznych i teorii racjonalnego wyboru w naukach społecznych.

Prof. Federico Varese, kryminolog z Linacre College oraz Centre for Criminology, University of Oxford prowadzi analizy sieciowe grup przestępczych, bada zagadnienie mafii, korupcji i
dynamiki zachowań altruistycznych. W trakcie spotkania porozmawiamy o jego książce “Mafia Rosyjska”.

W księgarniach - nie tylko toruńskich - książki jeszcze do nabycia; także przez Internet - Gambetta - tutaj, a Varese tutaj.

Komentarz do książki “Mafia Sycylijska” przygotują dr Joanna Szalacha (WSB w Toruniu) i dr Stanisław Burdziej (UW-M w Olsztynie). Komentarz do książki “Mafia Rosyjska” zaprezentują Maciej Gurtowski i Jakub Zieliński (doktoranci ZIG IS UMK)

Autografy autorów - do zdobycia na spotkaniu w Instytucie Socjologii UMK.

Wymiana myśli z autorami i komentatorami - miło słuchana!

Serdecznie zapraszam wszystkich zainteresowanych.

Kategorie: inne Do pilnowania tajnych służb potrzeba Herkulesa
21 października 2009W wywiadzie udzielonym dziennikowi Polska The Times analizuję obecną sytuację w tajnych służbach. Nie tylko obecne, ujawnione przez media, patologie są powodem do obaw. Głównym problemem jest korzystny dla osób nie działających zgodnie z interesem narodowym - brak skutecznej, demokratycznej kontroli nad służbami. Wypowiedzi obecnego premiera wskazują, że rozumie on powagę sytuacji, lecz z wielu przyczyn (jak się zdaje, po części charakterologicznych, po części strukturalnych) powstrzyma się od działania. W tekście sygnalnie proponuję trzyelementowy nadzor nad służbami, bez którego wszelkie odwołania szefów i rzekome audyty to tylko zamiatanie pod dywan. Taka reforma jednak wymagałaby woli politycznej, której brak.

Z kolei w Fakcie dopowiadam: “To nie CBA jest problemem, lecz system”

Kategorie: inne Zaproszenie do Kanady
19 października 2009Ottawa, poniedziałek, 19 października 2009, godz. 19

Wykład „Strukturalny konflikt interesów jako fundament III RP”. Zaprasza Polski Instytut Naukowy w Kanadzie i Biblioteka Polska, Oddział Ottawski.

Miejsce: Audytorium (sala 203), II piętro, gmach główny, Saint Paul University, 223 Main Street, Ottawa. Wstęp wolny i bezpłatny parking. Po wykładzie i dyskusji skromny poczęstunek. Szczegóły tutaj.

Ottawa, wtorek, 20 października 2009, godz. 11

Wykład i rozmowa na temat: „Hidden Actors of the Post-communist Transformation and Paradoxes of Ignorance”. Zaprasza The Department of History of the University of Ottawa and the Polish Institute of Arts and Sciences Ottawa Branch.

Miejsce: University of Ottawa, Arts 509 70 Laurier East, 5th floor. Szczegóły tutaj.

Montreal, czwartek, 22 października 2009, godz. 9

Wykład “A Structural Conflict of Interests as the Foundation of the Post-Communist Poland” wygłoszę na konferencji “From Totalitarianism to Democracy: Twisted and Unfinished Road. On the 20th Anniversary of the Fall of Communism in Eastern Europe” zorganizowanej w McGill University. Pełny program konferencji tutaj.

Informacja Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 23 kwietnia 2010 r. o warunkach udziału w głosowaniu w obwodach głosowania utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich, w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 20 czerwca 2010 r.

2010-06-15T15:45:00.001-07:00

Informacja Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 23 kwietnia 2010 r. o warunkach udziału w głosowaniu w obwodach głosowania utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich, w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 20 czerwca 2010 r.
ZPOW-603-15/10
Warszawa, dnia 23 kwietnia 2010 r.

PAŃSTWOWA
KOMISJA WYBORCZA
ZPOW-603-15/10

Informacja
o warunkach udziału w głosowaniu w obwodach głosowania utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich, w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 20 czerwca 2010 r.

Państwowa Komisja Wyborcza, w związku z wyborami Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonymi na dzień 20 czerwca 2010 r., przypomina o warunkach udziału w głosowaniu w obwodach głosowania utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich.

Zasady udziału w głosowaniu w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w tym obwodach głosowania utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich, określone są ustawą z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2000 r. Nr 47, poz. 544, z późn. zm.)

Prawo udziału w głosowaniu (prawo wybierania) w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ma obywatel polski, który:

•najpóźniej w dniu głosowania kończy 18 lat,
•nie został pozbawiony praw publicznych prawomocnym orzeczeniem sądu,
•nie został ubezwłasnowolniony prawomocnym orzeczeniem sądu,
•nie został pozbawiony praw wyborczych prawomocnym orzeczeniem Trybunału Stanu.
Wyborca jest wpisywany do spisu wyborców. Można być wpisanym tylko do jednego spisu.

Spisy wyborców sporządzają za granicą konsulowie, a na statkach - kapitanowie statków.

I. Głosowanie za granicą.

 Głosowanie na podstawie wniosku o wpisanie do spisu wyborców.

Wyborca stale zamieszkały za granicą oraz wyborca stale zamieszkały w Polsce, a przebywający czasowo za granicą w celu wzięcia udziału w głosowaniu powinien złożyć do właściwego konsula wniosek o wpisanie do spisu wyborców w obwodzie utworzonym za granicą.

Wniosek o wpisanie do spisu wyborców w obwodzie utworzonym za granicą składa się ustnie, pisemnie, telefonicznie, telegraficznie, telefaksem lub pocztą elektroniczną. We wniosku podaje się:
•nazwisko i imiona,
•imię ojca,
•datę urodzenia,
•adres zamieszkania wyborcy w kraju (w odniesieniu do osób przebywających czasowo za granicą) lub adres zamieszkania wyborcy za granicą (w odniesieniu do osób zamieszkałych za granicą),
•numer ważnego polskiego paszportu, miejsce i datę jego wydania.
W państwach, w których dowód osobisty jest wystarczającym dokumentem do przekroczenia granicy, w miejsce numeru ważnego polskiego paszportu można podać numer ważnego dowodu osobistego.

Wniosek o wpisanie do spisu wyborców w obwodzie utworzonym za granicą składa się najpóźniej w 3. dniu przed dniem wyborów, tj. do dnia 17 czerwca 2010 r.

UWAGA!!!
Osoby wpisane do spisu wyborców w obwodzie głosowania utworzonym za granicą będą ujęte w tym spisie wyborców również w przypadku przeprowadzania ponownego głosowania (tzw. II tury wyborów). Wzięcie udziału w głosowaniu w innym obwodzie, w tym również w miejscu stałego zamieszkania będzie możliwe wyłącznie po otrzymaniu od konsula zaświadczenia o prawie do głosowania.

Obwody głosowania za granicą tworzy Minister Spraw Zagranicznych w drodze rozporządzenia, które jest ogłaszane w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wykaz tych obwodów głosowania będzie dostępny we wszystkich polskich placówkach konsularnych, delegaturach Krajowego Biura Wyborczego oraz na stronie internetowej Państwowej Komisji Wyborczej www.pkw.gov.pl.

 Głosowanie na podstawie zaświadczenia o prawie do głosowania.

•Wyborca stale zamieszkały w kraju zamierzający głosować za granicą może otrzymać zaświadczenie o prawie do głosowania. Z zaświadczeniem takim można głosować w dowolnym obwodzie głosowania w kraju, za granicą lub na polskim statku morskim.
Wniosek o wydanie zaświadczenia o prawie do głosowania składa się w urzędzie gminy, w której wyborca będzie ujęty w spisie wyborców, najpóźniej w 2. dniu przed dniem wyborów, tj. do dnia 18 czerwca 2010 r.

Wyborca otrzyma zaświadczenie o prawie do głosowania w dniu pierwszego głosowania oraz o prawie do głosowania w dniu ponownego głosowania.

W przypadku przeprowadzania ponownego głosowania wyborca zmieniający miejsce pobytu po dniu pierwszego głosowania, a przed ponownym głosowaniem, może otrzymać zaświadczenie o prawie do głosowania w dniu ponownego głosowania. Wniosek o wydanie takiego zaświadczenia składa się po dniu pierwszego głosowania w urzędzie gminy, w której wyborca jest ujęty w spisie wyborców, nie później jednak niż w 2. dniu przed dniem ponownego głosowania, tj. do dnia 2 lipca 2010 r.

Wyborca, któremu wydano zaświadczenie o prawie do głosowania zostanie z urzędu skreślony ze spisu wyborców w miejscu stałego zamieszkania.
W przypadku utraty zaświadczenia o prawie do głosowania, niezależnie od przyczyny, nie będzie możliwe otrzymanie kolejnego zaświadczenia, ani wzięcie udziału w głosowaniu w obwodzie właściwym dla w miejsca zamieszkania.

•Wyborca, który został wpisany przez konsula do spisu wyborców, może otrzymać zaświadczenie o prawie do głosowania. Z zaświadczeniem takim można głosować w dowolnym obwodzie głosowania w kraju, za granicą lub na polskim statku morskim.
Wniosek o wydanie zaświadczenia o prawie do głosowania składa się konsulowi, który sporządził spis wyborów, w którym wyborca jest ujęty. Wniosek należy złożyć najpóźniej w 2. dniu przed dniem wyborów, tj. do dnia 18 czerwca 2010 r.

Wyborca otrzyma zaświadczenie o prawie do głosowania w dniu pierwszego głosowania oraz o prawie do głosowania w dniu ponownego głosowania.

W przypadku przeprowadzania ponownego głosowania wyborca zmieniający miejsce pobytu po dniu pierwszego głosowania, a przed ponownym głosowaniem, może otrzymać zaświadczenie o prawie do głosowania w dniu ponownego głosowania. Wniosek o wydanie takiego zaświadczenia składa się po dniu pierwszego głosowania konsulowi, który sporządził spis wyborów, w którym wyborca jest ujęty , nie później jednak niż w 2. dniu przed dniem ponownego głosowania, tj. do dnia 2 lipca 2010 r.

Wyborca, któremu wydano zaświadczenie o prawie do głosowania zostanie z urzędu skreślony ze spisu wyborców sporządzonego przez konsula.

Należy zwrócić szczególną uwagę, aby nie utracić zaświadczenia o prawie do głosowania. W przypadku jego utraty, niezależnie od przyczyny, nie będzie możliwe otrzymanie kolejnego zaświadczenia, ani wzięcie udziału w głosowaniu w obwodzie, w którym uprzednio było się ujętym w spisie.

II. Głosowanie w obwodach głosowania utworzonych na polskich statkach morskich

Wyborca przebywający w dniu wyborów na polskim statku morskim, w celu wzięcia udziału w głosowaniu powinien złożyć do kapitana statku wniosek o wpisanie do spisu wyborców w obwodzie utworzonym na statku, chyba, że posiada zaświadczenie o prawie do głosowania.

We wniosku podaje się:

•nazwisko i imiona,
•imię ojca,
•datę urodzenia,
•adres stałego zamieszkania wyborcy w kraju lub adres zamieszkania wyborcy za granicą (odniesieniu do obywateli polskich stale zamieszkałych za granicą).
Wniosek o wpisanie do spisu wyborców w obwodzie utworzonym na polskim statku morskim składa się najpóźniej w 3. dniu przed dniem wyborów, tj. do dnia 17 czerwca 2010 r.

Obwody głosowania na polskich statkach morskich tworzy Minister Infrastruktury w drodze rozporządzenia, które jest ogłaszane w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wykaz tych obwodów głosowania będzie dostępny we wszystkich delegaturach Krajowego Biura Wyborczego oraz na stronie internetowej Państwowej Komisji Wyborczej www.pkw.gov.pl.

Do głosowania na polskich statkach morskich na podstawie zaświadczenia o prawie do głosowania mają zastosowanie odpowiednie zasady wskazane w części dotyczącej głosowania za granicą, z tym że wniosek o wydanie zaświadczenia składa się do kapitana statku.

Przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej: Stefan J. Jaworski

Informacja Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 23 kwietnia 2010 r. o warunkach udziału w głosowaniu w obwodach głosowania utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich, w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 20 czerwca 2010 r. ( Informacja_o_glosowaniu_za_granica_i__na_statkach.pdf 91,9 kB )

Hitler Ghost Tusk i Stalin kandydat Bronislaw Borowski video Radek Sikorski gdzies z tylu

2010-06-04T12:50:00.001-07:00

Hitler Ghost Tusk i Stalin kandydat Bronislaw Borowski video Radek Sikorski gdzies z tylu
Hitler o wypadku Kaczyńskich (oryginał)

Marka Belki na stanowisko szefa NBP to bardzo zly i niebezpieczny wybor dla Polski.

2010-05-28T05:49:00.001-07:00

Marka Belki na stanowisko szefa NBP to bardzo zly i niebezpieczny wybor dla Polski.

Prawdopodobnie o tym rozmawiali Belka, Tusk i Kwaśniewski, gdy spotkali się w Akwizgranie podczas uroczystości wręczenia Tuskowi Nagrody Karola Wielkiego -Zbulwersowani decyzją marszałka o wystawieniu kandydata na prezesa NBP są niektórzy członkowie Rady Polityki Pieniężnej.
- Kandydata na sześcioletnią kadencję powinien wskazać nowo wybrany prezydent - podkreśla prof. Adam Glapiński z RPP.

- Pośpiech, z jakim marszałek dąży do wyznaczenia prezesa NBP, jest kompletnie nieuzasadniony - twierdzi prof. Andrzej Kaźmierczak, członek RPP. - Nie ma żadnych zagrożeń dla stabilności banku centralnego. Cel inflacyjny jest realizowany, gospodarka powoli odbija, sprawozdania NBP zostały przyjęte przez Radę Polityki Pieniężnej, nie ma zagrożeń dla bilansu płatniczego, a pewne wahania kursu złotego nie wynikają z przyczyn wewnętrznych, lecz z awersji do ryzyka na międzynarodowych rynkach - wylicza prof. Kaźmierczak. Przypomina ponadto, że prezes NBP powinien być apolityczny, a kandydatura Belki - byłego premiera i ministra finansów z SLD - z pewnością tego warunku nie spełnia.
Belkę chwalą natomiast członkowie RPP, którzy zawdzięczają funkcję Platformie Obywatelskiej, wskazując na jego międzynarodowe powiązania i doświadczenie na niwie publicznej. Nie brak jednak głosów, iż kandydat nie ma doświadczenia w polityce pieniężnej, ponieważ nigdy nie zasiadał w RPP. Niektórzy przypominają, że Marek Belka był przesłuchiwany przez komisję śledczą badającą aferę PZU. Współpracował z ABN Amro w czasie, gdy bank ten doradzał ministrowi przy prywatyzacji PZU w 1999 roku. Jednocześnie Belka był członkiem rady nadzorczej BIG Banku Gdańskiego, który nabył 10 proc. akcji PZU.

1. Marek Belka byly czlonek PZPR wywodzi sie z obozu Kwasniewskiego i jesli wybrany bedzie dzialal w celu jeszcze wiekzego umocnienia sie oligarchow postkomunistycznych i przejecia reszty majatku narodowego w rece miedzynarodowych koncernow wyprowadzajacych zyski. Polskich przedsiebiorstw do tzn. rajow podatkowych. Szwajcaria, Monako, Luksemburg, Wyspy Karaibskie, Wyspy Channel.
Takze tranfer zyskow polskich przedsiebiorstw spowoduje stagnacje rozwoju, brak inwestycji i tworzenie maloplatnych stanowisk pracy.

2. Marek Belka bedzie forsowal plany miedzynarodowych bankow jak Goldman Sachs manipulujacych Polska gospodarka na niej niekozysc.

3. Marek bedzie kontynuowal polityke Platformy Obywatelskiej zadluzania sie Polski w bankach miedzynarodowych i IMF. Dlaczego Polska ma placic dla IMF za gwarance finansowe , ktorych nie potrzebuje.

4. Marek Belka bedzie forsowal jak najszybsze wprowadzenie Polski do strefy Euro co spowoduje podwyzki cen, zmniejszenie konkurencyjnosci Polskiego exportu i stagnacje gospodarcza. Tym samym z wiekszenie taniego importu i zadluzenie sie Polski.

Polecam ksiazke Josepha Stiglitz " Wolny upadek" laureat Nagrody Nobla

documents America (and much of the world's) descent into crony capitalism. W ktorej dokumentuje jak USA i wiekszosc swiata poszla w zlym kierunku ekonomicznym tzn. ekonomii oligarchicznej. Prywatyzacja zyskow i unarodowienie strat, dlugow , papierow toksycznych co spowodowalo ogulny upadek klasy sredniej, ktora to zawsze placila i placi najwiecej podatkow.
Teraz banki inwestycyjne pozbawione regulacji i odpowiedzialnosci za straty zaczely masowo grac w przyslowiowa ruletke jak w casino w Las Vegas wiedzac ze rzady panst ich wykupia z kieszeni podatnika.

Niszczenie klasy sredniej. Chodzi o to ze myslenie i dzialanie takich ludzi jak Balcerowicz i Marek Belka opartych na szkole Friedmana, ktora zniszczyla tyle gospodarek na swiecie jak Islandia, Argentyna, Grecja, kraje Bautyckie a teraz bardzo prawdopodobnie Portugalia, Hiszpania, Wlochy, Irlandia. Cala ta pomoc finansowa dla krajow PIGS to spowolnienie upadku finansowego i przeniesienie strat bankow inwestycyjnych na kieszen podatnika i klasy sredniej i ubogiej. Banki te nazywane tgz. miedzynarodowe szakale spedzaja miliony zatrudniajac bulych premierow rzadow panstw, prezydentow majacych nadal wiele bezposrednich kontaktow w celu manipulacji rynkow swiatowych. Sa zatrudniani ludzie jak Marcinkiewicz, Belka, Balcerowicz, byly premier Grecji. W teminologii Lenina tzn. uzywanych idiotow nie posiadajacych patryjotyzmu z kraju rodzinnego.

Zwolennicy waszyngtońskiego konsensusu pod wodzą profesora Leszka Balcerowicza zwykle w swoich wypowiedziach twierdzą, że obecny kryzys to „nie jest krach kapitalizmu”. Tak jakby ktoś (oprócz skrajnych alterglobalistów) o tym kiedykolwiek mówił. To taki chwyt erystyczny - ustawia się przeciwników w miejscu, w którym nie stoją, ale wygodnym do ataku. Prawdziwe twierdzenie krytyków fundamentalizmu rynkowego brzmi: mamy nadzieję, że jest to koniec tej wersji kapitalizmu, ale jeśli nie uda się go zreformować to czeka nas jeszcze większy kryzys, który całkowicie zrujnuje świat i po którym zmiany mogą pójść w bardzo niepożądanym kierunku.

Euro currency crumbling? part2 (09Feb10

Alex Lech Bajan
Prezes RAQport
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
Fax Number: 1-202-315-3841
sms: 703-485-6619
Toll Free:1800-695-6200
EMAIL: polonia@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com

Larum Polskie Polska powstan jak jancuch dzwoni

2010-05-16T22:18:00.001-07:00

Larum Polskie Polska powstan jak jancuch dzwoni

Sprawa zabezpieczenia miejsca/lokalizacji tragedii przez Rzad Tuska to kpina z Narodu Polkiego Bogdan Święczkowski - były szef ABW

2010-05-09T12:01:00.001-07:00

Sprawa zabezpieczenia miejsca/lokalizacji tragedii przez Rzad Tuska to kpina z Narodu Polkiego Bogdan Święczkowski - były szef ABW
z ofiar o rodzin tragedi. Dlatego mysle ze Komorowski przegra przez to wybory a PO bedzie nadal tracic na popularnosci.
Nawet ze PO i Komorowski publicznie powiedzieli-klamali do Polakow ze strona katastrofy jest zabezpieczona to w swoim umysle ciesza sie i minimalizuja dzialania prokuratury i sluzb specialnych w tej sprawie. Tak samo jak w sprawie Generala Papaly kiety to zadeptano dowody.
1. zabezpecza sie miejsce w minutach 24 godziny na dobe, w godzinach mozna zainstalowac przenosny plot
2. dlaczego nie zrobiono to nie jest wielki koszt?
3. dlaczego nie zainstalowano internetowych kamer 24 godziny na dobe?
To jest maly koszt antena nadawcza z loniska albo najbrizszego budynku, ktory na internet kontact?
Taki plot mozna postawic na 10 hektarach w kilka godzin.
zabatrz wideo
http://www.youtube.com/watch?v=p-yO-GDqe8Q
i zdjecie

http://image.made-in-china.com/2f0j00RBvTLMDracqH/Temporary-Fence-Panels.jpg

Bezpieczeństwo Polski po 10 kwietnia 2010 roku cz. I
Bogdan Święczkowski - były szef ABW (2010-05-08) Rozmowy niedokończone

słuchaj
zapisz

katalog blogówrejestracjazaloguj sięmój blog
zarządzaj kontem
wyloguj się
dodaj do ulubionychRSSPolityka - Kultura - Religia
Artur Bazakredaktor "Teologii Politycznej" 2010-05-09 16:00
Czy polskie państwo zdało egzamin?

20 czerwca jako obywatele Rzeczypospolitej zdecydujemy, czy nasze państwo zdało najważniejszy egzamin.

państwo polskie w obliczu dramatu katastrofy pod Smoleńskiem i jej skutków zdało egzamin. Zdała egzamin konstytucja, zdały egzamin instytucje państwa, zdaliśmy wszyscy. Wszyscy, którzy modlili się wtedy i myśleli, o tym, by państwo polskie potrafiło ten kryzys jak najlepiej pokonać” – mówił Bronisław Komorowski podczas swojego wystąpienia 3 maja na Pl. Piłsudskiego.

Trzeba te słowa kandydata PO na prezydenta przypominać za każdym razem, kiedy dowiadujemy się czegoś nowego na temat okoliczności i wyników śledztwa prowadzonego przez polską prokuraturę oraz komisję, na której czele stoi minister spraw wewnętrznych i administracji.

Najważniejsze śledztwo w historii Rzeczypospolitej prowadził do piątku naczelny prokurator wojskowy płk. Krzysztof Parulski. Człowiek, który – jak twierdzi były szef ABW, Bogdan Święczkowski w wywiadzie dla Radia Maryja – nie ma żadnych kompetencji do przewodzenia tak skomplikowanemu śledztwu. A jak przypomina Cezary Gmyz, dziennikarz śledczy „Rzeczpospolitej”, płk. Parulski do prokuratury wojskowej trafił w stanie wojennym. Sprzeciwiał się otwarcie polityce byłego ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry, a śp. Lech Kaczyński blokował wielokrotnie jego nominację generalską. Prokurator generalny Andrzej Seremet odwołał płk. Krzysztofa Pakulskiego z prowadzenia śledztwa i powołał na jego miejsce jednego z najlepszych polskich śledczych, Marka Pasionka.

Stało się 27 dni od katastrofy w Smoleńsku. Jak słusznie wskazuje były szef ABW Bogdan Święczkowski, najważniejsze decyzje dot. śledztwa oraz ustalenia, mające decydujący wpływ na dalszy jego przebieg, podejmowane są w ciągu pierwszych dwóch dni postępowania. Ponadto śledztwo powinno objąć czas przed katastrofą, sama katastrofę oraz wydarzenia tuż po niej. A więc ujawnione powinny zostać wszystkie decyzje polityczne, które doprowadziły m.in. do zorganizowania dwóch oddzielnych uroczystości z udziałem premiera Donalda Tuska i prezydenta RP. W tym obowiązku zastępują polskich, niezależnych ponoć, śledczych dziennikarze i blogerzy. (Tutajmożna wysłuchać całego wywiadu z Bogdanem Święczkowskim). Jeśli to wszystko, co mówi były szef ABW jest prawdą, to być może już nigdy nie dowiemy się całej prawdy o tym, co wydarzyło się 10 kwietnia pod Smoleńskiem.

„Rzeczpospolita” dotarła do umowy z 7 lipca 1993 r. między resortem MON i rosyjskiego odpowiednika, na podstawie której można było włączyć się w polsko-rosyjskie śledztwo na równorzędnych prawach. Według specjalistów to zaniechanie to skandal i kompromitacja polskiego rządu. Jak dowiadujemy się z treści przesłuchania na komisji infrastruktury Edmunda Klicha, akredytowanego przy Międzypaństwowej Komisji Lotniczej w Moskwie, to Rosjanie wyszli z propozycją Konwencji Chicagowskiej jako podstawy prawnej śledztwa. Czy tak funkcjonuje podmiotowe państwo, członek UE i NATO? Nie, tak działa państwo, które jest petentem i byłą kolonią imperium, z którym nie chcę nawet dzisiaj ryzykować dobrych relacji oddając całkowicie sprawę prowadzenia śledztwa w ręce Rosjan. Wymownym symbolem niech będzie odesłanie z powrotem do Rosji trzeciej czarnej skrzynki, która już trafiła do Polski.

Słowa Bronisława Komorowskiego należy przypominać nieustannie, kiedy rząd Donalda Tuska i pełniący obowiązki prezydenta Rzeczypospolitej Bronisław Komorowski głoszą wielki przełom w stosunkach polsko-rosyjskich.

Przekazanie 67 akt śledztwa rosyjskiej prokuratury na ręce p.o. prezydenta można skomentować tylko jednym słowem: szopka. Otrzymaliśmy dokumenty, które znamy od 1992 r. i zapowiedź odtajnienia kolejnych. Pewnie te zapowiedzi będziemy słyszeć do czasu wyborów. Kiedy już p.o. prezydenta zostanie prezydentem RP, o dalszym odtajnieniu akt możemy tylko pomarzyć. Nawet jeśli są jeszcze jakieś dokumenty, które strona rosyjska dla nas szykuje, obawiam się, że będą to akta, w których nie będzie żadnych istotnych faktów, które mogłyby stanowić podstawę czynności procesowych, mających na celu zadośćuczynienie rodzinom ofiar oraz kwalifikację zbrodni katyńskiej jako ludobójstwa.

Udział Bronisława Komorowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego w defiladzie zwycięstwa na Placu Czerwonym to rzeczywiście przełom w relacjach polsko-rosyjskich. Nieobecność najwyższych przedstawicieli USA, Wielkiej Brytanii, Włoch, Francji i …Białorusi rzuca na nasze stosunki nowe światło. W tym kontekście defilowanie naszej kompanii honorowej w rytm rosyjskiego marszu tuż za wojskami Wspólnoty Niepodległych Państw jest niezwykle wymownym symbolem.

Nie wolno wreszcie o słowach kandydata PO na prezydenta zapominać, gdy obserwujemy, jak partia rządząca przejmuje kolejne niezależne instytucje państwa oraz desygnuje fachowców na ważne stanowiska w imię zachowania ciągłości instytucjonalnej państwa oraz odpowiedzialności za jego właściwe funkcjonowanie.
Proszę prześledzić życiorysy i przyglądać się poszczególnym nominacjom na: szefa Sztabu Generalnego WP, p.o. obowiązki kancelarii prezydenta RP oraz wkrótce szefa IPN i członków KRRiT. Jednym słowem, patrzmy jako obywatele władzy na ręce.

Nie wolno o tym wszystkim zapomnieć, kiedy jako obywatele będziemy realizować swoje podstawowe prawo wrzucając do urny kartę wyborczą 20 czerwca. To my mamy prawo do mówienia, czy nasze państwo zdało egzamin!

Poland and Georgia W rogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK 1917-1968 wrogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK (2007)

2010-05-08T18:50:00.001-07:00

Poland and Georgia W rogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK 1917-1968 wrogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK (2007)

janek533 Przepiękna pieśń, jak również cała historia związana z tym dlaczego Lech Kaczyński został bohaterem Gruzji. Dziękujemy wam Gruzini
Very beautifull song so as the whole history why Lech Kaczyński become the hero of Georgia. I`m very greatfull for Georgia 1 day ago TheGeorgian29 Rest in peace Lech, u were really our friend and Hero :) We love you ... 1 day ago woodYates Thanks comrades. 3 days ago szampon Moments like that make me want to be with you, our Georgian brothers and sisters. If only us, the Poles, could commemorate him as beautifully. I write these words with tears in my eyes, mourning for President, thanking you and fearing for my beloved Poland.
We have fallen on really hard times, but we shall prevail. We shall be free.
Bog, Honor, Ojczyzna.
3 days ago okoRa100 Piękne. Pozdrowienia z Podhala, dzięki
6 days ago jooker43 Thank You !!! 1 week ago AnnaE28 Chwała i cześć! 2 1 week ago slawomirstella Dzięki Wam Gruzini 2 1 week ago ozznera Georgians will never forget Kaczynski, rest in peace Lech and Maria, god bless to your souls.

gruzińskich, którzy znaleźli się w szeregach Armii Krajowej w czasie II wojny światowej. Obecnie żyją w różnych krajach świata. W Polsce ma nastąpić odsłonięcie ich pomnika na terenie Muzeum Powstania Warszawskiego. http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/4222697

president of Poland supporting Georgia

Georgian Folk song dedicated to the memory of Lech Kaczyński and his wife Maria

W rogatywce i tygrysiej skórze – film dokumentalny – TV Polonia …Losy gruzińskich oficerów, którzy w czasie II wojny światowej znaleźli się w AK. W Muzeum Powstania Warszawskiego ma powstać ich pomnik.

Originally Published in Georgia Today Newspaper

Last week, Georgia Today learned about a unique work that Jerzy Lubach, a renowned Polish documentary director, friend of Georgia and expert of the Caucasus had taken over. This is a documentary about Georgian officers who fought in the Polish army against the fascist and communist invaders. In the interview, Lubach disclosed a touching story of a Georgian noble diaspora having left a glorious trace in Polish history. Jerzy Lubach, along with his Georgian colleagues, discovered many interesting facts in the recently opened archives of Poland, Georgia and Russia. Since it sounds so interesting, we decided to narrate a bit about the basic story that laid the ground to the idea for the film. First of all, how did Georgian officers find themselves in Poland? Jerzy Lubach willingly answered this and other questions.
Jerzy Lubach

When Georgia gained independence from the Russian Empire, Georgia and Poland launched extensive diplomatic, political and military exchanges। The Polish state envoy, Waclaw Ostrowski, was dispatched to Georgia to set up a Polish diplomatic mission in the fledgling democratic republic. Poland firmly adhered to the policy of establishing close diplomatic relations with the states of the South Caucasus, which had escaped the shadow of Russian rule. Marshal and leader of Poland, Jozef Pilsudski, attached great importance to that strategy. Soon Georgia became a pivotal state as the way to Azerbaijan was cut off because of Bolshevic upheaval there. However, all the plans of fast development of Polish-Georgian relations collapsed with intrusion of the Soviet Red Army in independent Georgia on February 1921. After two weeks of merciless fighting, the tiny Georgian corps was crushed and the Soviet flag was raised in Tbilisi. The state was annexed, and the remainder of the leading Georgian military personnel as well as the temporary government fled to Europe via Batumi and Constantinople. Poland did not recognize the annexation of Georgia and kept close relations with the Georgian political and military authorities in exile. Moreover, in autumn 1921 Marshal Pilsudski’s military attaché in Constantinople, Colonel Babicki, addressed an offer to the chief of the Georgian military headquarters, General Alexander Zakariadze, that Poland was willing to accept Georgian officers in the Polish army. Georgian officers – six generals among them – came to Poland and it was to become their second motherland. According to historical data, they quickly grasped the specifics of the Polish military, perfected their Polish and established close relations with their Polish colleagues. “Although Germany announced free passage from Poland for any foreigners, none of the Georgian officer left the country in September 1939, when the fascist army invaded Polish lands. They heroically battled against the fascist occupants as well as Stalin’s Soviet army,” stressed Jerzy Lubach. Some Georgian officers held high military positions in the Polish army. Colonel Valerian Tevzadze led the northern defense of Warsaw. He later was awarded with the Silver Cross for Military Valor. After the Red Army took over Poland, Valerian Tevzadze joined the Polish underground against the communists until his death 1987. “Many Poles knew about Tevzadze who was just a ‘tidbit’ for both Soviet and Polish KGB, but no one gave him in,” underlined the film director in his talk with Georgia Today. As we learned, the current defense minister of Georgia, David Tevzadze, is a close descendent of Valerian Tevzadze. The minister pledged support to the film crew. “There are many other figures from the ranks of Georgian officers who gained fame in the battle for Poland,” Jerzy Lubach narrated. Major Artemi Aronishidze led the 360th infantry battalion in the defense of Warsaw. “He did not retreat until the surrender of the capital to the fascists.” Aronishidze was soon captured by the Germans, and later handed over to the Soviet KGB. Overall amnesty saved him from capital punishment. The major, who was also awarded the Silver Cross, died at 58, in 1950. Giorgi Tumanishvili was born in Poland, to a family of a Georgian officer in exile. In his youth he joined the Polish army in 1939 and had time for taking part in a number of Polish military campaigns against the fascists. Having gained the rank of captain, he was twice awarded with the Silver Cross for Military Valor. Dimitri Shalikashvili gained the rank of major in Poland. After the fall of Warsaw he escaped to America where his sons managed to reach the highest military positions. John Malkhaz Shalikashvili, the eldest son, was the chief of the united military headquarters of the U.S. for years in the early 90s. The younger brother is now taking active part in the Train and Equip Program conducted by the U.S. government in Georgia. “But, such success stories are very rare. A number of Georgian officers fighting in the Polish army died in Gestapo dungeons or Soviet camps,” the film director sighed. Thus, it is obvious that Jerzy Lubach has got a lot to say about the history of the military fraternity between the two nations. Tamara Dularidze, a lecturer at a Moscow cinematography institute and friend of the Polish director is working along with him. Dularidze and Lubach have a good experience in working together on Georgian-Polish history. The film “Seeking the White Angel”, about Grigol Peradze, a Georgian priest and scientist working in Poland, having been killed by the fascists for treating Polish Jews, deserved a high honor. The documentary about Georgian officers in Poland is to be shot in Georgia, Poland, Great Britain and Russia. The Georgian film studio Grifon Film Productions, under Irakli Metreveli, expressed its willingness to work in partnership with Jerzy Lubach on the film. “I hope to invite John Malkhaz Shalikashvili to work in Warsaw as well,” Jerzy Lubach told Georgia Today. The director is going to re-scrutinize the archive of the first Georgian republic of 1918-1921, which should provide a great deal of material for the film.
Georgian emigration in Poland
From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search
The documented ties between Georgia and Poland reach back to the XV century, when the Georgian (Kartlian) King Konstantin sent a diplomatic mission to the Polish King Alexander Jagellon. Later, Polish King Jan III Sobiesky tried to establish contacts with Georgia. Many Georgians participated in military campaigns led by Poland in XVII century. Bohdan Grudziecki, a Georgian, was the greatest authority on all things Persian working in the Polish king’s diplomatic service, made frequent diplomatic trips to Persia, on which he obtained, among other things, guarantees upholding earlier privileges for missionaries. Already during the rule of King Jan Kazimierz was he sent on missions to Isfahan, and King Jan III Sobieski availed himself of Gurdziecki’s talents in like manner (in 1668, 1671, 1676-1678, in 1682-1684, and in 1687). Gurdziecki remained at the court of the shah for several years in the capacity of special resident and representative of the Polish king; it was him who delivered to the shah Suleiman news about the victory of the Christian forces at Vienna (1683).
Several Georgian politicians, intellectuals and military officers left Georgia for Poland after the Soviet armies invaded the Democratic Republic of Georgia (DRG) in February 1921, taking over the government and establishing the Georgian Soviet Socialist Republic in the same March. Although not very numerous and consisting of a few hundred members, the Georgian community of Poland was very active politically and culturally. The best remembered are, however, the Georgian military personnel who served in the Polish ranks from the early 1920s until the end of the World War II.

[edit] Georgian Prometheism
Active diplomatic contacts developed between the short-lived DRG and Poland was part of Józef Piłsudski’s well-known political concept known as Prometheism. Its aim was to greatly reduce the power of Tsarist Russia and subsequently, the Soviet Union, by supporting nationalist independence movements of the major non-Russian peoples that lived within the borders of Russia or the Soviet Union.

Polish and Georgian officers serving in the Polish Army, 1925
The Georgian Promethean groups were one of the most active within the movement. This was not overlooked by the Bolsheviks, who in 1930 organized the assassination of Noe Ramishvili, a prominent Georgian political leader and a major promoter of Prometheism.
The 1932 Polish-Soviet mutual nonaggression pact precipitated the downfall of the Promethean movement though the Georgians continued their activities in various cultural and social organizations. The most important was the Committee of Georgia founded as early as 1921 by several Georgian intellectuals led by Sergo Qurulashvili. They had close contacts with the centers of Georgian political emigration across Europe, primarily in Paris. The Committee organized various meetings and social activities and provided material support for the Georgian émigrés. It also published its own publications, ProGeorgia (1922), and Propartia (1923). From 1923 to 1924, Qurulashvili also directed the journal Schlos Wschodu pertaining to the Georgian problems. The Georgians organized also the Union of Georgian Students and the Polish-Georgian Society led by Prince Pavle Tumanishvili. The activities of these organizations were limited, however, due to financial difficulties.

[edit] Georgians in the Polish military service

Major Giorgi Mamaladze, later murdered in the 1940 Katyn massacre
Immediately after the fall of the DRG, Noe Zhordania, the head of the Georgian government-in-exile, addressed the friendly nations, particularly France, Greece and Poland, to help in maintaining the professional military cadres. The government of Poland promptly responded, and from 1922 to 1924, hundreds of Georgian Junkers and officers, recommended by Zhordania’s government, were accepted in the Polish military schools. Several professional officers of the former DRG attended military training courses at the Polish army centers. Although not obligated to do so, virtually all of them were subsequently enrolled in the Polish army as contract officers. In the subsequent decade, the total number of Georgian military servicemen reached 1,000.
At the outbreak of the World War II, most of the Georgian officers took part in the 1939 Defensive War, and several of them commanded their own regiments composed of Polish soldiers. The most notable officers were:
Zakaria Bakradze, generał dywizji, deputy commander of Polish 15th Infantry Division.
Aleksandre Chkheidze, generał brygady, deputy commander of Polish 16th Infantry Division.
Ivane Kazbegi, generał brygady.
Aleksandre Koniashvili, generał brygady.
Kirile Kutateladze, generał brygady.
Aleksandre Zakariadze, generał brygady.
Viktor Lomidze, the commander of ORP Gryf.
Giorgi Tumanishvili, captain of the navy, who was awarded Virtuti Militari.
Valerian Tevzadze, podpułkownik, the commander of the northern sector of the Polish defences during the siege of Warsaw.
Mikheil Kvaliashvili, major, the commander of a cavalry battalion within the 15th Uhlans Regiment.
Several Georgian officers were captured by the Soviet forces during the 1939 campaign. General Chkheidze, Major Mamaladze, Captain Skhirtladze and Captain Rusiashvili were killed during the infamous Katyn Massacre, from 1940 to 1941. Many others spent several years in the gulag camps.

St. Grigol Peradze
During the occupation of Poland, the Germans reorganized the Warsaw-based Committee of Georgia and placed it under their tight control. The occupation administration encouraged the Georgian soldiers in the Polish service to join the Georgian Legion of the Wehrmacht. Some of them responded to the Nazi request, but subsequently joined the Polish resistance movement. The notable Georgian Orthodox priest and Professor Grigol Peradze of Warsaw University ended his life in the Auschwitz concentration camp (1942), when he deliberately entered a gas-chamber instead of a Jewish prisoner who had a large family.
John Malchase David Shalikashvili, general of the United States Army who served as Chairman of the Joint Chiefs of Staff from 1993 to 1997, was born in Warsaw, Poland where his father also served in the army.
After the war, most Georgians either left for Western Europe or were deported to the Soviet camps though some of them (e.g., General V. Tevzadze) remained in the Polish anti-Communist underground for several decades.
Tribute to Polish President Lech Kaczynski

Jako Polak patryjota serce mi sie rozdziera jak sie dowiaduje jak Donald Tusk i Bronislaw Komorowski potraktowali sprawe naszej Narodowej Tragedii w Smolensku. Boja sie narazic Rosji.

2010-05-07T07:06:00.001-07:00

Jako Polak patryjota serce mi sie rozdziera jak sie dowiaduje jak Donald Tusk i Bronislaw Komorowski potraktowali sprawe naszej Narodowej Tragedii w Smolensku. Boja sie narazic Rosji.
To jest ich obowiazek webec panstwa Polskiego, zmarlych i ich rodzin.

Apel Polonii z USA "Kolezanki i koledzy glosujemy na
Polske na Jarka Kaczynskiego.

"Polska to nasze wspólne, wielkie
zobowiazanie" Badzmy razem. Dla Polski
"

Wielu z nas studiuje i pracuje poza granicami naszego
kraju. Nowa i stara emigracja to jest prawie 20 milionow Polakow, na wszystkich kontinentach swiata

Zdobywamy cenne doswiadczenie, wiedze, uczymy sie jezykow
obcych, poznajemy nowych znajomych i przyjaciul, zakladamy rodziny.

Nie jest latwo. To jest ciezka praca i wyzekanie sie wielu
przyjemnosci, rozlaka z rodzina w Polsce i zbliskimi

Pamietajmy ze jestesmy Polakami a potem dopiero
Europejczykami.
Sluzba narodowi, dbanie o tradycje narodowe, o podnoszenie
poziomu cywilizacyjnego, troska o sprawiedliwosc spoleczna i zwiazane z tym
spolecznikowstwo sa barddzo wazne dla kazdego.

Sprawa katastrofy pod Smoleńskiem
pos. Antoni Macierewicz (2010-05-06) Rozmowy niedokończone

słuchaj
zapisz

Sprawa
katastrofy pod Smoleńskiem- [2010-05-06]
pos. Antoni
Macierewicz

Miejsce
katastrofy prezydenckiego samolotu- [2010-05-06]
pos. Marek
Matuszewski - PiS

Rezolucja
dotycząca przejęcia przez Polskę śledztwa w sprawie katastrofy pod
Smoleńskiem- [2010-05-06]
pos. Beata Kempa - PiS

Sprawa
katastrofy pod Smoleńskiem- [2010-05-05]
pos. Antoni
Macierewicz

Po
tragedii pod Smoleńskiem- [2010-05-04]
pos. Marek Gróbarczyk -
poseł do Parlamentu Europejskieg

Sprawa
katastrofy pod Smoleńskiem- [2010-04-30]
pos. Antoni
Macierewicz

Po
tragedii pod Smoleńsku- [2010-04-30]
prof. dr hab. Andrzej
Zybertowicz - UMK Toruń

Chaos
informacyjny w sprawie tragedii pod Smoleńskiem-
[2010-04-30]
pos. Izabela Kloc

Polska po
10 kwietnia- [2010-04-28]
red. Stanisław
Michalkiewicz

Homilia
wygłoszona podczas mszy św. pogrzebowej ś.p. płk Czesława Cywińskiego -
prezesa Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej-
[2010-04-27]

Msza św.
pogrzebowa ś.p. Czesława Cywińskiego - prezesa Światowego Związku
Żołnierzy Armii Krajowej. Transmisja z Katedry Polowej Wojska Polskiego
p.w. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski-
[2010-04-27]

Co było
przyczyną katastrofy pod Smoleńskiem?- [2010-04-26]
dr inż.
Ryszard Drozdowicz - pilot, specjalista ds. aerodynamiki
lotnictwa

Kto ponosi
odpowiedzialność za katastrofę pod Smoleńskiem-
[2010-04-26]
prof. KUL dr hab. Romuald Szeremietiew

Działąnia
rządu po katastrofie pod Smoleńskiem- [2010-04-26]
pos.
Arkadiusz Mularczyk

Wokół
tragedii samolotowej pod Smoleńskiem- [2010-04-24]
Tomasz Hypki
- Sekretarz Krajowej Rady Lotnictwa

Sytuacja w
Polsce po tragedii pod Smoleńskiem- [2010-04-23]
pos. Beata
Kempa

Działania
rządu po katastrofie pod Smoleńskiem- [2010-04-23]
pos. Mariusz
Błaszczak

Co z IPN
po śmierci Janusza Kurtyki?- [2010-04-23]
prof. Józef
Szaniawski

Homilia
wygłoszona podczas liturgii pogrzebowej w intencji tragicznie zmarlego w
katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem ks. prof. dr. hab. Ryszarda
Rumianka- [2010-04-22]
ks. abp Stanisław Gądecki

Refleksje
po tragedii pod Smoleńskiem- [2010-04-22]
prof. dr hab. Rafał
Broda

Refleksje
po tragedii pod Smoleńskiem- [2010-04-22]
prof. dr hab. Piotr
Jaroszyński

Refleksje
po tragedii pod Smoleńskiem- [2010-04-22]
ks. prof. dr hab.
Andrzej Maryniarczyk

Transmisja
liturgii pogrzebowej w intencji tragicznie zmarlego w katastrofie
lotniczej pod Smoleńskiem ks. prof. dr. hab. Ryszarda Rumianka z kościoła
Niepokalanego Poczęcia NMP na Bielanach w Warszawie-
[2010-04-22]

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych pos. Przemysława Gosiewskiego
w kościele p.w. Wszystkich Św. w Warszawie- [2010-04-21]
ks.
inf. dr Józef Wójcik

Homilia
wygłoszona podczas mszy św. pogrzebowej w intencji tragicznie zmarłego w
katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem pos. Przemysława Gosiewskiego.
Kościół p.w. Wszystkich Św. w Warszawie- [2010-04-21]
ks. abp
Andrzej Dzięga - Metropolita Szczecińsko-Kamieński

Co z
Polską po tragedii w Smoleńsku?- [2010-04-21]
prof. dr hab.
Mieczysław Ryba

Co ma
wspólnego Państwowa Straż Pożarna z Biurem Ochrony Rządu?-
[2010-04-21]
st. bryg. Stanisław Sulenta - Komenda Główna Państwowej
Straży Pożarnej

Rozmowa
przed uroczystościami pogrzebowymi p. Anny Walentynowicz w parafii Najśw.
Serca Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz- [2010-04-21]
dr Sławomir
Cenckiewicz - historyk i publicysta

Rozmowa
przed uroczystościami pogrzebowymi p. Anny Walentynowicz w parafii Najśw.
Serca Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz- [2010-04-21]
red. Krzysztof
Wyszkowski

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych pos. Przemysława Gosiewskiego
w kościele p.w. Wszystkich Św. w Warszawie- [2010-04-21]
o.
Tadeusz Rydzyk CSsR - dyrektor Radia Maryja

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych p. Anny Walentynowicz w
parafii Najśw. Serca Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz-
[2010-04-21]
Janusz Śniadek - Przewodniczący NSZZ
"Solidarność"

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych p. Anny Walentynowicz w
parafii Najśw. Serca Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz-
[2010-04-21]
bp Ryszard Kasyna - biskup pomocniczy archidiecezji
gdańskiej

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych p. Anny Walentynowicz - parafia Najśw. Serca
Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz- [2010-04-21]

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych marszałka Krzysztofa Putry w
Bazylice Metropolitarnej w Białymstoku- [2010-04-20]
Jarosław
Kaczyński - prezes PiS

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych pos. Zbigniewa Wassermanna w
Bazylice Mariackiej w Krakowie- [2010-04-20]
pos. Beata
Kempa

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych marszałka Krzysztofa Putry w
Bazylice Metropolitarnej w Białymstoku- [2010-04-20]
ks. bp
Stanisław Stefanek - pasterz Kościoła łomżyńskiego

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych pos. Zbigniewa Wassermanna w
Bazylice Mariackiej w Krakowie- [2010-04-20]
bp. Tadeusz
Pieronek

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych marszałka Krzysztofa Putry - Bazylika
Metropolitarna w Białymstoku- [2010-04-20]

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych pos. Zbigniewa Wassermanna - Bazylika Mariacka
w Krakowie- [2010-04-20]

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych Prezydenta Ryszarda
Kaczorowskiego w Bazylice Archikatedralnej św. Jana w Warszawie-
[2010-04-19]
kardynał Józef Glemp

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego - Bazylika
Archikatedralna św. Jana w Warszawie- [2010-04-19]

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych ks. Biskupa Tadeusza Płoskiego i jego Kapelana
ks. J. Osińskiego - Katedra Polowa Wojska Polskiego w Warszawie-
[2010-04-19]

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych ks. Biskupa Tadeusza
Płoskiego i jego Kapelana ks. J. Osińskiego w Katedrze Polowej Wojska
Polskiego w Warszawie- [2010-04-19]
ks. abp Sławoj Leszek Głódź
- Metropolita Gdański

Przemówienie po
Mszy św. pogrzebowej w intencji śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i Marii
Kaczyńskiej w Bazylice Mariackiej w Krakowie - [2010-04-18]
abp
Henryk Muszyński - Prymas Polski

Homilia
wygłoszona podczas Mszy św. pogrzebowej w intencji śp. Prezydenta Lecha
Kaczyńskiego i Marii Kaczyńskiej w Bazylice Mariackiej w Krakowie-
[2010-04-18]
abp Józef Kowalczyk - Nuncjusz Apostolski w
Polsce

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej (cz. IV): Procesja i przeniesienie trumny z doczesnymi
szczątkami Marii i Lecha Kaczyńskich na Wawel-
[2010-04-18]

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej (cz. III): Msza św. w Bazylice Mariackiej w Krakowie
(2)- [2010-04-18]

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej (cz. II): Msza św. w Bazylice Mariackiej w Krakowie
(1)- [2010-04-18]

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej (cz. I)- [2010-04-18]

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej w Krakowie (cała transmisja)-
[2010-04-18]

Msza
Święta żałobna przy doczesnych szczątkach Pary Prezydenckiej. Katedra św.
Jana Chrzciciela w Warszawie- [2010-04-17]

Homilia
wygłoszona podczas Mszy św. w intencji śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i
Marii Kaczyńskiej w Archikatedrze warszawskiej św. Jana-
[2010-04-17]
abp Henryk Muszyński - Prymas Polski

Słowo na
zakończenie Mszy Św. w intencji wszystkich ofiar katastrofy pod
Smoleńskiem. Transmisja z Placu Piłsudskiego w Warszawie.-
[2010-04-17]
abp Józef Michalik

Msza Św. w
intencji wszystkich ofiar katastrofy pod Smoleńskiem. Transmisja z Placu
Piłsudskiego w Warszawie.- [2010-04-17]

Transmisja
z Placu Piłsudskiego w Warszawie ceremoniału państwowego, pożegnania
Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, jego małżonki Marii oraz pozostałych ofiar
katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem- [2010-04-17]

Homilia
wygłoszona podczas Mszy Św. w intencji wszystkich ofiar katastrofy pod
Smoleńskiem. Transmisja z Placu Piłsudskiego w Warszawie.-
[2010-04-17]
abp Józef Kowalczyk

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości żałobnych na placu Piłsudskiego w
Warszawie- [2010-04-17]
Izabela Sariusz-Skąpska - córka prezesa
Federacji Rodzin Katyńskich

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości żałobnych na placu Piłsudskiego w
Warszawie- [2010-04-17]
Maciej Łopiński - szef gabinetu
Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego

Homilia
wygłoszona podczas Mszy Św żłobnej za Spokój Duszy Prezydenta Ryszarda
Kaczorowskiego. - [2010-04-16]
ks Abp Edward Ozorowski-
Metropolita Białostocki

Msza Św
Żałobna Koncelebrowana za Spokój Duszy Prezydentas Ryszarda
Kaczorowskiego. Mszy Św. przewodniczy ks Abp Edward Ozorowski- Metropolita
Białostocki- [2010-04-16]

Po
katastrofie lotniczej w Smoleńsku- [2010-04-16]
pos. Beata
Kempa

Wspomnienie ks.
bp.Tadeusza Płoskiego i ks. Jana Osińskiego- [2010-04-16]
ks.
kom. Leon Szot

Refleksje
po tragedii w Smoleńsku- [2010-04-16]
pos. Antoni
Macierewicz

Msza
święta żałobna o spokój duszy ks. prof. Ryszarda Rumianka rektora
Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, który zginął tragicznie
podczas katastrofy samolotowej pod Smoleńskiem. Mszy św. będzie
przewodniczył ks. prof. Roman Bartnicki - były rektor UKSW-
[2010-04-16]

Homilia
wygłoszona podczas mszy świętej żałobnej o spokój duszy ks. prof. Ryszarda
Rumianka rektora Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego-
[2010-04-16]
ks. prof. Henryk Skorowski - prorektor UKSW

Homilia
wygłoszona przez abp Józefa Michalika podczas Mszy Świętej za śp. Biskupa
Polowego WP bp gen. broni Tadeusza Płoskiego oraz Sekretarza Biskupa
Polowego ks. płk Jana Osińskiego- [2010-04-15]

Transmisja
Mszy Świętej za śp. Biskupa Polowego WP bp gen. broni Tadeusza Płoskiego
oraz Sekretarza Biskupa Polowego ks. płk Jana Osińskiego-
[2010-04-15]

Refleksje
po tragedii w Smoleńsku- [2010-04-15]
prof. dr hab. Adam
Biela

Wspomnienie ofiar
katastrofy w Smoleńsku- [2010-04-15]
prof. Józef
Szaniawski

Wspomnienie
Przemysława Gosiewskiego i Władysława Stasiaka-
[2010-04-15]
pos. Mariusz Błaszczak

Homilia
wygłoszona przez ks. bp. Józefa Zawitkowskiego w Łowiczu-
[2010-04-15]

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-14]
red. Krzysztof
Miklas

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-14]
Jan Krzysztof Ardanowski -
doradca prezydenta RP ds. wsi i rolnictwa

Homilia
wygłoszona podczas mszy św. za ofiary katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem
na placu Trzech Krzyży w Poznaniu- [2010-04-14]
ks. abp
Stanisław Gądecki

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
prof. dr hab. Mieczysław
Ryba

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
prof. Józef
Szaniawski

Wspomnienie
Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego i posłów PiS-
[2010-04-13]
pos. Marzena Wróbel

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
dr Joanna
Taczkowska

Wspomnienia
Janusza Zakrzeńskiego- [2010-04-13]
Temida Stankiewicz
Podhorecka - krytyk teatralny

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
red. Wojciech
Reszczyński

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
dr Maciej
Wojtacki

Msza św. w
Katedrze Polowej Wojska Polskiego dla uczczenia 70. rocznicy Zbrodni
Katyńskiej i ofiar katostrofy samolotu przezydenckiego-
[2010-04-13]

Niewygłoszone
przemówienie prezydenta Lecha Kaczyńskiego w czasie uroczystości
katyńskich- [2010-04-12]

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
pos. Joachim
Brudziński

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
o. Tadeusz Rydzyk CSsR -
dyrektor Radia Maryja

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
pos. Artur Górski

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
prof. Zdzisław
Krasnodębski

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
pos. Beata Kempa

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
pos. Zbigniew
Girzyński

Audycja
dla chorych: Tragedia w Smoleńsku- [2010-04-11]
Wiesława
Kowalska, o. Stanisław Jarosz - paulin, przeor klasztoru we
Włodawie

Homilia,
którą miał wygłosić Biskup Polowy Wojska Polskiego gen. dyw. prof. dr hab.
Tadeusz Płoski na cmentarzu wojennym podczas Mszy św. polowej w 70.
rocznicę zbrodni katyńskiej- [2010-04-10]

Msza
święta w intencji ofiar katastrofy lotniczej w Smoleńsku. Transmisja z
kaplicy Cudownego Obrazu na Jasnej Górze-
[2010-04-10]

Po
katastrofie lotniczej w Smoleńsku- [2010-04-10]
o. Tadeusz
Rydzyk CSsR - dyrektor Radia Maryja

Msza
święta pod przewodnictwem ks. abp Sławoja Leszka Głódźa - Metropolity
Gdańskiego w intencji ofiar katastrofy prezydenckiego samolotu w
Smoleńsku. Transmisja z katedry w Gdańsku - Oliwie-
[2010-04-10]

Homilia
wygłoszona podczas Mszy świętej w katedrze toruńskiej w intencji ofiar
katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. bp Andrzej Suski - Metropolita Toruński

List
kondolencyjny dla Narodu Polskiego- [2010-04-10]
o. Michael
Brehl, CSsR - Przełożony Generalny

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
Stanisław Kokot

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
red. Stanisław Michalkiewicz

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
prof. dr hab. inż. Piotr Małoszewski

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
pos. Tadeusz Woźniak - PiS

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
pos. Antoni Macierewicz

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
o. Marek Raczkiewicz CSsR

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. płk Zbigniew Kępa - Ordynariat Polowy Wojska
Polskiego

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. abp Kazimierz Nycz - Metropolita Warszawski

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. abp Sławoj Leszek Głódź - Metropolita
Gdański

Modlitwa
za ofiary katastrofy w Smoleńsku- [2010-04-10]
ks. prałat
Konrad Krajewski - Watykan

Katastrofa
prezydenckiego samolotu w Smoleńsku- [2010-04-10]
prof. Józef
Szaniawski

Msze w
intencji ofiar katastrofy w Smoleńsku- [2010-04-10]

Katastrofa
prezydenckiego samolotu w Smoleńsku- [2010-04-10]
ks. Andrzej
Steckiewicz

Katastrofa
prezydenckiego samolotu w Smoleńsku- [2010-04-10]
o. Tadeusz
Rydzyk CSsR - dyrektor Radia Maryja

Msza
święta pod przewodnictwem ks. bp Andrzeja Suskiego - Metropolity
Toruńskiego w intencji ofiar katastrofy prezydenckiego samolotu w
Smoleńsku. Transmisja z katedry Św. Janów w Toruniu-
[2010-04-10]

Homilia
wygłoszona podczas Mszy świętej w katedrze w Gdańsku-Oliwie w intencji
ofiar katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. abp Sławoj Leszek Głódź - Metropolita
Gdański

ARTYKUŁY:
Minister na pogrzebie prof. Kurtyki: Przepraszam - [2010-04-24]
Jak eksperci rozszyfrowują czarne skrzynki - [2010-04-24]
Zrobiłem zdjęcie skrzydła, które zniknęło po dwóch godzinach - [2010-04-24]
Do Ojczyznzy powróciły ostatnie ofiary katastrofy - [2010-04-24]
Patriotyzm w czasach pokoju - [2010-04-23]
Dziś pogrzeb prof. Janusza Kurtyki Nie pozwalał milczeć w ważnych sprawach - [2010-04-23]
Manifestacja jedności - [2010-04-23]
Paweł Wypych - [2010-04-23]
Międzynarodowa komisja? Rząd "nie widzi potrzeby" - [2010-04-23]
Seremet nie powiedział nic nowego - [2010-04-23]
Dlaczego rząd nie przejmuje śledztwa? - [2010-04-23]
Znak czasu dla Narodu - [2010-04-21]
Walczyli o prawdę katyńską - [2010-04-21]
Mamy to, co da nam Putin - [2010-04-21]
Mamy do czynienia z multiplikacją rozbieżnych informacji - [2010-04-21]
Marszałek Putra dobrze służył Polsce - [2010-04-21]
Człowiek mrówczej pracy - [2010-04-21]
Zbigniew Wassermann - [2010-04-21]
Zawsze po stronie praworządności - [2010-04-21]
Przejmijmy inicjatywę - [2010-04-21]
Katedra wawelska - wieczyście polska - [2010-04-20]
Na Wawelu odzyskaliśmy ciągłość historyczną - [2010-04-20]
Zawsze można było na niego liczyć - [2010-04-20]
Na sprawy Katynia nigdy nie szczędziła czasu - [2010-04-20]
Trwajcie w jedności - [2010-04-20]
Niech ta śmierć przyniesie błogosławione owoce - [2010-04-20]
Naród jest sobą, kiedy żyje prawdą - [2010-04-20]
Świadkowie pustego grobu - [2010-04-20]
Walczył o polską pamięć - [2010-04-20]
Odkłamać kłamstwo katyńskie - [2010-04-20]
Marszałek powtarzał, że prawda zwycięży - [2010-04-20]
Spocznie przy pomniku Ofiar Katynia - [2010-04-20]
Kiedy wydadzą nam czarne skrzynki? - [2010-04-20]
Przede wszystkim odtajnić akta - [2010-04-20]
Palikota bronią Tusk i Komorowski - [2010-04-20]
Liczę na trzeźwy osąd wyborców - [2010-04-20]
Wszyscy czekają na decyzję Kaczyńskiego - [2010-04-20]
Dlaczego konwój jechał wolniej? - [2010-04-20]
Piloci mogli zostać wprowadzeni w błąd - [2010-04-20]
Służba była w centrum jego życia - [2010-04-20]
"Przekroczyć próg nadziei" - [2010-04-19]
Ojczyzna zmartwychwstała - [2010-04-19]
Polska ma prawo do swojej tożsamości - [2010-04-19]
Nasz Naród odzyska swą tożsamość - [2010-04-19]
Poświęcił swoje życie Katyniowi - [2010-04-19]
Zabrakło słowa "przepraszam" - [2010-04-19]
Polityczny marketing czy moralne zobowiązanie - [2010-04-19]
Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie - [2010-04-19]
Zginęliście na służbie - [2010-04-19]
Świadectwo życia i śmierci - [2010-04-19]
Chłodne przyjęcie Komorowskiego i Tuska - [2010-04-19]
Katyńskie epitafium na placu Piłsudskiego - [2010-04-19]
Nekropolia Narodu Polskiego - [2010-04-19]
Nikt nie przewidywał takich emocji - [2010-04-19]
Rola Polski w Europie narodów - [2010-04-19]
Żałobnicy nie chcieli propagandy TVN - [2010-04-19]
Zadbajmy o Polskę - [2010-04-19]
Po raz drugi narodziła się solidarność - [2010-04-19]
Wzór patrioty i katolika - [2010-04-19]
Przygotowując serca na pożegnanie - [2010-04-19]
Patrząc w oczy tym, którzy zginęli - [2010-04-19]
Dziennikarze mają się z czego tłumaczyć - [2010-04-19]
Z Katynia do wieczności - [2010-04-19]
Nie mogliśmy pytać o losy ojca - [2010-04-18]
Gdyby zdjął mundur, uratowałby życie - [2010-04-18]
Testament katyński - [2010-04-18]
Zostaje po nas ślad - [2010-04-18]
Generał od F-16 - [2010-04-18]
Ojczyzno moja, nie zapomnę Ciebie! - [2010-04-18]
Program uroczystości - [2010-04-18]
Wielki, a jednocześnie skromny - [2010-04-18]
Nie ma nikogo, kto by mógł ją zastąpić - [2010-04-18]
Był wielkim patriotą i mężem stanu - [2010-04-18]
Nie marnujmy nawet najmniejszej łaski wiary! - [2010-04-18]
Ta tragedia ma nas czegoś nauczyć - [2010-04-18]
Jak błogosławił, to z całego serca - [2010-04-18]
Służba była jego życiem... - [2010-04-18]
"Wolność i Prawda" - przemówienie Prezydenta RP z 10 kwietnia - [2010-04-17]
Lublin przeprasza za Palikota - [2010-04-17]
Credo prezydenta - [2010-04-17]
Pokażmy światu Katyń - [2010-04-17]
TVP zasypywana pytaniami o Katyń - [2010-04-17]
Trzy spotkania z druhem Ryszardem - [2010-04-17]
Naród odpowiada zniczami - [2010-04-17]
Para Prezydencka wyrusza w ostatnią podróż - [2010-04-17]
Była wierna zasadom - [2010-04-16]
Właściwy człowiek na właściwym miejscu - [2010-04-16]
Była zaangażowana w sprawy społeczne - [2010-04-16]
Obce media przeciw wszystkiemu, co polskie - [2010-04-16]
Ostatnie pożegnanie prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego - [2010-04-16]
Kraków przygotowuje się do pogrzebu Pary Prezydenckiej - [2010-04-16]
Zastanawiam się, dlaczego Putin stanął na czele tej komisji - [2010-04-16]
Delegacje z całego świata na Wawelu - [2010-04-16]
Tak rodzi się nowa solidarność - [2010-04-16]
Rosjanie powinni szukać łusek po nabojach - [2010-04-16]
Trzeba próbować działać wspólnie - [2010-04-16]
Tak nagle odeszli.... - [2010-04-16]
Przed przylotem prezydenta usunięto sprzęt nawigacyjny? - [2010-04-16]
Komorowskiemu spieszno. Do czego? - [2010-04-16]
Zdziczenie Platformy sięga zenitu - [2010-04-16]
Nie byli przygotowani na przylot prezydenta? - [2010-04-16]
Wypowiedź Ojca Tadeusza Rydzyka CSsR - [2010-04-16]
Płacze po nim ośmioro dzieci - [2010-04-16]
Szlak bojowy zakończył w Katyniu - [2010-04-16]
Oświadczenie Prezydium Konferencji Episkopatu Polski w sprawie uczczenia ofiar katastrofy pod Smoleńskiem - [2010-04-15]
Wśród polskich królów i bohaterów - [2010-04-15]
Pasją Justyny były samoloty - [2010-04-15]
Deputowanych PE szokuje prawda o Katyniu - [2010-04-15]
Tego świat jeszcze nie widział - [2010-04-15]
Prokuratura to nie komisje śledcze - [2010-04-15]
Stałem całą noc, by złożyć hołd Parze Prezydenckiej - [2010-04-15]
Piloci wiedzieli o zbliżającej się tragedii - [2010-04-15]
Czas, by może zjednoczyć prawicę - [2010-04-15]
Należy od siebie więcej wymagać - [2010-04-15]
Najpierw oddajmy honory zmarłym - [2010-04-15]
Dla polityków to czas próby - [2010-04-15]
Marszałek to jeszcze nie prezydent - [2010-04-15]
To Polacy powinni być gospodarzami śledztwa - [2010-04-15]
Wybory będą 20 czerwca - [2010-04-15]
Cały świat na Wawelu - [2010-04-15]
Wrócili do Ojczyzny - [2010-04-15]
To może się dziać tylko w Polsce... - [2010-04-14]
Pater Patriae - [2010-04-14]
Pożegnanie Janusza Krupskiego - [2010-04-14]
Najwięcej wymagał od siebie - [2010-04-14]
Polska nie doceniała prezydenta - [2010-04-14]
Zarząd NBP jest czujny - [2010-04-14]
Bank po katastrofie - [2010-04-14]
Nie tońmy w miałkim sentymentalizmie - [2010-04-14]
Rodziny identyfikują kolejne ciała - [2010-04-14]
Liczymy na to, że Rosjanie ujawnią raport - [2010-04-14]
Kluczowe będą rozmowy pilotów - [2010-04-14]
Co zabezpieczyła Warszawa? - [2010-04-14]
Pożegnanie Pary Prezydenckiej - [2010-04-14]
Darzył Ojczyznę wielką miłością - [2010-04-13]
Ciągle żył nowymi inicjatywami - [2010-04-13]
Musimy z tej próby wyjść zwycięsko - [2010-04-13]
Świat akademicki uczcił pamięć rektora UKSW - [2010-04-13]
Najlepszy kandydat dla rządu - [2010-04-13]
Czy musiało tak się stać? - [2010-04-13]
Zidentyfikowano ciało Marii Kaczyńskiej - [2010-04-13]
Przerwana kadencja prof. Kurtyki - [2010-04-13]
Tupolewem latali też żołnierze GROM do Iraku - [2010-04-13]
To niesamowicie symboliczny dramat - [2010-04-13]
Katyń to miejsce ukrywania prawdy przez wiele lat - [2010-04-13]
Test dla Platformy - [2010-04-13]
Piloci nie zawiedli - [2010-04-13]
Żył dla Polski niepodległej - [2010-04-12]
Nasuwają się skojarzenia z Gibraltarem - [2010-04-12]
Ofiara nie pójdzie na marne - [2010-04-12]
Ta tragedia nas przebudzi - [2010-04-12]
Nie wszystko się skończyło! - [2010-04-12]
Czas zatrzymał się w miejscu - [2010-04-12]
Cała Polska złożyła hołd prezydentowi - [2010-04-12]
Błąd pilota raczej wątpliwy - [2010-04-12]
Jest polskie śledztwo - [2010-04-12]
Moskwa boi się podejrzeń - [2010-04-12]
Co wydarzyło się na pokładzie prezydenckiego Tu-154M - [2010-04-12]
Nie zdążyłem porozmawiać z Prezydentem - [2010-04-12]
Przestarzałe, ale nieszczególnie zawodne - [2010-04-12]
Zginęli liderzy odradzającej się polskiej prawicy - [2010-04-12]
Ostatni lot nad Katyniem - [2010-04-12]
Prezydent Lech Kaczyński - [2010-04-10]
Prezydent Lech Kaczyński nie żyje - [2010-04-10]
Telegram kondolencyjny Ojca Świętego Benedykta XVI - [2010-04-10]
Komunikat Kurii Polowej Wojska Polskiego - [2010-04-10]
Korespondencja z Katynia To niesamowicie symboliczna tragedia - [2010-04-10]
Oświadczenie Prezydium Konferencji Episkopatu Polski w obliczu katastrofy samolotu prezydenckiego - [2010-04-10]
Oficjalna lista osób znajdujących się na pokladzie rządowego samolotu - [2010-04-10]

Larum Polskie sytuacja w Polsce Platforma Obywatelska na grobach

2010-05-06T09:36:00.000-07:00

Larum Polskie sytuacja w Polsce Platforma Obywatelska
part1

Larum Polskie (2/3) na gromach niech zakazania stare stawial swoje stopy pdniesc glowe tych co milcza a dzis w przyjazni, zdradzano bez litosni w dyplomatycznym dymie cygar.

Larum Polskie (3/3)

Drodzy Rodacy prosze zobaczcie negatywna historie prywatyzacji w Argentynie zloza naturalne woda wszystko

2010-05-05T15:41:00.001-07:00

Drodzy Rodacy prosze zobaczcie negatywna historie prywatyzacji w Argentynie zloza naturalne woda wszystko

co im zostalo? Polacy uczmy sie z bledow innych

Argentina's Economic Collapse - Part 5 of 12
Documentary on the events that led to the economic collapse of Argentina in 2001 which wiped out the middle class and raised the level of poverty to 57.5%. Central to the collapse was the implementation of neo-liberal policies which enabled the swindle of billions of dollars by foreign banks and corporations. Many of Argentina's assets and resources were shamefully plundered. Its financial system was even used for money laundering by Citibank, Credit Suisse, and JP Morgan. The net result was massive wealth transfers and the impoverishment of society which culminated in many deaths due to oppression and malnutrition. Official name: Memoria del Saqueo by Fernando Solanas 2003.

Argentina's Economic Collapse - Part 6 of 12

International Monetary Fund Miedzynarodowy Fundusz Walutowy z Waszyngtonu chce wepchac dla Poski niepotrzebny kredyt na 20.5 miliarda dolarow
aby Rzad Donalda Tuska zalatal finance.

Komu na tym zalezy i kto to popiera?
Sama linia kredytowa bez pobrania bedzie kosztowac setki milionow zlotych. Ile szpitali czy szkol mozna za to wybudowac.
Wczesniej Goldman Sachs manipulowal polskim zlotym z teraz chca nas wiecej zadluzyc.
Zdaniem Katarzyny Zajdel-Kurowskiej ktora nie placi podatku w USA i w Polsce reprezentant Polski w IMF na prywatnej rozmowie powiedziala za Polska zawsze glosuje w linii za co im zapłacą starsi i mądrzejsi,
to prawda potwierdzone. Belka tez tam pracuje.

Polacy rodacy prosimy pisac listy protestu i dzwonic do

Kontakt

Centrala
tel. (+48 22) 694 55 55
e-mail: kancelaria@mofnet.gov.pl
adres: Ministerstwo Finansów 00-916 Warszawa ul. Świętokrzyska 12

Kontakt dla dziennikarzy:
tel. (+48 22) 694 36 00, 694 36 04
fax (+48 22) 694 41 77
e-mail: dziennikarze@mofnet.gov.pl

Rzecznik prasowy:
Magdalena Kobos
tel. (+48 22) 694 36 16 kom. 0 601 270 618

Krajowa Informacja Podatkowa czynna od 7.00 do 18.00
Infolinia:
Z tel. stac.: 0 801 055 055
Z tel. kom.: (22) 330 0330

www: http://www.kip.gov.pl
Informacja Celna czynna od 9.00 do 16.00
tel. (+48 22) 694 31 94, 694 30 91
e-mail: Informacja.Celna@mofnet.gov.pl
Dane informacji celnych w poszczególnych izbach celnych znajdują sie w serwisie Służba Celna w dziale "Organizacja Służby Celnej/Izby Celne"

Stanowisko ds. skarg i wniosków
tel. (+48 22) 694 44 81

Departament Rachunkowości
Stanowisko ds. Usługowego Prowadzenia Ksiąg Rachunkowych:
tel. (+48 22) 694 40 91 w godzinach 8.15-16.15
tel. (+48 22) 694 33 58 w godzinach 10.00-12.00

Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych:
tel. (+48 22) 694-58-41
tel. (+48 22) 694-57-59
fax (+48 22) 694-54-88
e-mail: DUA@mofnet.gov.pl

Informacje dotyczące Centralnego Rejestru Zastawów Skarbowych zostały opublikowane w serwisie Ministerstwo Finansów w dziale "Informatory / Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych"
Komisja Egzaminacyjna ds. Doradztwa Podatkowego:
tel. (+48 22) 694 52 49
fax (+48 22) 694 51 95
e-mail: komisja.doradztwo@mofnet.gov.pl

Biuletyn Skarbowy
tel. (+48 22) 694-30-33
e-mail: dorota.burdach@mofnet.gov.pl

--------------------------------------------------------------
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów jest podzielona na komórki organizacyjne, które mają określone zadania i kompetencje. Działają tu także sekretariaty osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe w KPRM. Komórkami organizacyjnymi Kancelarii, poza gabinetem politycznym Premiera, kierują dyrektorzy.

Kontakt do sekretariatu Dyrektora Generalnego:
telefon: (022) 628 78 70, 694 63 18
faks: (022) 694 72 96
e-mail: bdg@kprm.gov.pl

http://www.premier.gov.pl/kancelaria_premiera/departamenty/

Dane kontaktowe do poszczególnych departamentów znajdują się w dziale DEPARTAMENTY.

The Shock Doctrine

Argentina's Economic Collapse - Part 1 of 12

Sytuacja Polski w oczach MFW pozostaje bez zmian
Wtorek, 13 kwietnia (19:40)
Zdaniem Katarzyny Zajdel-Kurowskiej, przedstawiciela Polski przy MFW, sytuacja Polski po sobotniej katastrofie w oczach MFW i inwestorów zagranicznych nie uległa zmianie. Fundusz podtrzymuje swoje oczekiwania wobec Polski w kwestii działań w polityce fiskalnej i monetarnej oraz ze spokojem oczekuje na decyzje personalne w instytucjach państwowych.

AFP
Zajdel-Kurowska podkreśliła, że z punktu widzenia MFW powinny nadal być realizowane zalecenia, które Fundusz przedstawił Ministerstwu Finansów i NBP w marcu. "Te rekomendacje są dosyć klarowne. W kwestii polityki fiskalnej należy opracować średniookresowy plan konsolidacji finansów tak, aby zadłużenie państwa nie narastało.

W kwestii polityki monetarnej doradzaliśmy, aby nie spieszyć się z podwyżkami stóp, bo ożywienie gospodarcze na świecie, szczególnie w Europie, jest bardzo kruche, nietrwałe. Aby to nie przełożyło się na ożywienie w Polsce na razie doradzamy ostrożność ze zmianami stóp" - powiedziała we wtorek w TVN CNBC Zajdel-Kurowska. "Te zalecenia nie ulegną zmianie i powinniśmy je wprowadzać w życie" - dodała. Zajdel-Kurowska powiedziała, że MFW nie obawia się zakłócenia działalności państwa i instytucji wobec tragicznej śmierci kluczowych dla funkcjonowania państwa osób. "MFW przyjęło ze spokojem wszystkie komentarze od marszałka Komorowskiego, również instytucjonalnie nic nie ulega zmianie.

czytaj dalej

Państwo jest przygotowane do realizowania funkcji państwowych, rząd i NBP działają sprawnie i to jest najważniejsze. Tutaj nie było absolutnie żadnych obaw o zachwianie na rynkach finansowych czy postrzeganie Polski przez inwestorów" - powiedziała. Zajdel-Kurowska dodała, że MFW nie ingeruje w kwestię roli p.o. prezesa NBP Piotra Wiesiołka w RPP. "Do tych spraw podchodzimy w sposób makroekonomiczny, globalny. Każdy członek Funduszu ma swoje uwarunkowania prawne w tych kwestiach.

To są sprawy wewnętrzne i należy je oddać prawnikom. Fundusz nie jest w tej kwestii ekspertem" - powiedziała. "Fundusz obserwuje dalsze wydarzenia i przyjmie te rozstrzygnięcia, które zostaną zastosowane" - dodała. Zajdel-Kurowska uważa, że wobec wysokich rezerw walutowych Polska nie jest narażona na ataki spekulacyjne i złoty nie jest zagrożony. "Wszystkie doświadczenia interwencji na świecie pokazują, że bardzo trudno jest walczyć z trendem. Silne fundamenty gospodarcze przyciągają inwestorów do Polski.

To nie jest zły trend. To co powinno być monitorowane, to tempo napływu kapitału, aby, gdy zmieni się sytuacja w gospodarce światowej i stopy w innych krajach, nie doszło do zbyt gwałtownego odpływu kapitału" - powiedziała. "Interwencje mają duży wymiar psychologiczny. Zawsze gdy bank centralny wchodzi na rynek to ma to wymowny i silny wpływ na inwestorów. Polska ma bardzo wysokie rezerwy walutowe, jest silna i to również jest bardzo ważnym elementem dla inwestorów, bo nie rzucają się oni na kraje, które są silne. Tutaj nie obawiałabym się, żeby coś groziło Polsce i złotemu" - dodała.

Zdaniem Zajdel-Kurowskiej, na ożywienie gospodarcze w Polsce większy wpływ niż kurs złotego będzie miała sytuacja na rynku pracy. "Radzimy sobie wciąż bardzo dobrze, natomiast to, co obecnie ma większe przełożenie na gospodarkę niż kurs złotego to jest sytuacja na rynku pracy. Oczywiście, zbyt duża aprecjacja złotego będzie miała negatywny wpływ na dynamikę polskiego eksportu, to się przełoży na konkurencyjność polskich towarów.

To, co jest istotne, to jest sytuacja na rynku pracy, jeśli dojdzie do wzrostu stopy bezrobocia - ale ten trend nie jest jeszcze niepokojący, poczekajmy jeszcze z oceną kilka miesięcy" - powiedziała. "Jeśli nie dojdzie do wzrostu bezrobocia to nie powinno być osłabienia wzrostu gospodarczego" - dodała.

May 5 (Bloomberg) -- Poland will apply to the International Monetary Fund to extend a $20.5 billion flexible credit line after the central bank said it won’t defy the government’s wishes.

Finance Minister Jacek Rostowski asked the bank’s acting Governor Piotr Wiesiolek to endorse the application to extend the one-year facility, which expires today, the Finance Ministry said in an e-mailed statement. Deputy Governor Witold Kozinski, said the bank will drop its opposition to renewing the loan if the Finance Ministry insists, according to the statement

Poland was the only country in the EU that refused to strengthen its currency, as its Zloty being weak was a benefit to the Polish economy in exports, employment and tax revenues. The national bank governor had said he would not take loans from the IMF…they had even been so bold as to offer to loan the IMF money! But after the governor’s untimely death the IMF loans have started against his plans.

Poland is the only country that is not in recession in Europe, it’s actually grown 2.75% this year, and 1.7% last year, and growth projections are even higher for next year. Its debt is quite low compared to other countries at around 50% of its GDP. We can expect Poland to be absorbed into the Eurozone and increasing the size of its debts as its Central Bank governor was taken in the crash.

Co dalej z pożyczką z MFW
k.k. 05-05-2010, ostatnia aktualizacja 05-05-2010 02:06
Dziś wygasa porozumienie o udostępnieniu Polsce elastycznej linii kredytowej Międzynarodowego Funduszu Walutowego

Rok temu MFW postawił do dyspozycji Polski kwotę 20,6 mld dol. Środki zasiliły rezerwy walutowe NBP i miały być wykorzystywane na wypadek zmian na rynkach zagrażających stabilności systemu finansowego.

Choć dotąd Polska z nich nie skorzystała, to rząd wielokrotnie deklarował, że przedłużenie umowy jest wskazane. W resorcie finansów nie udało nam się dowiedzieć, czy jego szef poprosił NBP o zgodę na przedłużenie umowy. Jeśli tak się stanie, to nie od razu zostaniemy objęci parasolem MFW. – Najpierw pracownicy oceniają, czy dany kraj spełnia kryteria, potem odbywa się nieformalne spotkanie Rady Dyrektorów i po kilku dniach – formalne. W praktyce to trwa dwa – trzy tygodnie – mówi Katarzyna Zajdel-Kurowska, zastępca dyrektora wykonawczego MFW.

Wszystko wyjaśnić się może dziś – wiceprezes NBP Piotr Koziński zwołał konferencję w sprawie pożyczki z MFW.

Czy Polska popelnia blad Argentyny i Grecji? Stoczniowcy zajmujcie stocznie to jest dorobek Polski Nas a nie Rzadu Tuska.to swoje to nasze!

PolishAmericanDC zajac Polskie przez Pracownikow.
kazdy bedzie mial jeden vote. Taka sama placa dla wszystkich.
Stoczniowcy na co czekacie? do dziela!
Zadłużenie zagraniczne do spłaty w tym roku wynosi 63,9 mld euro

Zadłużenie zagr. ogółem Polski wzrosło w II kw. do 176,563 mld euro - NBP 14:18 30.09.2009

30.6.Warszawa (PAP) - Zadłużenie zagraniczne Polski ogółem wzrosło w II kwartale 2009 roku do 176.53 mln euro ze 169.827 mln euro w I kwartale 2009 roku - podał NBP.

Z tego zadłużenie długoterminowe wzrosło do 129.573 mln euro ze 125.059 mln euro w II kwartale, a zadłużenie krótkoterminowe do 46.990 mln euro z 44.78 mln euro.

Zadłużenie przedsiębiorstw wzrosło do 80.510 mln euro w II kwartale z 78.515 mln euro w I kwartale 2009 roku.

Zadłużenie sektora bankowego wzrosło z 42.135 mln euro z 41.761 mln euro.

Zadłużenie rządu i samorządu wzrosło do 51.612 mln euro z 47.840 mln euro (PAP)

Warszawa, 29.06.2007 (ISB) - Zadłużenie zagraniczne Polski ogółem wzrosło do 131,70 mld euro na koniec I kw. 2007 roku z 127,71 mld euro na koniec IV kw. 2006 roku, podał Narodowy Bank Polski w komunikacie w piątek.

W I kw. 2006 roku zadłużenia zagraniczne wynosiło 115,0 mld euro.

Zadłużenie zagraniczne sektora rządowego i samorządowego wzrosło w I kwartale 2007 roku do 53,5 mld euro z 51,62 mld euro w IV kwartale 2006 roku i wobec 52,15 mld euro rok wcześniej.

W tym samym czasie zadłużenie zagraniczne sektora bankowego wzrosło do 17,95 mld euro z 17,67 mld euro na koniec grudnia 2006 i wobec 12,747 mld euro rok wcześniej. (ISB)
Ile to podobienstwa
Argentyński CUD ekonomiczny
prof. dr Ronald Clement 18-08-2006 10:44
To bylo kilka lat temu, kiedy korporacyjne telewizje pokazywaly straszna sytuacje w Argentynie – panstwie o burzliwej przeszlosci aczkolwiek do czasu wprowadzenia ekonomii globalnej niezle dajacym sobie rade. Tlumy protestujacych na ulicach, zolnierze strzelajacy do tych tlumów. Dymy, petardy, ogien i bezrobocie, które przekroczylo 22%. Argentyna w roku 2001 znalazla sie na dnie przepasci, z której, wedlug zachodnich ekonomistów, nie bylo juz wyjscia. Globalisci, przemyslowcy i bankierzy masowo opuszczali kraj zabierajac co jeszcze tylko bylo mozna. Media dostaly nakaz, aby zapomniec o tym kraju i o jego istnieniu.
Argentyna walczy i zwycieza - korporacyjne media nie moga dopuscic byscie sie Panstwo o tym dowiedzieli

W grudniu 2001 roku Argentyna znalazla sie w dole ekonomicznym, do którego zostala zepchnieta przez elity i globalizm. Banki przestaly wyplacac pieniadze. Ekonomii kraju nikt nie byl juz w stanie kontrolowac. Sprawujacy wczesniej wladze, prezydent Carlos Menem, przemyslowiec wybrany na swój urzad w roku 1989, obiecywal Argentynczykom piekne kobiety i samochody Ferrari. Od kuchni zas wyprzedawal gospodarke panstwa w obce rece po smiesznych cenach. Pozyczal ogromne sumy pieniedzy z Banku Swiatowego i Miedzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW). Mieszkancy Argentyny, która dzieki pozyczonym pieniadzom znalazla sie w stanie bezprecedensowego rozkwitu, wiwatowali na czesc swojego prezydenta i oglosili go geniuszem wolnego rynku.

Sielanka sie skonczyla, gdy trzeba bylo zaczac zwracac pozyczone pieniadze. W roku 2001 produkt narodowy zmniejszyl sie az o 11%. Kraj jednak nie otrzymal od Miedzynarodowego Funduszu Walutowego zadnych dodatkowych pieniedzy, ani zadnych konkretnych rad.

Gdy lala sie krew

Historia Argentyny pelna jest nieudanych powstan, zrywów, protestów i wojen. Pelna jest takze biedy mas i niewyobrazalnego bogactwa grupki wybranych. Pelna jest korupcji, straszliwych tortur i faszystowskich kazamatów. Jednak pod koniec lat 1990tych oniemial caly swiat. To, co dzialo sie na ulicach Argentyny bylo ostrzezeniem i przepowiednia dla zwolenników globalnej ekonomii.

Prywatnie dziennikarze zastanawiali sie jak to mozliwe, ze mozna zniszczyc cale panstwo w tak krótkim czasie. Jak to mozliwe, ze nikt tego nie zauwazyl i nie zaradzil. Takie pytania krazyly w internecie i w prywatnych rozmowach. Na stronach gazet i w dziennikach telewizyjnych goniono za sensacja i bredzono cos o nieodpowiedzialnosci fiskalnej na skale panstwa. Wina obarczono bardzo szybko przecietnych Argentynczyków i nowego prezydenta Argentyny, De la Rua.

W roku 1999, kiedy De la Rua zostal wybrany na prezydenta, a kraj znajdowal sie juz w 3-letniej recesji, szczekaczka CNN oglaszala, ze Menem nie zostal wybrany dlatego, poniewaz wedlug konstytucji nie mógl startowac w wyborach po raz trzeci. Menem zapowiedzial jednak, ze wystartuje w wyborach w roku 2003. Menem nalezal do partii Peronistów, najwiekszej sily politycznej w Argentynie. Byl silnie zwiazany ze Stanami Zjednoczonymi, globalizmem i wolnym rynkiem.

Nowemu prezydentowi Argentyny nie pozostawiono niemal zadnego ruchu. W dalszym ciagu wladze dzierzyli Peronisci, którzy juz od samego poczatku atakowali swego prezydenta. De la Rua w swoich przemówieniach prosil Argentynczyków: Prosze Was o to byscie zrozumieli jak wazna jest jednosc. Chce byc prezydentem wszystkich Argentynczyków.

Gdy nastapil krach, Miedzynarodowy Fundusz Walutowy pierwszy umyl rece. Jego eksperci twierdzili, ze Argentyna wydawala za duzo pieniedzy, pomimo ze budzet panstwa byl znacznie mniejszy niz budzet USA podczas wielkiego kryzysu. Gdy ekonomisci wysmiali takie tlumaczenie, prawnicy Miedzynarodowego Funduszu Walutowego przystapili do szturmu. Twierdzili, ze Argentyna posiadala takie prawa rozdzielania pozyczek, do których fundusz musial sie dostosowac, które uniemozliwily normalne funkcjonowanie ekonomiczne. Oznacza to, ze fundusz kaze nam wierzyc, iz biedna Argentyna dyktowala mu warunki.

Caly ten spektakl byl nadzorowany przez elity USA. Przez ostatnich 55 lat, podczas calego istnienia Miedzynarodowego Funduszu Walutowego, glos Stanów Zjednoczonych w tej organizacji byl decydujacy. Inne bogate kraje czlonkowskie z latwoscia moglyby sprzeciwic sie USA w glosowaniu i wygrac. Dziwnym trafem nigdy tego nie zrobily. Gdy jednak przyjrzymy sie blizej MFW stwierdzimy, ze tak naprawde jest to kartel pozyczkodawców zarzadzany przez amerykanskie Ministerstwo Skarbu. Nie nalezy sie wiec dziwic, ze rzad USA, a za nim poslusznie amerykanskie i wreszcie zachodnie media, jednoglosnie twierdzily, ze Argentyna musi byc posluszna regulom narzuconym jej przez MFW.

Ekonomiczna analiza

Dzisiaj wiemy juz, dlaczego upadla ekonomia Argentyny – chociaz media tego nie chca podawac. Prosze tutaj o szczególna uwage Czytelników w Polsce. W roku 1991, Menem oparl ekonomie panstwa o „wyzsza” walute, jaka byl USD. Wprowadzono wymiane argentynskiego peso na USD w stalym stosunku 1:1. Menem mial nadzieje, ze USD stanie sie w ten sposób szybko waluta obiegowa w Argentynie. Byla to na poczatku niezla idea, ale wkrótce okazalo sie, ze wartosc USD zostala zawyzona. Zawyzyla sie takze automatycznie wartosc argentynskiego peso. Zwrócmy uwage jak funkcjonuje Euro w Polsce.

W momencie, gdy inwestorzy zorientowali sie, ze wartosc peso jest zawyzona, zaczeli sie obawiac, ze musi upasc. Dlatego zaczeli sie domagac coraz wyzszej stopy procentowej na wszystkim. Takze na pozyczkach prywatnych i rzadowych. To spowodowalo powstanie ogromnego dlugu. Stopa procentowa zostala podwyzszona o 40%.

Aby utrzymac oparcie na walucie amerykanskiej, rzad Argentyny musial w bankach posiadac odpowiednia ilosc USD. W miare poglebiania sie kryzysu rzad musial kupowac coraz wiecej USD po znacznie zawyzonej cenie. Coraz wiecej ludzi domagalo sie transakcji gotówkowych. Ten proces wepchnal Argentyne w dlug wysokosci 140 mld USD. W grudniu 2001 roku, rzad Argentyny obwiescil swiatu, ze nie jest w stanie nic placic. Argentyna zostala parnasem narodów.

Aby utrzymac zawyzona wartosc peso, Miedzynarodowy Fundusz Walutowy dal Argentynie ogromne pozyczki. Tylko jednego roku do skarbu panstwa wplynelo 40 mld USD, jako pakiet zorganizowany przez wiele pozyczajacych instytucji. Gwarantem, ze te pozyczki sie splaca byl jeden podstawowy wymóg – utrzymac zerowy deficyt. Czyli Argentyna musiala balansowac na poziomie 100% budzetu. Podczas recesji niemozliwe jest utrzymanie 100% budzetu, poza tym wymaga to bardzo bolesnych operacji, jak ciecia budzetowe, które powoduja wysokie bezrobocie, by w koncu doprowadzic do zamieszek ulicznych na wielka skale.

Jak ten proces wygladal od strony zwyklego, ciezko pracujacego Argentynczyka? Na poczatku lat 1990tych namawiano Argentynczyków do kupowania niemal wszystkiego. Prywatyzowano firmy i laczono w konglomeraty. Namawiano do budowania domów poprzez udzielanie niskoprocentowych pozyczek. Namawiano do zakladania biznesów i dawano zwalnianym ludziom pakiety wyrównawcze. Sredniej klasie pokazywano luksusowe samochody i sprzedawano je na bardzo niskich przedplatach, wysokich procentowo pozyczkach i dlugich terminach splat. Media krzyczaly, ze przeciez jest tak dobrze, ze kazdego na pewno bedzie stac na splate samochodu, czy domu. Mozesz to wszystko miec juz dzisiaj – splacac bedziesz pózniej. Argentynczycy, podobnie jak Polacy, zachlysneli sie tym dobrobytem nie wiedzac, ze zastawiono na nich pulapke. Po 40 latach biedy i wojen wreszcie to, co do tej pory ogladali na amerykanskich filmach mogli miec w ogrodzie, czy w garazu.

Wraz z zachodnim kapitalem naplyneli ludzie, których zadaniem bylo nadzorowac jego przeplyw. Uczyli Argentynczyków na czym polega wolny rynek i globalna ekonomia (globalny dobrobyt). Wkrótce posiadali oni tak wielkie wplywy na struktury panstwowe Argentyny, ze panstwo praktycznie utracilo niepodleglosc.

W momencie, kiedy USD kupowano za peso w stosunku 1:1 wszystko, co wytwarzano w Argentynie a takze uslugi, staly sie za drogie, by móc byc towarem eksportowym. Cale panstwo, podobnie jak Polske i inne kraje, zaduszono. Import towarów byl znacznie tanszy niz ich wytwarzanie. W ten sposób zniszczono prawie 10% dochodu narodowego.

Masowe prywatyzacje na poczatku lat 1990tych niemal calego majatku narodowego, za frakcje wartosci rynkowej, juz spowodowaly bezrobocie na duza skale. Prywatyzowano glównie zaklady elektryczne, komunalne, telefoniczne itd. Globalisci maja doskonale opanowany ten proces. Prywatyzacje zaczyna sie zawsze od wybranych sektorów kluczowych. Po dokonaniu takiej prywatyzacji, sektory wspólpracujace staja sie niedostosowane (kompatybilnosc struktur finansowych i zarzadzania). Wtedy nie ma innego wyjscia, tylko trzeba prywatyzowac spiralnie do góry wszystkie sektory gospodarki. Gdy spirala prywatyzacji krecila sie do góry, spirala zwolnien szla w dól. Na dole znajdowala sie coraz wieksza liczba osób bez pracy i w koncu bez zadnych srodków do zycia.

W skali panstwa ruch spirali do góry równowazony byl przez ruch do dolu. W koncu coraz wiecej ludzi przestawalo robic zakupy, pieniadze przestawaly sie krecic. Podatki równiez. Argentynscy biedacy nie placili podatków, bo i z czego – zamiast tego zaopatrywali sie w karabiny. Gdy pieniadze przestawaly sie krecic, teraz juz sprywatyzowane biznesy, zwalnialy coraz wiecej ludzi, aby utrzymac zdolnosc ekonomiczna przedsiebiorstw. Te trzy wzajemnie powiazane ze soba kryzysy (podatki, bezrobocie, zawyzona wartosc waluty) spowodowaly to, ze rzad Argentyny zaczal blagac MFW o pomoc, lub rade. Miedzynarodowy Fundusz Walutowy, po dlugich negocjacjach zdecydowal. Argentyna jest za bardzo zadluzona. Nie mozemy pomóc. Pozostawmy to panstwo w stanie swobodnego spadania w otchlan. Na wielu militarnych naradach podjeto równiez decyzje jak odciac Argentyne od swiata zewnetrznego, gdyby przewidywane powstanie zbrojne zaczelo sie przelewac przez granice.

Ta decyzja MFW spowodowala, ze przewidujac spadek wartosci peso, Argentynczycy ruszyli na banki, by wybrac swoje oszczednosci. Banki zostaly zamkniete, place w wielu sektorach gospodarki wstrzymane. Zrozpaczony prezydent Argentyny oglosil, ze Argentyna przestaje splacac swoje dlugi. Prasa przewidywala, ze beda sie tam dzialy dantejskie sceny, po czym przestala sie sprawa interesowac.

Argentynski cud

Wydawalo sie, ze dla Argentyny nie ma juz ratunku. Szczury zaczely opuszczac tonacy okret. Prezydent Menem wyjechal do Chile. Biznesmeni i ich miedzynarodowi doradcy rozjezdzali sie do swoich krajów. Nawet drobni biznesmeni, których rodzice przyjechali do Argentyny w poszukiwaniu lepszego zycia, na gwalt starali sie o wizy wjazdowe do swoich rodzinnych krajów. Pozostawiano na pastwe losu cale fabryki z parkiem maszynowym – w których nie oplacalo sie nic produkowac. Pracowników zostawiano na bruku. Pozostawiano piekne rezydencje z basenami i cale biurowce wylozone marmurami. Ci, którzy doprowadzili do kryzysu wynosili sie jak szarancza na inne pola, które mozna bylo jeszcze objesc.

Magazyn „Time” zastanawial sie: Co dalej moze zrobic De La Rua? To jest pytanie za milion dolarów. Obojetne czy sam, czy w jakiejs koalicji, natychmiast potrzebuje planu, aby zlagodzic kryzys. Musi pomóc ludziom napelnic brzuchy i byc moze odnowic wzrost gospodarczy. Problem jest taki, ze aby zlagodzic skutki kryzysu dzialajace na biednych, rzad musi wydac miliony dolarów na jedzenie i podstawowe potrzeby. To spowoduje poglebienie kryzysu finansowego. Cos musi sie stac...

I stalo sie. Argentynczycy zawierzyli swojemu prezydentowi, który zerwal rokowania z miedzynarodowa finansjera. Wojsko, policja i zwykli ludzie staneli murem. Twierdzili, ze Argentyna nalezy do Argentynczyków a nie do miedzynarodowej mafii finansowej. Osamotniony rzad Argentyny podjal decyzje, które wprowadzily Bialy Dom i miedzynarodowych bankierów w furie. Wbrew zaleceniom uwolniono wartosc wymienna peso. Minister ekonomii Roberto Lavagna stwierdzil: Utrzymanie konkurencyjnych cen wymiany walutowej pomoze eksportowi i zaspokojeniu potrzeb kraju. Zdecydowano sie równiez zaprzestac polityki wolnego rynku, której ekonomia krajowa byla wiezniem. Nawiazano wspólprace ekonomiczna z Brazylia i Chinami. Kapital zaczal naplywac do kraju. Bank Centralny zaczal znowu skupowac USD, ale tylko tyle, ile potrzebne jest do utrzymania wzrostu ekonomicznego.

Gdy Argentyna oglosila, ze jest w stanie po trzech latach od chwili odejscia od zwyrodnialych idei globalistów, zaplacic po 30 centów za kazdego dolara dlugu i utrzymac swój niespotykany wzrost ekonomiczny, najpierw jej nie dowierzano. Pózniej surowo zakazano donosic o tym mediom. Nie dziwmy sie, jest to bowiem namacalny dowód jak szybko ekonomie poszczególnych panstw i zycie ich mieszkanców moze sie poprawic gdy zerwa one z globalistycznymi niedorzecznosciami.

Brytyjski „Guardian” w grudniu 2004 roku pisal: Trzy lata temu, w grudniu, Argentyna byla w kryzysie. Ekonomia staczala sie niekontrolowanie w przepasc, banki zamknely swoje podwoje dla inwestorów, prezydenci zmieniali sie co tydzien... Dzisiaj powszechne odczucia wsród ekonomistów w Buenos Aires sa takie, ze panstwo wygrzebalo sie z najgorszego. Tak, Argentyna ciagle zmaga sie ze skomplikowanym procesem rekonstrukcji zadluzenia, ale ekonomia przeszla niesamowite zmiany...

Jak Feniks, ekonomia podzwignela sie z popiolów. Po spadku 11% produktu narodowego w roku 2002, w 2003 roku wzrósl on o prawie 9% i wzrosnie o nastepnych 8% w tym roku. Rzad ostroznie oznajmia, ze w roku 2005 wzrosnie on o 4%, ale wiekszosc ekspertów ekonomicznych wierzy, ze faktyczny wzrost bedzie wynosil 5%...

Te zalozenia „wolnego rynku” byly zle dla miejsc pracy. Bezrobocie osiagnelo w roku 2002 swoje apogeum i wynosilo 22%. Teraz wynosi 12%...

Czy jestescie wierzacy, czy nie. Niektórzy mówia o podniesieniu sie Argentyny jako o cudzie, którego nie mógl przeprowadzic Rodrigo Rato, dyrektor MFW. Reka Boga okazala sie znacznie potezniejsza niz reka Miedzynarodowego Funduszu Walutowego. Teraz juz nikt nie oszukuje.

Druga rzecz, która taja media, to fakt absolutnego zjednoczenia klasy robotników z klasa menadzerów.

Gdy siedzieli bezczynnie na ulicach

Gdy fabrykanci zamykali fabryki i uciekali do innych krajów, poniewaz produkcja byla nieoplacalna, pracownicy i kierownictwo tracilo prace i zasiedlalo pobliskie kawiarnie i lawki. Dyskutowano glównie jak poprawic swoje zycie i sytuacje przeznaczonego na zatracenie kraju. Pracownicy takich opuszczonych fabryk jak Zanon, tesknie spogladali na bramy. W zakladach tych spedzili wiekszosc swego zycia. W koncu podjeli decyzje. Weszli na tereny opuszczonych i zdewastowanych fabryk. Ustanowili rady zakladowe, uruchomili maszyny i zaczeli produkowac z materialów znajdujacych sie jeszcze w magazynach.

Na to niemal komunistyczne zachowanie ludzi, wladze i wojsko patrzyly przychylnie. Wkrótce do tokarzy, szlifierzy i magazynierów dolaczyli kierownicy dzialów, pracownicy biur i dyrektorzy ekonomiczni. W rekordowym czasie uruchomiono sprzedaz i eksport. Nie bylo wyznaczonych godzin pracy. Decyzje w swoich fabrykach, ludzie podejmowali podczas krótkich narad produkcyjnych.

Okazalo sie, ze produkcja jest oplacalna i potrzebna. To, co nie oplacalo sie globalistom, zaczelo sie oplacac zwyklym ludziom. Bez pomocy banków i karteli finansowych. Wkrótce produkcja i sprzedaz osiagnela w niektórych fabrykach rekordowe poziomy. Ludzie dzielili sie dochodami pomiedzy soba. Nigdy jeszcze nie zarabiali takich sum pieniedzy. Zaczeli je wiec wydawac. Ruszylo budownictwo i inne galezie przemyslu.

Wszystko to stalo sie w tak krótkim czasie, ze Ameryka nie zdazyla nawet oglosic Argentyny panstwem komunistycznym. Utworzono Ruch Pracowników Bez Pracy (MTD). Ruch ten wkrótce posiadal mozliwosci prowadzenia nacisków politycznych. I to byla jeszcze jedna tajemnica cudu argentynskiego.

Szczury wracaja

Sytuacja Argentyny zaczela sie poprawiac. Globalisci i fabrykanci zaczeli wracac i domagac sie zwrotu zagrabionych przez ludzi fabryk. Ci, którzy pozostawili trzy lata temu panstwo na progu wojny domowej, teraz zaczynaja sie domagac, powolujac sie na miedzynarodowe prawo. Czy cos to Polakom przypomina?

MTD, która powstala niemal na ulicach, jest silna. Grozi masowymi demonstracjami. Ceramiczna fabryka Zanon, pierwsza przejeta przez pracowników i doprowadzona do stanu zakladu przynoszacego profit, jak niegdys Stocznia Gdanska dla Polaków, stala sie dla Argentynczyków symbolem nowego i lepszego. MTD uwazana jest przez CIA i inne podobne organizacje, jako grupa, której udalo sie wytworzyc najnowoczesniejsze strategie i rozwiazania jednoczenia i obrony ludzi przed kapitalizmem.

Powracajace szczury miedzynarodowej finansjery atakuja. Poniewaz Argentyna stanowi znaczne niebezpieczenstwo dla calej globalnej ekonomii, nalezy przypuszczac, ze gdyby USA nie byly zaangazowane w Iraku, juz dawno amerykanscy zolnierze w imie demokracji broniliby swojej ropy pod argentynska trawa, tudziez broniliby tam wolnosci swojego kraju.

Nowy prezydent Argentyny, Kirchner, domaga sie ekstradycji bylego prezydenta Menema, który przebywa w Chile. Menem jest poszukiwany przez wladze argentynskie za korupcje i doprowadzenie kraju do ruiny. Mial on startowac w wyborach prezydenckich w roku 2007 i przyrzekal fabrykantom zwrócenie ich wlasnosci. Oczywiscie dlatego cieszy sie poparciem miedzynarodowej finansjery i moze sobie drwic z nakazów i decyzji sadów argentynskich.

W styczniu 2005 roku, miedzynarodowi bankierzy zgodzili sie na propozycje rzadu Argentyny zaplacenia 25 centów za kazdy dolar dlugu. Stala sie rzecz niespotykana. Argentyna wypowiedziala wojne MFW i jeszcze kilku wielkim organizacjom globalistycznym i wygrala. Argentyna nie tylko pod oslona swojego wojska zaszantazowala globalistów, ale takze odmówila negocjacji z 700 tys. wlascicieli panstwowych akcji (bondów). Argentyna ma otwarta droge by byc przyjeta w poczet spoleczenstwa miedzynarodowego, z którego zostala wczesniej wyrzucona. I to na swoich warunkach, jako pelnoprawny czlonek sam podejmujacy decyzje.

Wielu bankierów i inwestorów miedzynarodowych oskarza Argentyne o totalitaryzm oraz oszukanie inwestorów i pozyczkodawców. To spowodowalo klótnie w lonie wielkich finansistów, wsród nich Wlochów i Amerykanów, którzy twierdza, ze gdyby nie 11 wrzesnia, to rozmawialiby z Argentynczykami inaczej.

W trzy miesiace pózniej IMF zaczal sie na nowo domagac pelnej splaty dlugów. Jednak Argentyna w ekonomicznym ukladzie z Brazylia i Chinami czula sie juz na tyle silna, aby bankierom na Wall Street pokazac jak „staly dwa drzewa i jedno sie zlamalo...” (w oryginale, prof. Clement pisal o srodkowym palcu prawej reki – Red.). Argentyna zaczela swiatu udowadniac, ze okolo polowa kredytodawców juz odniosla spore profity z argentynskich dlugów i ze to nie jest w porzadku, aby domagala sie nastepnych. To stanowisko wyeksponowaly chinskie i indyjskie media. Przy okazji, Argentyna na papierze udowodnila swiatu, w jaki sposób próbowano ja zbankrutowac i co to w praktyce oznaczalo.

Brytyjski „Guardian” pisze: Trzy rzeczy pracowaly na korzysc Argentyny. Po pierwsze, karta Kirchnera byla silna dzieki silnej ekonomii. Po drugie, zaczela wychodzic prawda o Miedzynarodowym Funduszu Walutowym. Dlatego chcial doprowadzic do szybkiej ugody. Po trzecie, Wall Street wyniósl sie z Argentyny tuz przed kryzysem i negocjacje prowadzily banki europejskie. Amerykanskie Ministerstwo Skarbu nie bylo pod naciskami, aby postepowac twardo z Argentyna. Takze nie chciano, aby Kirchner zbratal sie z silnym populista, prezydentem Brazylii, Lula...

W slady Argentyny – pokazania globalistom tylnej czesci ciala, moze isc teraz wiele zadluzonych krajów. W tym takze i Polska. I tego wlasnie finansjera obawia sie najbardziej. Zostal stworzony precedens. Stosunkowo malo znaczacy kraj, przyparty do muru sprzeciwil sie utartym sloganom demokracji, prawa i wolnego rynku. I wygral – przynajmniej jak na razie. Dla innych krajów zaistniala wielka szansa. Teraz, kiedy armia amerykanska uwiklana jest w Iraku, mozna zrzucic jarzmo. Tylko trzeba chciec i do tego dazyc. Tak jak zrobili to mieszkancy Argentyny niezaleznie od funkcji spolecznej, majatku i wyksztalcenia.

prof. dr Ronald Clement

Materialy zródlowe:

Alavio Grupo, March in Defence of Zanon, Z magazine, 17 wrzesnia 2004.

Balch Oliver, Taking care of business, Guardian, 3 czerwca 2005.

Burgo Ezequiel, Argentinas miraculous recovery owes little to the IMF, Guardian, 13 grudnia 2004.

Elliot Larry, Who needs the hand of God?, Guardian, 7 marca 2005.

Free-Market Flop: What Happened in Argentina, (www.americas.org/item_77).

Goni Uki, Argentina seeks arrest of Menem, Guardian, 22 kwietnia 2004.

Hacher Sebastian, Beneton vs. Mapuche, Z magazine, 6 czerwca 2005.

Katel Peter, Argentinas Crisis Explained, Time, 20 grudnia 2001.

Morduchowicz Daniel, Manufacturing militiants, Z magazine, 8 maja 2005.

New Argentinian president-elect pleads for national unity, CNN, 25 pazdziernika 1999.

The 100 billion dollar question, Guardian, 13 stycznia 2005.

Whitbeck Harris, Struggling economy fuels Argentine emigration, CNN, 23 lipca 2001.
Zbyt duze zadluzenie Polski i Polakow na rynkach miedzynarodowych finansow
Prosi o klopoty.
Kto popycha Polske i Polakow do tak duzego zadluzenia?

Argentina Didn't Fall on Its Own
Wall Street Pushed Debt Till the Last

By Paul Blustein
Washington Post Staff Writer
Sunday, August 3, 2003;

BUENOS AIRES -- Ah, the memories: Feasting on slabs of tender Argentine steak. Skiing at a resort overlooking a shimmering lake in the Andes. And late-night outings to a "gentlemen's club" in a posh Buenos Aires neighborhood.

Such diversions awaited the investment bankers, brokers and money managers who flocked to Argentina in the late 1990s. In those days, Wall Street firms touted Argentina as one of the world's hottest economies as they raked in fat fees for marketing the country's stocks and bonds.

The human scale of Argentina's crisis: People wait to search for food in garbage

Thus were sown the seeds of one of the most spectacular economic collapses in modern history, a debacle in which Wall Street played a major role.

The fantasyland that Argentina represented for foreign financiers came to a catastrophic end early last year, when the government defaulted on most of its $141 billion debt and devalued the nation's currency. A wrenching recession left well over a fifth of the labor force jobless and threw millions into poverty.

An extensive review of the conduct of financial market players in Argentina reveals Wall Street's complicity in those events. Investment bankers, analysts and bond traders served their own interests when they pumped up euphoria about the country's prospects, with disastrous results.

Big securities firms reaped nearly $1 billion in fees from underwriting Argentine government bonds during the decade 1991-2001, and those firms' analysts were generally the ones producing the most bullish and influential reports on the country. Similar conflicts of interest involving analysts' research have come to light in other flameouts of the "bubble" era, such as Enron Corp. and WorldCom Inc. In Argentina's case, though, the injured party was not a group of stockholders or 401(k) owners, it was South America's second-largest country.

Other factors besides optimistic analyses impelled foreigners to pour funds into Argentina with such reckless abandon as to make the eventual crash more likely and more devastating. One was Wall Street's system for rating the performance of mutual fund and pension fund managers, who were major buyers of Argentine bonds. Bizarrely, the system rewarded investing in emerging markets with the biggest debts -- and Argentina was often No. 1 on that list during the 1990s.

Within the financial fraternity, some acknowledge that this behavior was a major contributor to the downfall of a country that prided itself on following free-market tenets. That is because the optimism emanating from Wall Street, combined with the heavy inflow of money, made the Argentine government comfortable issuing more and more bonds, driving its debt to levels that would ultimately prove ruinous.

"The time has come to do our mea culpa," Hans-Joerg Rudloff, chairman of the executive committee at Barclays Capital, said at a conference of bank and brokerage executives in London a few months ago. "Argentina obviously stands as much as Enron" in showing that "things have been done and said by our industry which were realized at the time to be wrong, to be self-serving."

Compounding the financial industry's sins, Rudloff said, were its sales of Argentine bonds to individual investors, mostly in Europe, when the pros balked at buying them. Moreover, in mid-2001, as Argentina was hurtling toward default, Wall Street promoted an expensive and ultimately futile "debt swap" that gave Argentina more time to pay its debts but jacked up the interest cost. The fees on that deal alone totaled nearly $100 million.

Wall Street firms assert that their enthusiasm for backing Argentina's borrowing was motivated by a sincere, if misplaced, optimism about the country's economic strengths. But critics contend that the same forces that fueled the U.S. tech-stock frenzy were at work in Argentina, in effect causing economic globalization to play a cruel trick on the country.

Charles W. Calomiris, a Columbia University economist who was one of the earliest prophets of Argentina's financial doom, wonders why government investigators have not intervened, given the danger that the same fate could befall other countries.

"How come we have one standard for private-sector deals, where everybody is getting all upset about conflicts of interest, and nobody in Washington has raised an eyebrow over the obvious conflicts of interest involving research and underwriting activities by U.S. financial firms in the area of emerging-market sovereign debt?" Calomiris said.

"A Bravo New World." So proclaimed the title page of a report on Argentina and other Latin American markets that Goldman, Sachs & Co. sent to clients in 1996.

The report hailed Argentina for shucking policies that had afflicted the country for decades with stagnation, bouts of hyperinflation and repeated currency devaluations. The government of President Carlos Menem was accelerating reforms launched in the early 1990s aimed at deregulating the economy and turning inefficient state-run enterprises over to the private sector. Particularly important, the report's authors observed, was Argentina's determination to maintain its currency "convertibility" system, which guaranteed that the central bank would exchange pesos for dollars at a fixed rate -- one peso for one dollar. Implemented in 1991, that system was remarkably effective in keeping inflation at bay, imparting a sense of stability among consumers, savers and businesses that had been absent for generations.

"For Argentine citizens and for those investors who were willing to believe in [the government's] promises, the benefits are now becoming apparent," the Goldman report said. The nation's economy, which started to grow robustly in the early 1990s, expanded at an average 5.8 percent rate from 1996 through 1998.

As the report suggested, that success story translated into a compelling sales pitch for the Street.

Seeking to exploit a fevered atmosphere for emerging markets, firms such as Goldman, Morgan Stanley & Co. and Credit Suisse First Boston LLC built their presence in Argentina and neighboring countries by dispatching teams of economists and financial experts, many in their twenties and early thirties. They competed fiercely for "mandates" from governments to be lead managers of bond sales, especially in Argentina, whose government was the single largest emerging-market bond issuer. They found plenty of customers for the bonds in the United States and other wealthy countries among professional investors who managed hundreds of billions of dollars held in mutual funds, pension funds, insurance companies and other large institutions.

"Every time we finished a meeting [with institutional investors], the orders would come," said Miguel Kiguel, who then was Argentina's finance secretary, recalling the demand for a $2 billion issue of 20-year bonds, managed in 1997 by J.P. Morgan and Merrill Lynch.

In the emerging-markets world, people "were making money hand over fist in those days," said Stewart Hobart, a recruiter working in the field. According to Hobart and other recruiters, strategists and senior economists at major banks typically earned $350,000 to $900,000 a year, including bonuses, while their bosses, the heads of emerging-markets research, were paid well more than $1 million.

Much was at stake for the firms in their Argentine business. Were it not for Argentina's prodigious bond sales, LatinFinance magazine reported in 1998, many emerging-market investment bankers "would probably have been twiddling their thumbs" that year, because crises in Asia and Russia caused capital flows to dry up to the markets they usually served.

One securities firm, Dresdner Kleinwort Benson, reassured clients who were worried that Argentina would follow countries like Thailand and Indonesia into turmoil. "Argentina has come through the first phase of the Asian crisis with flying colors," the firm said in a June 1998 report, and it was "no coincidence. The economic fundamentals are considerably stronger than three and a half years ago."

Amid the ebullience, however, Argentina was laying the groundwork for its economic destruction.

Early Warning

In meetings with top Argentine policymakers in April 1998 to discuss the country's finances, a senior official of the International Monetary Fund, Teresa Ter-Minassian, sounded the alarm that the country might be headed for an Asian-style meltdown. "The Argentine economy contains a sort of Molotov cocktail," Ter-Minassian was quoted in Argentine media reports as saying.

Many economists' postmortems on the crisis agree: that was when Argentina went wrong, missing a crucial opportunity while the economy was going gangbusters to reduce its vulnerability to crisis.

In particular, the government had to shrink its budget deficit, because its constant borrowing was causing its debt load to increase, from 29 percent of gross domestic product in 1993 to 41 percent of GDP in 1998. Argentina had a special reason to exercise extraordinary prudence: the cherished convertibility system for the peso. If markets began to get jittery about the government's ability to repay its debts, they might well lose confidence in the currency, and overwhelm the system by dumping pesos for dollars.

Argentina's budget policy was "not all that bad" during the 1990s; "it just wasn't terrific at a time when terrific was needed," said Nancy Birdsall, president of the Center for Global Development.

Globalization is supposed to keep problems like Argentina's from occurring. In theory, international financial markets reward sound economic policies by steering capital to countries that practice them. The influence of the capital inflow makes a government even more disciplined, because policymakers know that otherwise investors may yank their money out.

In practice, the gusher of foreign money lulled Argentina's government into complacency, acknowledged Rogelio Frigerio, who was secretary of economic policy in 1998. "If you get the money so easily as we did, it's very tough to tell the politicians, 'Don't spend more, be more prudent,' because the money was there, and they knew it," he said.

Argentina's best chance to put its economy on a sound footing was gone soon thereafter, as supercharged growth gave way to recession in 1999, mostly because of a financial crisis in neighboring Brazil. At that point, a vicious circle emerged: The slump caused tax revenue to fall, which widened the budget deficit, which aroused concern about the government's ability to service its debt, which caused markets to drop, which deepened the recession, and so on.

Argentina was unable to escape the vicious circle, which gradually intensified over three years. At the big Wall Street firms, few realized how dire the country's predicament was -- with one notable exception.

Underplayed Pessimism

Long before Argentina's default, Desmond Lachman, chief emerging market economic strategist at Salomon Smith Barney Inc., saw that the Argentine economy had no way to break out of its slump and would hit the wall one way or another. Many people in the emerging-markets business recall the gloom Lachman conveyed in conversations with clients as recession began to grip Argentina, while analysts at other firms predicted a recovery.

But Lachman's pessimism was not spelled out in reports published by Salomon, a part of Citigroup, which was a major underwriter of Argentine government bonds. Written research reports are important in influencing where capital flows, partly because money managers want to have material in their files to back up their investment decisions.

Officials in Argentina's economy ministry knew that Lachman was describing the country's prospects in very dark terms. They continued to include Salomon among their underwriters anyway, but they told the firm to "make sure you have a variety of views" besides Lachman's, a former Argentine official recalled. Published research on Argentina by other Salomon analysts tended to be relatively sanguine about the country's chances for pulling through, even in the turbulent months of 2001 leading to the default.

Lachman, who left Salomon to become a scholar at the American Enterprise Institute, declined to be quoted for this story. Asked why his negative assessment of Argentina wasn't published, Arda Nazerian, a spokeswoman for Citigroup's securities arm, cited Salomon's merger with Citibank in the fall of 1998, which created a firm with an abundance of analysts, enabling Lachman to spend more time privately with big clients. "The expansion of our emerging-markets research team reduced Desmond's responsibilities for writing on individual countries," she said.

Lachman's story is emblematic of Wall Street's reluctance to offend major issuers of securities. "It's a lot of self-censorship," said Federico Thomsen, who until recently was chief economist of ING Barings's office in Buenos Aires. "It's like, if you have something good to say, you say it, but if you have something bad to say, just keep your mouth shut."

The reports that Wall Street firms published on Argentina, to be sure, became much less bullish as the recession deepened in 2000 and early 2001. Analysts increasingly stressed the importance of the government cutting its deficit and reforming labor laws. But in general, the reports predicted that Argentina would muddle through. An example was a report published in October 2000 by J.P. Morgan, the biggest underwriter of Argentine bonds in the 1990s, titled, "Argentina's debt dynamics: Much ado about not so much."

By contrast, the analyst who most publicly warned of Argentina's impending doom was Walter Molano, head of research at BCP Securities, a Connecticut firm that does no underwriting of sovereign bonds.

Such evidence of bias among analysts is misleading, according to some current and former analysts who maintain that their overriding objective has always been to serve investor-clients well by providing the best advice possible. "My incentive is to be able to predict what will happen," said Siobhan Manning, emerging market strategist at Caboto USA. "If I can predict accurately, hopefully I gain credibility, and the firm does, and I'm able to make money."

But others acknowledge that they cannot help being influenced by the fact that their compensation is likely to be greater if their investment banking colleagues win deals to sell bonds. For one thing, success for the investment bankers means the pool of money available for bonuses will be larger, and at some firms, the analysts' bonuses are decided by groups of managers that include investment bankers.

"Your salary will be about one-third of your compensation in a decent year, so your bonus is everything," said Christian Stracke, who covered Latin American economies at Deutsche Bank and other firms in the 1990s and is now with CreditSights, a much smaller outfit specializing in research. "You'll never know what percentage of that bonus came from the recommendation of [investment bankers], but you do know that without the recommendation of [investment bankers], your bonus is just not going to be very big."

Although analysts want to make the right calls, Stracke said, "they're in it for the money. If they were in it to be smart, they'd be professors."

A Perverse Situation

It wasn't just rosy analyst reports that enticed big investors to buy Argentine bonds. Many money managers thought they had to be big holders of the bonds because their jobs depended on it. The word "perverse" is repeatedly used by people in the industry to describe what happened.

Just as in the world of stock market investing, where money managers aim to beat the Standard & Poor's 500-stock index, many professional investors in emerging markets are judged every quarter or so by how well their portfolios fare in comparison to a benchmark. Their job security and annual bonuses have often depended on whether they outperform an index called the Emerging Markets Bond Index-Plus, developed by J.P. Morgan, which tracks the prices of bonds issued by various emerging economies.

During much of the 1990s, Argentina had the heaviest weighting in the index of any nation, peaking at 28.8 percent in 1998 -- not because of its economic size, but simply because its government sold so many bonds.

The index virtually forced big investors to lend vast sums to Argentina even if they feared that the country was likely to default in the long run, several money managers said. Although default would hurt their portfolios, they would still lose less than the index as long as they were a bit "underweight," meaning they held a smaller percentage of Argentine bonds than the index dictated.

They didn't dare be too far underweight. Money managers who shunned Argentine bonds were taking a huge risk, because their portfolios would almost certainly underperform the index in the event Argentine bonds rallied, as happened from time to time.

So at investor gatherings, money managers who were asked their views and investment positions on Argentina would often say "negative" and "underweight," said Mohamed El-Erian, who manages emerging-market bonds at Pimco, the giant West Coast investment firm.

"The dreaded third question would come: 'How much underweight?'" El-Erian said. "They would say, 'It's 22 percent of the index. I can't possibly be more than 5 percent underweight.' So they'd have 17 percent of their money in Argentina."

Indexation survives for lack of a good alternative for measuring money managers' skills, but unhappiness over its flaws is widespread. Everyone knows that the system "can cause credit deterioration" by impelling more lending to borrowers with the most debt, said Michael Pettis, a professor at Columbia University Business School who was a managing director in the fixed income capital markets group at Bear Stearns.

It is like "a bizarre AA program in which you remove booze from the homes of people who are reducing the amount they drink and put it into the homes of people who are drinking more every day," Pettis said. "This is probably not the best way to reduce drunkenness."

Europe Bought In Big

Professional portfolio managers, of course, had a pretty good sense of the dicey game they were playing with Argentine bonds. The same could not be said of some others.

Felicia Migliorini, a divorcee who lives north of Rome, sank her life savings, about $135,000, into Argentine bonds in March 2001. About 400,000 fellow Italians did the same; together with other individuals, mostly in Europe, they now hold about $24 billion in claims on the bankrupt Argentina government.

Migliorini has been forced to put her apartment up for sale because she cannot afford the condominium fees and other expenses. Like thousands of other Italians, she blames her bank, which sold her the bonds. Lawsuits are flying; the banks contend that the purchasers were mostly wealthy, sophisticated people who surely realized what sort of risks they were taking. But Migliorini is outraged. "They told me [the bonds] were good, stable, guaranteed, and that since they were obligations they had to be paid back," she said.

European retail investors like Migliorini were an attractive market for the syndicates selling Argentine bonds. Professional money managers in the United States were often reluctant to buy at the yields the Argentine authorities were willing to pay. So the syndicates tailored a number of their offerings to Europe, in local currencies.

One attraction of the European market was that regulations protecting small investors are substantially less strict than in the United States.

"That's what kept Argentina going," said Tom White, who at the time was employed by Metropolitan Life Insurance Co. as an emerging-market bond manager. "Those poor suckers didn't have a clue as to what they were buying."

For Argentina, "keeping the country going" might sound beneficial. But a different conclusion could be reached as the recession dragged on and the government's debt neared 50 percent of gross domestic product in late 2000. The longer Argentina was kept going with infusions of cash, and the more the country delayed facing unpleasant realities about its plight, the more cataclysmic a crash it would suffer.

At a closed-door meeting at the Argentine Embassy in Washington in October 2000 to discuss the country's finances, Calomiris, the Columbia professor, urged that the government summarily reduce the amount of its debt payments by 20 to 30 percent. The country, he recalled saying, was ensnared in a trap: The markets were demanding increasingly high interest payments on the mountain of debt at rates far in excess of the economy's capacity to grow.

Foreign creditors were bound to conclude sooner or later that the debt was unpayable in full, Calomiris warned, and if Argentina continued trying to honor its obligations it would only build up more vulnerability to complete financial breakdown.

Calomiris's proposal was rejected by the Argentine government and the IMF as too drastic. But in the months that followed, his scenario began to unfold more or less as forecast.

Capital fled the country and interest rates skyrocketed when a political rift erupted in the cabinet of President Fernando de la Rua in November 2000.

The IMF rushed to Argentina's aid with a $14 billion loan, but after a brief rally, the country's markets sank anew. By the spring, buyers of Argentine government bonds were demanding yields as high as 10.5 percentage points above U.S. Treasurys, which meant that interest costs would become even more burdensome for the government and the economy at large.

Wall Street had one more plan to keep Argentina going -- a profitable one, at least from the Street's standpoint.

Debt Swap

Upon being appointed Argentina's economy minister in March 2001, Domingo Cavallo had barely ensconced himself in his office before David Mulford, chairman international of Credit Suisse First Boston, arrived to make a pitch.

Cavallo, the father of Argentina's peso-convertibility system, had a long history of dealings with Mulford, going back to Cavallo's previous term as economy minister from 1991 to 1996. The men got to know each other when Mulford was Treasury undersecretary for international affairs during the first Bush administration, and their relationship deepened when Mulford joined CSFB, which handled the privatization of Argentina's state oil company and became one of the biggest underwriters of Argentine government bonds.

Mulford had an idea for a deal that would dwarf the ones he had done before. He proposed a "debt swap," in which Argentina's bondholders would be given the opportunity to exchange their old bonds for new ones, on a voluntary basis. The purpose was to eliminate a problem that was disturbing the markets -- the large amount of interest and principal payments Argentina was scheduled to make in the years 2001 through 2005. Under the swap, those interest and principal payments would be stretched out so that much more would fall due in the years after 2005. That would give Argentina "breathing space" to restart economic growth, Mulford contended.

Despite the skepticism of some analysts and policymakers, including the IMF's chief economist, who believed the deal would prolong the agony and dig Argentina into a deeper hole, Cavallo agreed to try the swap.

Mulford traveled to the world's financial capitals to pitch the swap, which he described as creating the opportunity for improvement in the economy, the fiscal situation and market sentiment. The deal was "essential to long-term success in restoring Argentine growth," he declared in Buenos Aires. Mulford declined to comment for this article.

The results, announced in June, were proclaimed a resounding success: Bondholders offered to exchange nearly $30 billion worth of bonds, considerably more than had been expected. The seven banks that managed the deal, led by CSFB and Morgan, collected nearly $100 million in fees, an amount they justified by pointing to the 60-plus experts who worked on the complex transactions.

Within weeks of the deal's completion, though, Argentine markets were again in a tailspin and another IMF loan in August provided only a temporary respite.

By late November 2001, deposits were flying out of Argentine banks. The government took the extraordinary measure of slapping controls on withdrawals.

That helped trigger street demonstrations and rioting, which led to the resignations of Cavallo and de la Rua in mid-December. Their successors soon thereafter declared default and freed the peso from its dollar anchor.

Lessons Learned

A year and a half after the crash, Argentina has begun recovering from its depression. Although the economy is still producing considerably less than before the crisis, and unemployment is much higher, growth has picked up in the past several quarters. A few Wall Street bankers are sniffing around again for deals to restructure defaulted debt, but the national government has ruled out hiring any firm that underwrote its bonds during the 1990s.

The brightening outlook in Argentina has helped attract a new inflow of funds from abroad, enough to drive the stock market and the peso sharply higher this year. This time, however, the government has responded with restrictions aimed at limiting the amount of "hot" money coming into the country. The move reflects the view of some in Argentina, notably Roberto Lavagna, the current economy minister, about the lessons that should be learned from the country's economic collapse.

"The lesson is, we must pay attention to bubbles," Lavagna said in a visit to Washington this year. "With stocks, or companies, or countries, all are part of the same phenomenon. Probably Argentina is the best example of a country."

For developing nations, "the worst period is when financial markets have the most liquidity," Lavagna said. "This is when countries make the worst mistakes. That is certainly the case in Argentina."

Special correspondents Brian Byrnes in Buenos Aires, and Sarah Delaney in Rome, contributed to this report.

Dlaczego takie nowe otwarcie Moskwy? Po co tak naprawdę Marszałek Komorowski leci do Moskwy?

2010-05-02T03:59:00.001-07:00

Dlaczego takie nowe otwarcie Moskwy? Po co tak naprawdę Marszałek Komorowski leci do Moskwy?
Z tym samym mieliśmy do czynienia w przypadku Donalda Tuska, co też zrobiło niewątpliwie wrażenie (bo musiało robić) na naszym społeczeństwie, gdyż z takimi gestami poparcia ze strony najwyższych (jakichkolwiek) władz rosyjskich dla któregoś/którychś z polskich polityków mieliśmy do czynienia dotychczas jedynie za czasów PRL i PZPR.

Nie odkryjemy również “ameryki” jeśli stwierdzimy iż jedynym tak naprawdę powodem, dla którego to właśnie czołowi politycy PO i w ogóle jacykolwiek polscy politycy spotykają się z aprobatą Kremla – jest i było od początku zmarginalizowanie poparcia polskiego społeczeństwa dla PiS-u, wówczas jeszcze dla śp Lecha Kaczyńskiego, który otwarcie przeciwstawiał się dążeniom kremlowskich polityków do zdominowania na powrót byłych republik postsowieckich poprzez szantarz gospodarczy i stopniowe uzależnianie ich od – przede wszystkim – swoich złóż surowców energetycznych, największych w Europie i jednych z największych na świecie.
Innymi słowy, ta wizyta Marszałka Komorowskiego zostanie przez Putina i Miedwiediewa wykorzystana do tego aby zasygnalizować polskiemu społeczeństwu iż tylko w przypadku gdy to Marszałek Komorowski zostanie wybrany na prezydenta Polski, będzie mogła być mowa o jakiejkowliek współpracy pomiędzy oboma krajami, czy też rządami.

dniach 7-9 maja możemy się spodziewać szczególnie ciepłego przyjęcia Marszałka Komorowskiego w Moskwie przez Miedwiediewa i Putina, co będzie się zwyczajowo już teraz tłumaczyć w kontekście ostatniej tragedii. Być może zostaną już poczynione jakieś wstępne kroki, niedwuznaczne obietnice itp, chociaż sądzę iż póki co będzie się to raczej odbywać w kategoriach wzajemnych uścisków dłoni, robienia wrażenia na opinii iż to są właśnie POlitycy, których polskie społeczeństwo powinno poprzeć jeżeli ma być w mowa o jakimkowliek dalszym ocieplaniu wzajemnych stosunków, czy też o jakichkowliek dalszych ustępstwach czy to w sprawie Katynia, czy to w sprawach co do których jakichś ustępstw rząd polski mógłby się spodziewać.
k więc Putin i Miedwiediew zrobią wszystko aby po wizycie Marszałka Komorowskiego w Moskwie, a potem (14 czerwca, proszę zauważyć, na parę dni przed samymi wyborami… jak to się wszystko układa!) w Miednoje, przychylne PO media wyrobiły w społeczeństwie właśnie to ciche przekonanie iż ewentualny wybór Jarosława Kaczyńskiego na prezydenta Polski zniweczy wszelkie dotychczasowe “osiągnięcia” rządu PO i Donalda Tuska, jako wręcz jawny sygnał odtrącenia wyciągniętej do nas bratniej, rosyjkiej ręki.
W przyszłych podręcznikach historii będzie to niewątpliwie opisane po czasie jako skuteczne wykorzystanie przez kremlowskich polityków wewnętrznej struktury naszej sceny politycznej i poprzez sympatyzowanie z jedną z opozycyjnych partii doprowadzenie do marginalizacji roli drugiej z nich, tej niewygodnej dla siebie,

cztaj wiecej;
http://glosobywatela.salon24.pl/176995,po-co-tak-naprawde-marszalek-komorowski-leci-do-moskwy

Marszalek Komorowski zdradzil Polske i Polakow niszczac IPN

2010-05-01T09:37:00.001-07:00

Marszalek Komorowski zdradzil Polske i Polakow niszczac IPN

Marszalek Komorowski zdradzil Polske i Polakow niszczac IPN
za to musi zaplacic swoja kariera polityczna. Niszczac IPN to jest jak niszczyc Historie Polski.
Apel do wszystkich rodakow w kraju i za granicami o nie glosowanie na Komorowskiego.

posłem Zbigniewem Girzyńskim (PiS) rozmawia Krzysztof Losz

Spodziewał się Pan, że marszałek Sejmu podpisze ustawę o IPN, czy też liczył Pan na wniosek do Trybunału Konstytucyjnego?
- Nie miałem złudzeń co do intencji marszałka Bronisława Komorowskiego i od początku się spodziewałem, że niestety złoży on swój podpis pod ustawą, mimo apeli, jakie do niego kierowano, i mimo znanego wszystkim stanowiska prezydenta Lecha Kaczyńskiego w sprawie nowelizacji ustawy o IPN. Innej decyzji po marszałku się nie spodziewałem, więc jego podpis mnie nie zaskoczył.

Prawo i Sprawiedliwość skorzysta z możliwości skierowania skargi do Trybunału Konstytucyjnego na nowelizację tej ustawy?
- Tak, taki wniosek zostanie na pewno przygotowany i złożony. Chociaż nie będzie on miał już takiego znaczenia, jakie by miał, gdyby do Trybunału wystąpił marszałek jako osoba pełniąca obowiązki prezydenta.

Dlaczego?
- Nasz wniosek nie wstrzyma wejścia ustawy w życie, tak jak by się to stało w przypadku wniosku marszałka Bronisława Komorowskiego. Ustawa zostanie przecież teraz ogłoszona w Dzienniku Ustaw i zacznie obowiązywać. Nawet jeśli Trybunał na nasz wniosek orzeknie jej niekonstytucyjność, to pewne decyzje i skutki już ona wprowadzi.

Jak szybko możemy oczekiwać orzeczenia TK w tej sprawie?
- Trybunał może się nawet szybko zająć nowelizacją ustawy o IPN, ale równie dobrze ta sprawa może być przeciągana i wyrok zapadnie np. za dwa lata. I tego się właśnie obawiam.

Marszałek Sejmu Bronisław Komorowski w przeddzień obchodów 88. rocznicy Cudu nad Wisłą spotkał się w sejmowych ogrodach z kombatantami. Jednak niewielu przedstawicieli organizacji kombatanckich przybyło na spotkanie.

Jak donosi "Nasz Dziennik", kombatanci mają do marszałka żal za słowa wypowiedziane podczas obchodów 64. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Komorowski powiedział wtedy w Sejmie, że ani pierwszego, ani ostatniego dnia powstania nie było żadnych szans na zwycięstwo.

Według "Naszego Dziennika", kombatanci mają też pretensje do Komorowskiego o "zablokowanie" przez niego uchwały w sprawie potępienia Ukraińskiej Powstańczej Armii za ludobójstwo dokonane na polskiej ludności cywilnej podczas II wojny światowej.

Platforma dorżnęła IPN
Nasz Dziennik, 2010-04-30

Potwierdziły się informacje "Naszego Dziennika" z 16 kwietnia, kiedy to zapowiadaliśmy, że marszałek Bronisław Komorowski zdecydował o podpisaniu nowelizacji ustawy o IPN. Wczoraj p.o. prezydent złożył swój podpis pod nowym prawem. Komorowski nie wysłuchał apeli o skierowanie ustawy do Trybunału Konstytucyjnego, aby zadośćuczynić woli prezydenta Lecha Kaczyńskiego, który przygotowywał wniosek do TK w tej sprawie. Nie posłuchał też apeli naukowców, również wskazujących na niekonstytucyjność nowelizacji. Marszałek przekonuje, iż dokładnie przeanalizował zapisy nowego prawa i nie znalazł tam niczego, co byłoby niezgodne z Konstytucją. Skargę do Trybunału już zapowiadają posłowie Prawa i Sprawiedliwości.

Ta decyzja już w połowie kwietnia była uzgodniona przez Komorowskiego i liderów Platformy Obywatelskiej, w tym premiera Donalda Tuska. Platforma nie mogła sobie odmówić skorzystania z wymarzonej sytuacji, gdy nikt (i nic) nie mógł już stanąć na przeszkodzie tej ustawie, którą rządząca koalicja wsparta przez SLD z takim uporem i zaciętością przeforsowała w Sejmie i Senacie. Podpis pod ustawą to finisz wielomiesięcznych starań PO i jej koalicjantów o zniszczenie niezależności IPN i ukaranie Instytutu za podejmowanie niepoprawnych politycznie tematów badawczych.
Marszałek postanowił jednak odwlec ogłoszenie złożenia podpisu pod ustawą, mając na uwadze tylko i wyłącznie względy wizerunkowe. Był on już wtedy pod ostrzałem opinii publicznej, która krytykowała marszałka za natychmiastowe (ledwie kilka dni po śmierci prezydenta i członków delegacji lecącej do Katynia) nominacje na stanowiska szefa Kancelarii Prezydenta i Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Liderzy PO obawiali się, że błyskawiczne podpisanie ustawy o IPN zostanie źle odebrane przez społeczeństwo, co byłoby niekorzystne dla kandydata PO na prezydenta w świetle przyspieszonych wyborów. Dlatego marszałek zaprosił na spotkanie najpierw szefa Kolegium IPN, a później spotkał się ze wszystkimi jego członkami. Nie było to jednak nic innego jak tylko operacja polegająca na symulowaniu konsultacji na temat ustawy. Znano przecież negatywne stanowisko prezydenta w kwestii nowelizacji ustawy. Choć Lech Kaczyński nie wyraził tego publicznie, to w jego kancelarii przygotowywano wniosek do TK wraz z obszernym uzasadnieniem. I ten fakt Komorowski teraz cynicznie wykorzystał.
- Nie znam żadnego stanowiska, które miałby zająć prezydent Lech Kaczyński. Gdyby chciał je zająć, toby skierował nowelizację ustawy do Trybunału, ale tego nie zrobił - powiedział Komorowski. I dodał, że na stronie internetowej Sejmu zostanie umieszczone pismo ministra Andrzeja Dudy z Kancelarii Prezydenta z argumentami, jakie miały stać za planami Lecha Kaczyńskiego o skierowaniu ustawy do TK. - Pan prezydent wydał mi polecenie, abym przygotował w oparciu o wytyczne, których mi udzielił, wniosek do Trybunału Konstytucyjnego w tej sprawie - podkreślił Andrzej Duda.
Prawnicy, których opinii zasięgał Lech Kaczyński, argumentowali, że w nowelizacji skreślono przepisy o zachowaniu w tajemnicy danych osobowych zawartych w aktach służb komunistycznych, co oznacza, że każdy miałby dostęp do danych personalnych osób trzecich. Ponadto zmiana sposobu wyboru prezesa IPN (powoływanie i odwoływanie zwykłą większością głosów poselskich, podczas gdy stara ustawa stawiała wymóg 3/5 głosów) oznacza osłabienie jego niezależności. Tak samo jak w tę niezależność godzą "niejasne przesłanki, jakie ma mieć Rada IPN do jego odwołania: działanie na szkodę Instytutu, niezatwierdzenie sprawozdania rocznego". Poza tym to Rada IPN ma decydować o rozdziale środków na badania, co teraz należy do kompetencji prezesa.
- Ja tego stanowiska nie znam i tej opinii również - upierał się jednak Bronisław Komorowski, choć minister Duda publicznie informował, że to pismo skierował bezpośrednio do marszałka jako osoby pełniącej obowiązki prezydenta. List był publikowany w mediach i znają go miliony Polaków, ale najwyraźniej nie sam adresat... Nic więc dziwnego, że marszałek nie dostrzega w ustawie żadnej prawnej skazy. - Nie znalazłem żadnego powodu, dla którego mielibyśmy się obawiać niekonstytucyjności rozwiązań proponowanych w nowelizacji, więc Trybunał Konstytucyjny może się tym zająć, jeżeli którykolwiek z klubów z odpowiednią ilością podpisów skieruje to do Trybunału - powiedział Komorowski. Taką skargę już zapowiadają posłowie PiS. - Ale nasz wniosek nie wstrzyma wejścia ustawy w życie, tak jak stałoby się to w przypadku wniosku marszałka Komorowskiego - tłumaczy poseł Zbigniew Girzyński (PiS). - Nawet jeśli Trybunał orzeknie niekonstytucyjność ustawy, to pewne decyzje i skutki już ona wprowadzi - dodaje. Trzeba wszak pamiętać, że zanim ustawa wejdzie na wokandę i sędziowie się nią zajmą, upłynie co najmniej kilka miesięcy, a wyroku można się spodziewać jeszcze później.
Tymczasem wczoraj w ekspresowym tempie Sejm znowelizował nowelizację ustawy o IPN, aby rozwiązać kwestię kierowania Instytutem po śmierci prezesa Janusza Kurtyki. Teraz jego obowiązki przejął jeden z wiceprezesów - Franciszek Gryciuk. Przekazał mu je na czas swojej nieobecności w związku z wyjazdem na uroczystości rocznicowe do Katynia sam Kurtyka. Ale nowela stanowi, że to marszałek Sejmu, czyli Bronisław Komorowski, wskaże tego z wiceprezesów, który zostanie p.o. prezesem, przepadła natomiast poprawka Polski Plus, aby tymczasowego prezesa wskazało Kolegium IPN.
I nie jest wcale przesądzone, że Komorowski i PO uszanują wolę Janusza Kurtyki i na miejsce Gryciuka nie zostanie wskazana wiceprezes Maria Dmochowska. Jest ona uważana w IPN za osobę bliską PO. Dmochowska jest siostrą Jana Józefa Lipskiego, była też posłem, najpierw OKP, a potem Unii Demokratycznej. Zasłynęła m.in. udziałem w proteście przeciwko decyzji... prezesa Janusza Kurtyki o wydaniu przez IPN książki Piotra Gontarczyka i Sławomira Cenckiewicza "SB wobec Lecha Wałęsy". Ta publikacja była też poddana totalnej krytyce przez Tuska, Komorowskiego i innych czołowych polityków PO. I teraz to Dmochowska może przejąć władzę nad IPN.
Przypomnijmy, że nowelizacja ustawy zawiera także inne przepisy, które budzą zastrzeżenia wielu prawników. Chodzi np. o to, że IPN ma dawać obywatelowi oryginały akt służb specjalnych PRL na jego temat, co grozi tym, że mogłoby dojść do ich zniszczenia. Kopie dokumentów z archiwów IPN mają otrzymywać także agenci i funkcjonariusze bezpieki, co do tej pory było zakazane, aby osoby te nie miały świadomości, jakie dokumenty ich dotyczące zostały zachowane. Ustawa w praktyce niszczy więc sens prowadzenia przez IPN postępowań lustracyjnych.
Ponadto duże wątpliwości wzbudza tryb powoływania władz Instytutu. Kandydatów do Rady IPN ma wskazywać Zgromadzenie Elektorów wyłaniane z uniwersytetów oraz Instytutów Historii i Studiów Politycznych PAN. Spośród tych kandydatów pięciu członków Rady wybierać ma Sejm, a dwóch - Senat. Kolejne dwie osoby wybierałby prezydent spośród kandydatów zgłoszonych przez krajowe rady sądownictwa i prokuratury. Ale członkowie Zgromadzenia Elektorów nie podlegają lustracji i może dojść do sytuacji, że byliby nimi agenci komunistyczni, których wielu wciąż pracuje na uczelniach, i to oni znacząco wpływaliby na wybór władz Instytutu Pamięci Narodowej, a później na jego działalność.

Krzysztof Losz

Upolitycznienie IPN (2010-04-30)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Zbigniew Girzyński

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=21290

Bronisław Komorowski podpisał nowelizację ustawy o IPN (2010-04-29)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: prof. dr hab. Mieczysław Ryba

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=21283

Bronisław Komorowski podpisał nowelizację ustawy o IPN (2010-04-29)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: prof. dr hab. Mieczysław Ryba

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=21283

Komorowski kandydatem na prezydenta PO (2010-03-27)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Antoni Macierewicz

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=20847

Szeremietiew kontra Komorowski (2010-03-06)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: prof. dr hab. Romuald Szeremietiew

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=20575

Zobacz nas! (2010-01-20)
Rodzaj audycji: [Rozmowy niedokończone]

Autor: Michał Komorowski i Przemysław Daszyk ze Śląskiego Oddziału Fundacji na Rzecz Osób Niewidomych i Słabowidzących

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=19994

Komorowski o in-vitro (2009-12-16)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: o. Andrzej Rębacz

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=19438

Marszałek Komorowski zmienia swoje zeznania (2009-01-28)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Antoni Macierewicz

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=10690

PiS chce odwołać marszałka Komorowskiego i wychodzi z "przyjaznego państwa" (2008-12-02)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Antoni Macierewicz

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=10032

Konferencja prasowa PiS-u na temat odwołania Bronisława Komorowskiego z funkcji Marszałka Sejmu i wystąpienia posłów PiS z komisji "Przyjazne państwo" (2008-12-02)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=10028

Sprawa Komorowskiego? (2008-11-12)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: Piotr Bączek - były członek Komisji Weryfikacyjnej WSI

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=9794

Wniosek o odwołanie marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego (2008-09-24)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Arkadiusz Mularczyk

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=9306

Wniosek o odwołanie marszałka Bronisława Komorowskiego (2008-09-23)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=9297

Przesłuchanie Komorowskiego (2008-09-23)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Zbigniew Wassermann - Sejmowa Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=9291

Przyczyny odwołania przez marszałka Komorowskiego (2008-08-25)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: Bożena Borys - Szopa, Główny Inspektor Pracy

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=8947

Powstanie Warszawskie, cz. II (2007-08-05)
Rodzaj audycji: [Rozmowy niedokończone]

Autor: prof. dr hab. Józef Szaniawski, płk. prof. dr hab. Krzysztof Komorowski

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=5801

Powstanie Warszawskie, cz. I (2007-08-05)
Rodzaj audycji: [Rozmowy niedokończone]

Autor: prof. dr hab. Józef Szaniawski, płk. prof. dr hab. Krzysztof Komorowski

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=5800

Rocznica Zbrodni Katyńskiej (2007-04-04)
Rodzaj audycji: [Rozmowy niedokończone]

Autor: prof.dr hab. Józef Szaniawski, płk.prof.dr hab. Krzysztof Komorowski

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=4760

Piotr Komorowski - "król Sztumu" chroniony przez WSI (2007-02-13)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: red. Wojciech Wybranowski

Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=4302

Alex Lech Bajan
Wasjington DC

Hitler o wypadku Kaczyńskich (oryginał) Po której jesteś stronie?

2010-04-17T16:20:00.001-07:00

Hitler o wypadku Kaczyńskich (oryginał) Po której jesteś stronie?

Notatka CBA Kaminskiego do Premiera Rzadu Polski Donalda Tuska

2010-03-01T11:50:00.001-08:00

Notatka CBA Kaminskiego do Premiera Rzadu Polski Donalda Tuska
Notatka CBA

http://www.raqport.com/Notatka%20szefa%20CBA%20M%20Kaminskiego%20dla%20premiera%20Rzadu%20RP%20D%20Tuska%20z%2010%20IX%202009.pdf

Grecja gotowala ksiazki Finansowe za pomoca swoich mocodawcow i kontrolerow Goldman Sachs

2010-02-27T12:20:00.001-08:00

Grecja gotowala ksiazki Finansowe za pomoca swoich mocodawcow i kontrolerow Goldman Sachs
Ta sama firma co zniszczyla tymczasowo Polski Zloty.
Nie wiadomo co tam Marcinkiewicz tez mieszal?
Firma ta sprzedala wszyskie obligache Grecji przed podaniem nowego kryzysu, ktory przeniesie sie na Hiszpanie, Portugalie, Irlandia a moze i Austria. Bialorus jest w lepszej sytuacji bo nie miala oszustow jako doradcow, i nie inwestowala w bezwartosciowe papiery

Greece cooked the books: Goldman Sachs helped Greece hide its troubles
Goldman Sachs tricky derivatives trades may have masked the Greek debt just long enough to hurt all of us again. Goldman Sachs made up an exchange rate that allowed the Greeks to look as though they were only engaging in a currency swap when, in effect, they were getting more than a billion more than they should have from the trades in credit. Its likely that Goldman made a killing on the commissions for the swaps, and then sold the swaps to a Greek bank for even higher profits.

The European Union - the New Soviet Union?

2010-02-27T11:45:00.001-08:00

The European Union - the New Soviet Union?

Nigel Farage komentuje zestaw nowych komisarzy. Zauważa wśród nich wielu osób z komunistyczną przesz 2;ością. Podejmuje również kwestię zagroże 4; p 2;ynących z Artyku 2;u 121 traktatu lizbo 4;skiego. Jego treść:
1. Pa 4;stwa Cz 2;onkowskie uznają swoje polityki gospodarcze za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynują je w ramach Rady, zgodnie z artyku 2;em 120.
2. Rada, na zalecenie Komisji, opracowuje projekt ogólnych kierunków polityk gospodarczych Pa 4;stw Cz 2;onkowskich i Unii oraz sk 2;ada sprawozdanie Radzie Europejskiej.
Rada Europejska, na podstawie sprawozdania Rady, debatuje nad konkluzją w sprawie ogólnych kierunków polityk gospodarczych Pa 4;stw Cz 2;onkowskich i Unii.
Na podstawie tej konkluzji Rada przyjmuje zalecenie określające te ogólne kierunki. Rada informuje Parlament Europejski o swoim zaleceniu.
3. W celu zapewnienia ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych i trwa 2;ej konwergencji dokona 4; gospodarczych Pa 4;stw Cz 2;onkowskich, Rada, na podstawie sprawozda 4; przedstawionych przez Komisję, nadzoruje rozwój sytuacji gospodarczej w każdym z Pa 4;stw Cz 2;onkowskich i w Unii, jak również zgodność polityk gospodarczych z ogólnymi kierunkami określonymi w ustępie 2 oraz regularnie dokonuje oceny ca 2;ościowej.
Dla potrzeb tego wielostronnego nadzoru Pa 4;stwa Cz 2;onkowskie przesy 2;ają Komisji informacje o ważnych środkach, które przyję 2;y w dziedzinie swej polityki gospodarczej oraz wszelkie inne informacje, które uznają za niezbędne.
4. Jeżeli w ramach procedury, o której mowa w ustępie 3, zostanie stwierdzone, że polityki gospodarcze Pa 4;stwa Cz 2;onkowskiego nie są zgodne z ogólnymi kierunkami, o których mowa w ustępie 2, lub zagrażają prawid 2;owemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej, Komisja może skierować do danego Pa 4;stwa Cz 2;onkowskiego ostrzeżenie. Rada, na zalecenie Komisji, może
kierować do danego Pa 4;stwa Cz 2;onkowskiego niezbędne zalecenia. Rada, na wniosek Komisji, może zadecydować o podaniu swoich zalece 4; do publicznej wiadomości.
W zakresie niniejszego ustępu, Rada stanowi nie biorąc pod uwagę g 2;osu cz 2;onka Rady reprezentującego dane Pa 4;stwo Cz 2;onkowskie.
Większość kwalifikowaną pozosta 2;ych cz 2;onków Rady określa się zgodnie z artyku 2;em 238 ustęp 3 litera a).
5. Przewodniczący Rady i Komisja sk 2;adają sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu dotyczące rezultatów wielostronnego nadzoru. Przewodniczący Rady może być wezwany do stawienia się przed w 2;aściwą komisją Parlamentu Europejskiego, jeśli Rada poda 2;a swoje zalecenia do publicznej
wiadomości.
6. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze rozporządze 4; zgodnie ze zwyk 2;ą procedurą prawodawczą, mogą przyjąć szczegó 2;owe zasady procedury wielostronnego nadzoru, o której mowa w ustępach 3 i 4.

Papantonio and Joseph Stiglitz on the Economic Freefall

2010-02-07T06:15:00.001-08:00

Papantonio and Joseph Stiglitz on the Economic Freefall

Its been almost two years since the economy began its downward spiral, and to this day the very folks on Wall Street who caused this mess are still sitting in powerful positions at the top of Americas financial services companies. If you examine the root causes of our current crisis, it becomes painfully obvious that the big bankers decided that they could take as much risk as possible without any regard to the well-being of their clients. As a result, banks lost money, their clients lost money, and taxpayers lost money when we had to bail them out. Mike Papantonio talks about how this started and what we need to do prevent another meltdown with Nobel Prize-winning economist Joseph Stiglitz, author of the new book Freefall: America, Free Markets, and the Sinking of the World Economy.

PART 1

Papantonio and Joseph Stiglitz on the Economic Freefall - PT. 2/2

Charlie Rose Stiglitz and Ackman part 1 of 3
Economist Joseph Stiglitz, investor Bill Ackman (Pershing Square), and NY Times journalist Andrew Ross Sorkin discussed toxic assets, stress tests, bank bailout with Charlie Rose on April 24, 2009.

Papantonio and Joseph Stiglitz on the Economic Freefall

2010-02-07T06:11:00.001-08:00

Major Hubal zyje w naszej Polskiej pamieci i historii.

2010-01-01T08:46:00.001-08:00

Major Hubal zyje w naszej Polskiej pamieci i historii.
Scena z filmu "Hubal", przedstawiająca śmierć majora Henryka Dobrzańskiego./Scene from "Hubal" movie, present death of major Henryk Dobrzański.
A translation of what the actors are saying:

part 1

part 2
Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej w 1918 roku i dowodził plutonem kawalerii podczas walk o Lwów. W latach 1919-1921 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za odwagę na polu walki został odznaczony czterokrotnie Krzyżem Walecznych i krzyżem srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie pozostał w wojsku. Jako świetny kawalerzysta był członkiem reprezentacji Polski w jeździectwie, zdobywając ogółem 22 złote, 3 srebrne i 4 brązowe medale. W roku 1925 zdobył w Londynie Nagrodę indywidualną dla najlepszego jeźdźca, był również zawodnikiem rezerwowym w składzie polskiej ekipy na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku. Na prestiżowych zawodach w Aldershot zajął czwarte miejsce.

Powiedz nie do roszczen od Polski

2009-12-30T14:42:00.001-08:00

Powiedz nie do roszczen od Polski

ODEZWA do Narodu Polskiego Ks. Prałata Henryka Jankowskiego "całe życie walczyłem o znaczenie, co się zwie imponderabilia jak: Honor, Cnota, Męstwo"
Ks. Prałata Henryka Jankowskiego

Drodzy Rodacy!
Umiłowani Bracia i Siostry!

2 kwietnia o godzinie 21.37 Roku Pańskiego 2005 - w czasie trwania Apelu Jasnogórskiego i w Wigilię Święta Miłosierdzia Bożego zmarł jakże bardzo ukochany przez Cały Naród Polski i przez cały Świat Ojciec Święty Jan Paweł II - nasz największy Rodak, największa i najbardziej niezawodna ostoja chrześcijaństwa przełomu Tysiącleci, największy autorytet moralny naszych czasów.

Kilka dni wcześniej zmarł Edward Moskal - Prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej, wielki przyjaciel Polski.

Mamy rok 2005 - trudny rok wyboru nowego Prezydenta R.P., rok wyborów do Sejmu i Senatu, powołania nowego Rządu i rok głosowania w referendum nad sprawą przyjęcia lub odrzucenia konstytucji Unii Europejskiej, w której brakuje odniesienia do Boga i chrześcijańskich korzeni Europy.

Ateiści, libertyni, liberałowie, masoni i postkomuniści zdominowali Europę i Polskę. Systematycznie niszczą niepotrzebny im Kościół Rzymsko - Katolicki. Każdy prawdziwy, rzetelny katolik świadomy swego miejsca wobec Boga, wobec drugiego człowieka, wobec swojej Ojczyzny i wobec swego środowiska - to ich wróg. Planowo niszczą więzy rodzinne i poczucie patriotyzmu. Dużą część naszego społeczeństwa zepchnęli na margines życia, pozbawiając pracy, domów, mieszkań, możliwości kształcenia i korzystania z dóbr kultury. Trwa planowa produkcja bezrobotnych i bezdomnych niewolników ekonomicznych bez środków do życia. Miliony dzieci, kobiet i mężczyzn, emerytów, rencistów - żyje w skrajnej nędzy, poniżej minimum biologicznego. Pozostali - w obawie przed losem tych nieszczęśników -w rytm niewolniczej pracy, od rana do nocy - gonią za pieniądzem.

Jedynym Bożkiem staje się Mamona. W przewrotny sposób ludzie, partyjne kliki spod znaku SLD, czy Platformy Obywatelskiej działają jak masoni. Wykorzystując media sterowane przez Adama Michnika i Jerzego Urbana oraz media uzależnione w 100% od kapitału zagranicznego, a nawet wykorzystując prostactwo i prymitywizm ludzi władzy - atakują Kościół Katolicki, ludzi i instytucje z nim związane, atakują religię, księży i chrześcijańskie wartości moralne.

Jednocześnie świadomie i celowo propagują narkomanię, alkoholizm, rozpustę, aborcję, pogardę dla wartości narodowych i chrześcijańskich, dla europejskich norm kultury opartej na klasycznych wzorcach greckich, rzymskich, chrześcijańskich, wreszcie - zbrodniczo propagują masową eutanazję.

Quo vadis? Dokąd idziesz świecie współczesny, świecie bez Boga, bez Kościoła, bez religii, bez Ojczyzny, bez honoru, bez norm moralnych. Świecie ateistów i masonów! Dokąd idziesz świecie z kultem siły, przemocy i pieniądza?

Odpowiedź jest tylko jedna. Taki świat zmierza ku zagładzie!!!

Jako Polak, Kapelan Honorowy Jana Pawła II i Kapelan "Solidarności" pytam: czy tak być musi? Czy o to walczyliśmy w 1980r. i 1989r.? Czy o to walczyliśmy również w latach 1956, 1970, 1976? Czy po to ginęły od kul tysiące patriotów polskich na rozkazy moskiewskich zbrodniarzy komunistycznych wykonywane rękami ich polskich służalców spod znaku PZPR, UB, SB?

Czy od 1989 r. samozwańcza elita polityczna sprawuje władzę naprawdę w imieniu i na rzecz Polaków?

Co zrobili dla Polski ci, którzy zastąpili po 1989 r. komunistów z PZPR? Nowe elity polityczne podzieliły się po połowie z komunistami majątkiem wypracowanym przez wieki przez Naród Polski. Dzisiaj gospodarka, aparat państwowy, prasa, radio i telewizja są w rękach byłych komunistów z PZPR, którzy przechrzcili się na SLD Millera i Oleksego, Socjaldemokrację byłego Marszałka Sejmu - Borowskiego, Unię Pracy wicepremier Jarugi-Nowackiej, a w drugiej połowie są w rękach byłej tzw. opozycji okrągłostołowej. Opozycji reglamentowanej i limitowanej, która paktowała z komunistami, jak podzielić Ojczyznę między siebie kosztem 10 milionów uczciwych członków "Solidarności" i ich rodzin, kosztem całego Narodu.

Rodacy!

Po 15 latach rzucania Was na kolana i wtrącania do śmietnika historii nie powinniście już więcej głosować na tych samych ludzi, którzy najpierw tworzyli KOR, czyli Komitet Obrony Robotników (a z "obroną robotników" mieli tyle wspólnego, ile tańcząca baletnica ma wspólnego z pracującym górnikiem lub hutnikiem), a następnie przed kolejnymi wyborami parlamentarnymi zmieniali nazwę swej partii - na Unię Demokratyczną, Kongres Liberalno - Demokratyczny, Unię Wolności, Partię Konserwatywno - Ludową, wreszcie…Platformę Obywatelską - Tuska i Rokity. To ta sama stugłowa hydra, wciąż odradzająca się pod nową nazwą. To ta głowa z twarzą Balcerowicza i Hanny Gronkiewicz-Waltz, którzy zaprzedali nasze rodzime banki obcym monopolom, tak bardzo dyktującym dzisiaj warunki ekonomiczne naszym przedsiębiorcom, a właściwie to stwarzającym im taką sytuację, by rzekomo oferowany przez nich kredyt był dla naszego rodzimego przedsiębiorcy w ogóle niedostępny. Te wszystkie partie, to jeden i wciąż ten sam mutant polityczny, sterowany przez Adama Michnika, który po 1989 r. zhańbił się deklarowaną publicznie przyjaźnią z Jerzym Urbanem i Wojciechem Jaruzelskim, który w Australii powiedział, że Polakami to się łatwo rządzi, bo Polacy to stado baranów, a sam wstydzi się nawet przyznać do swoich judaistycznych korzeni i do swego prawdziwego nazwiska! Ukrywa się więc pod nazwiskiem: Michnik!

Drodzy Rodacy!

Wzywam Was dla dobra Naszej Ojczyzny, wzywam Was dla Waszego Dobra, dla Dobra Waszych Dzieci i Wnuków - nie głosujcie na Partię Demokratyczną. Jej twórca - Frasyniuk to bliski współpracownik b. przewodniczącego Unii Wolności - osławionego Leszka Balcerowicza, ojca nędzy Polaków.

Drugi z ojców Partii Demokratycznej: Mazowiecki, twórca "grubej kreski" zaprzepaścił dorobek "Solidarności" i umożliwił komunistom po 1989 r. dalsze rozkradanie Polski.

Premier Belka i wicepremier Hausner z nowej Partii Demokratycznej - to księgowi rządzącego obozu SLD, którzy zrobili wszystko, by jak najbardziej obniżyć renty, emerytury, zasiłki rodzinne i zwiększyć Polakom podatki, a jednocześnie nie pobierali podatków od potężnych firm zagranicznych. Ludzie ci, to współczesna polska magnateria, zasiadająca m.in. w radach nadzorczych, gdzie za jedno posiedzenie płacą sobie po kilkadziesiąt tysięcy złotych.

"Errare humanum est" mawiali starożytni Rzymianie. "Błądzić jest rzeczą ludzką". Rodacy! Nie wolno nam powtarzać błędu czynionego przez ostatnie 15 lat. Nie głosujcie ani na SLD, ani na Platformę Obywatelską, ani na Partię Demokratyczną.

Ani czerwoni z SLD, ani różowi z PO, ani czerwono-różowi z PD, tj. Partii Demokratycznej - nie dadzą Wam obiecanej manny z nieba.

Oni wszyscy, to liberałowie - zwolennicy wielkiego kapitału. Dla nich zwykły uczciwy człowiek i jego rodzina - nic nie znaczą. Im szybciej ludzie znajdą się na śmietniku, tym szybciej dotychczasowe, samozwańcze "elity polityczne" będą miały tę kwestię rozwiązaną. Jeżeli będziecie głosować na Platformę Obywatelską Tuska i Rokity, albo na Partię Demokratyczną - Frasyniuka, Mazowieckiego, Belki, Hausnera - to pogłębicie swoją nędzę, a Wasze dzieci nie będą miały co jeść i w co się ubrać, nie będą mogły się uczyć, ani nie dostaną pracy. W najlepszym przypadku czeka je emigracja zarobkowa i łapanie pracy daleko od kraju - pracy jakiejkolwiek i za każde pieniądze. I gdzie tu praca zgodnie z wykształceniem, gdzie satysfakcja z pracy i życia, gdzie tu godność człowieka i poszanowanie Jego najświętszych wartości?

Gdzie tu człowieku Twój status Dziecka Bożego nadany Ci przez Samego Boga, Stwórcę Wszechdziejów?! Przecież sam Bóg nadał Ci swoją Wartość, swoją Godność, swoje Prawa w postaci Dekalogu - i wszystko, co wykracza poza te granice, jest wypaczeniem idei Życia, Wartości tego Życia i Godności Człowieka! Sprzeciwem wobec Boga!

Pamiętajcie, co ze służbą zdrowia zrobił minister Balicki - jeden z filarow Unii Wolności, a dziś członek Socjaldemokracji Borowskiego.

Szpitale nie mają pieniędzy na operacje i proste zabiegi ambulatoryjne. Na wizyty u specjalistów czeka się miesiącami. Wiele osób nie mających pieniędzy na prywatne leczenie - musi umierać. Szpitale często odmawiają przyjęcia nawet pacjentów dowożonych przez karetki pogotowia.

Nie głosujcie na Platformę Obywatelską i Partię Demokratyczną, których programy gospodarcze zmierzają do drastycznego ograniczenia dochodów jak największej liczby Polaków żyjących z uczciwej pracy, a zarazem zmierzają do zwiększenia krociowych zysków i szybkiego bogacenia się tylko nielicznej i wybranej grupie przedsiębiorców związanych z międzynarodowym, wielkim kapitałem zagranicznym.

Nie głosujcie na te wszystkie partie, które już sprawowały rządy w Polsce w ostatnich 15 latach i oczywiście nie głosujcie na bezpośrednich spadkobierców PZPR w postaci SLD, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy - Jarugi Nowackiej.

Wybierajcie na posłów i senatorów tylko ludzi nowych, nieuwikłanych w rządy, w afery gospodarcze lub współpracę ze służbami. Głosujcie na ludzi pewnych, swoich, którym ufacie i wiecie, że swoje obowiązki przyjmą naprawdę z sercem - w imię staropolskiej idei: pro publico bono. Niech to będą nasi rodzimi kupcy, przedsiębiorcy, rzemieślnicy, rolnicy, naukowcy, inteligenci, a nie tylko wyrobieni partyjni "gadacze", tak dobrze znani nam z telewizyjnych ekranów i pierwszych stron gazet.

Popatrzcie: przed wojną Naród Polski sam zbudował Port Gdynia, Centralny Okręg Przemysłowy. Dziś codziennie mówi się tylko o pieniądzach, które ma nam dać Unia. A gdzie jest nasz budżet, jeśli tylko mamy być na garnuszku Unii? Gdzie są nasze podatki, jedne z wyższych na świecie? Gdzie są pieniądze za sprzedane zakłady i to te najlepiej prosperujące? I jeszcze jedno: Narodowi Polskiemu potrzebny jest rzetelna wiedza o stanie Państwa Polskiego, o stopniu wyprzedaży majątku narodowego. Naród Polski musi znać pełną prawdę, - jeśli nie może pracować dla siebie, na konto swojej Umiłowanej Ojczyzny, to przynajmniej musi wiedzieć: u kogo i dla kogo pracuje? Kto za tę jego pracę ma Mu rzetelnie zapłacić, żeby ten Naród, tak wielokrotnie doświadczany w historii, który tyle razy przeszkadzał swoim sąsiadom samym faktem istnienia, tym, że jest i chce być samodzielny, że chce być Panem we własnym kraju - żeby ten Naród mógł godnie żyć, bo jest to przecież Jego najświętsze prawo.
Drodzy Rodacy!

Cierpliwość milionów oszukanych Polaków skończyła się. Czas podnieść się z kolan. Nadszedł czas rozliczeń tych wszystkich, którzy ograbili cały Naród z dorobku wielu pokoleń, czas rozliczeń dotychczasowych władców Polski i Czas Sprawiedliwości. Polacy muszą wziąć swoje sprawy w swoje ręce, muszą głosować tylko na ludzi z udowodnionym od pokoleń polskim nazwiskiem. Obywatele świata zadbają tylko o to, by im było dobrze w każdym miejscu na świecie.

Ustalmy w tych wyborach: głosujemy tylko na ludzi swoich, na ludzi pewnych, na ludzi o zdrowych zasadach moralnych, miłujących swoją Ojczyznę, miłujących swego Bliźniego jak siebie samego, miłujących Boga. Tylko tacy ludzie będą dobrymi Włodarzami naszej Kochanej Polski, tylko tacy ludzie są w stanie poprawić los Narodu Polskiego. Maksyma łacińska mówi "vox populi - vox Dei", czyli "głos ludu - głosem Boga". Oznacza to, że jeśli Polacy rzetelnie wybiorą nowych posłów i nowych senatorów, rzetelnych ludzi, oddanych sprawie publicznej naszego Państwa i Narodu, którzy dotychczas nie zasiadali w parlamencie - to będą mogli w ten prosty i skuteczny sposób zmienić warunki życia swoich rodzin na znacznie lepsze.

Popatrzcie jak jest w Sanhedrynie, Knesecie! Tam nie masz obcych! Tam tylko Sami Bracia Starsi w Wierze stanowią o sprawach swojego Narodu i Swojego Państwa! I nigdy nikt z obcych! A broń Boże, żeby tam znalazł się ktokolwiek z Polaków! Weźmy ten dobry przykład i postępujmy podobnie! Bo czyż ten człowiek, co obcemu pozwala rządzić w swoim domu, czy taki jest normalnym człowiekiem?

Drodzy Rodacy!

Nie wybierajcie do Sejmu i Senatu tych, na których głosowaliście przez ostatnie 15 lat i nie głosujcie na te partie, które desygnowały ministrów kolejnych rządów, które zawiodły nadzieje Polaków. To ludzie bez sumienia, których nie obchodził los i warunki życia milionów polskich dzieci, kobiet i mężczyzn.

To ludzie, którzy zapomnieli, że osoby działające w życiu publicznym w imieniu Narodu - powinny kierować się zasadą "Bóg, Honor, Ojczyzna". Debata o "samorozwiązaniu Sejmu" była tego przykładem i pokazała, że zasiadający w nim posłowie wyłaniani z list partyjnych poprzez kolejne mutacje tzw. metod proporcjonalnych, nie zapewnią sprawnego funkcjonowania Sejmu. Taki Sejm nie jest w stanie podejmować żadnych pozytywnych decyzji dla naszego dobra, bo nie nas reprezentuje.

Polacy! Wielka mądrość jest w rzymskiej maksymie: "vox popli - vox Dei". Zawiera ona prawdziwą myśl, że większość obywateli może rzeczywiście wybrać taki Sejm i Senat, które stworzą naprawdę Polski Rząd mający - oczekiwany przez Naród - program gospodarczy zmieniający dotychczasowe tragiczne warunki życia.

Każdy rozumny i inteligentny człowiek ma obowiązek zrobić wszystko, żeby zapewnić swoim najbliższym i sobie jak najlepsze warunki rozwoju biologicznego i intelektualnego.

Głęboki sens jest w sentencji: "cogito ergo sum" - "myślę, więc jestem".

Trzeba umieć i chcieć skorzystać z własnej inteligencji, rozumu i doświadczenia, by wybrać nowych polityków spoza ugrupowań, które przez ostatnie 15 lat sprawowały rządy, by zrealizować szansę zmian dotychczasowego życia na lepsze. To możliwość, ale i obowiązek każdego Polaka, każdego Patrioty!

Rodacy!

Nie ulegajcie podstępnej, złowrogiej, zabijającej Was, Wasze dzieci i Wasze wnuki - propagandzie ateistów i postkomunistów SLD: Oleksego i Janika, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy Jarugi Nowackiej, Unii Wolności, Partii Demokratycznej Belki, Mazowieckiego, Frasyniuka i Hausnera, Platformy Obywatelskiej Tuska, Rokity i Gilowskiej, Gronkiewicz-Waltz. Ci specjaliści od robienia wody z mózgu całemu Narodowi Polskiemu przy pomocy telewizji, radia, prasy, inspirowanych przez takich rzekomych przyjaciół jak: Adam Michnik i Jerzy Urban. To oni, jak rasowi masoni, wtłaczają do naszych polskich głów, że tylko oni są mądrzy, że tylko oni wiedzą, co dobre dla Polski i Polaków, że tylko na nich należy głosować.

Wtłaczają do głów uczciwym Polakom fałszywe przekonania, że tak naprawdę to Polacy nie mają wyboru i muszą glosować albo na czerwonych komunistów, albo na różowych postkomunistów.

Każdy, kto nie jest z SLD, UP, UW, PD, lub PO, to albo antysemita, albo …Hitler. Jakże żałosna jest logika tych partii, które podczas najbliższych wyborów parlamentarnych po wsze czasy winny zakończyć swój żywot, gdyż cały Naród Polski ma dosyć tych rządów. Nie sposób zwrócić Narodowi Polskiemu, milionom polskich rodzin wyrządzonych tymi rządami krzywd.

Czas najwyższy przypomnieć wszystkim startującym w wyborach, że poseł, senator, prezydent, premier, minister to nie kariera polityczna, ale ciężka służba dla Dobra całego Narodu Polskiego, bo to On jest gospodarzem w swoim własnym kraju, któremu od wieków na imię Rzeczpospolita Polska, co znaczy: Sprawa Wspólna Wszystkich Polaków! To Wola Narodu Polskiego ma być wypełniona podczas sprawowanych rządów. Przez ostatnich 15 lat było zupełnie odwrotnie i dlatego w imieniu Mojego Ukochanego Narodu, póki jeszcze czas mówię moim kapłańskim głosem: stop dla grabarzy Polski, bo ani Polska, ani cały Polski Naród na taką rzeczywistość sobie nie zasłużył.

Pytam, kto decydował o wysłaniu żołnierzy polskich do Iraku? Decyzję podjął sam Prezydent, a winien był to uczynić Sejm. Kto nadał polskie obywatelstwo 3 tysiącom Żydów? Uczynił to sam Minister Spraw Zagranicznych Bartoszewski, a powinien tym zadecydować Sejm. I tu mała uwaga: popatrzcie, jakim żółwim tempem realizowana jest idea powrotu do Ojczyzny choćby Polaków z Kazachstanu… I mówicie mi obecni: Panie Prezydencie, Panie Premierze, Panowie Ministrowie, Posłowie, Senatorowie, że rządzicie naprawdę w imieniu Narodu Polskiego i w imieniu Polaków!

Narodzie Polski!

Mówię Wam dziś wprost: głosowanie na: SLD, na Unię Wolności, na odrzuty z SLD i UW w postaci Partii Demokratycznej Frasyniuka, albo na nieróżniącą się od niej programem PO, to dla Polski akt samobójczy. To głosowanie na rzeczywistych wrogów Narodu Polskiego.

Rodacy!

Wszyscy pamiętamy, że przez ostatnie 15 lat, rządy sprawowali czerwoni postkomuniści z SLD, albo różowi z UW. Oni nigdy nie myśleli o Polsce i Polakach. Dla nich najważniejsza jest dziś Unia Europejska, dyrektywy z Brukseli, obcy kapitał międzynarodowy i organizacje zagraniczne.

Jeśli czerwoni z SLD i różowi z UW, Partii Demokratycznej i PO, kiedykolwiek myślą o Polakach, to tylko w ten sposób, jak wycisnąć z Polaków ostatni grosz, pod jakim pretekstem wyrzucić ich z pracy lub z ich własnych mieszkań, jak obniżyć ich renty i emerytury, a nawet je zabrać i to tylko po to, by jak najwięcej pieniędzy Polski przekazać do Brukseli na potrzeby ateistów z Unii Europejskiej.

Polacy!

Obudźcie się i opamiętajcie się! Jeżeli jeszcze raz przez przyzwyczajenie, roztargnienie, nieznajomość prawdy, lub zwykłe lenistwo zagłosujecie na tych wszystkich wielobarwnych ateistów: czerwonych, różowych, masonów, libertynów, rzekomych liberałów - to czeka Was jedyna nagroda - eutanazja, ich najnowszy, najbardziej skuteczny system "opieki" Państwa nad schorowanym obywatelem, I jeszcze będą rodzinie kazali suto za tę usługę zapłacić. Zaproponują Wam takie rozwiązanie wtedy, gdy będziecie nieuleczalnie chorzy i nie stać Was będzie na opłacenie pomocy lekarskiej w sprywatyzowanej służbie zdrowia.

Teraz czynią z Was bezrobotnych i bezdomnych, a potem uznają Was za niepotrzebnych, bezproduktywnych, ba nawet "zmęczonych życiem" i dokonają przymusowej eutanazji, nie pytając o zgodę. I to nie jest żadna fantazja, żadne strachy, to rzeczywistość! Bezbożni "Europejczycy" propagują eutanazję w obu jej formach na całym świecie, w tym także i w Polsce. Polskojęzyczne media prasowe i elektroniczne, udzielają już miejsca i czasu, by popularyzować i propagować w Polsce tę zbrodniczą praktykę ludobójstwa!

Drodzy Rodacy!

Te gorzkie i straszne słowa prawdy, spotykają się w faryzeuszowskiej propagandzie ateistów i postkomunistów z ich ulubionym, pseudoracjonalnym zarzutem, jakoby były przejawem "spiskowej teorii dziejów" dziejów nietolerancji. Bo sprytni i przewrotni, a w gruncie rzeczy zwyczajni karierowicze, jak Michnik i Urban, nie mają już żadnego logicznego i prawdziwego argumentu, by odrzucić kierowane do nich rzeczywiste zarzuty szkodzenia Państwu i Narodowi Polskiemu, to w imię własnych, ciemnych interesów obrzucają przeciwników politycznych stekiem wyzwisk i obelg, kończąc pseudofilozoficznym, nic nieznaczącym pustosłowiem o "spiskowej teorii dziejów".

Dlatego musimy postępować zgodnie ze słowami zamordowanego przez komunistycznych masonów - ks. Popiełuszki: "musimy głosić prawdę, gdy inni milczą", prawda zawsze zwycięży. Musimy zawsze dokonywać świadomego wyboru, zwłaszcza w czasie aktu wyborczego.

Jan Paweł II w Legnicy wyrażnie zobowiązał nas do działania: "Nie lękajcie się zatem brać odpowiedzialności za życie społeczne w naszej Ojczyźnie. To jest wielkie zadanie, jakie stoi przed człowiekiem: pójść do świata, kłaść podwaliny pod przyszłość, by była ona czasem poszanowania człowieka".

Tylko Polacy - myślący, mądrzy, rozsądni i aktywni, którzy pójdą głosować świadomie we wszystkich wyborach 2005 r. - wypełnią wolę naszego umiłowanego Ojca Świętego, Jana Pawła II. Oczywiście tylko ci wypełnią Jego wolę, którzy nie będą głosować na te partie polityczne, które w ciągu 15 lat nie tworzyły dobrych, rzetelnych polskich rządów. Wybierajmy na posłów i senatorów RP kandydatów uczciwych, nieuwikłanych w żadne afery, szanujących 2000 lat dorobku chrześcijaństwa na świecie i 1000 lat Kościoła Rzymsko-katolickiego w Polsce, szanujących tradycję, kulturę, historię, Wolę i Sumienie Narodu Polskiego.

Jan Paweł II w homilii w Krakowie zaledwie 3 lata temu mówił:"…arcybiskup Feliński głęboko angażował się w obronę wolności narodowej. Potrzeba tego i dzisiaj, kiedy różne siły - często kierujące się fałszywą ideologią wolności - starają się ten teren zawłaszczyć dla siebie. Kiedy hałaśliwa propaganda liberalizmu, wolności bez prawdy i odpowiedzialności nasila się również w naszym kraju".

Słusznie powiedział ks. prof. Janusz Nagórny z KUL-u: "…głosi się wprost, że kiedy sprzeciwiamy się różnym przejawom zła w życiu społecznym, to wówczas nie jesteśmy ludźmi tolerancyjnymi, że głosimy hasła nienawiści. Tak o różnych aktach słusznego sprzeciwu ze strony katolików, pisała często "Gazeta Wyborcza"…żąda się od nas, byśmy nie tylko odnosili się z szacunkiem do ludzi o odmiennych poglądach, ale byśmy także zaakceptowali wszelkie ich działania… tymczasem tolerancja dla człowieka nie oznacza akceptacji dla wszystkiego, co on czyni."

Jan Paweł II w książce "Osoba i czyn" stwierdził, że "uczestnictwo każdego człowieka - jako osoby - w życiu społecznym opiera się na dwóch wzajemnie dopełniających się zasadach: zasadzie solidarności i zasadzie sprzeciwu. Potrzebna jest solidarność z tym, co dobre, ale konieczny jest sprzeciw wobec zła… nie można być równocześnie solidarnym z ofiarą przestępstwa i z przestępcą, z człowiekiem okradanym i ze złodziejem!". "Tymczasem stało się w Polsce coś strasznego. My Polacy, my katolicy, daliśmy sobie wmówić, że każdy sprzeciw jest zły… przestaliśmy więc protestować, nie mamy odwagi sprzeciwić się temu, co ewidentnie szkodzi Polsce, uderza w naszą wiarę, demoralizuje… Część katolików rozumie otwartość Kościoła na świat jako zgodę na wszystko; przyjęli oni fałszywą wizję tolerancji, że trzeba wszystko akceptować. Objawia się w tym słabość wiary i lęk, że zostaną odrzuceni przez … samozwańcze elity, przez samozwańcze autorytety. Zapomnieli o papieskim, tak często ponawianym zawołaniu: "nie lękajcie się". Konieczny jest słuszny sprzeciw wobec tego, co niszczy nas i naszą Ojczyznę. Konieczny jest sprzeciw wobec fałszywej tolerancji".

Skoro wierzymy nauce Ojca Świętego, to nie możemy dalej tolerować działalności publicznej w Sejmie i Senacie, w Rządzie i na urzędzie Prezydenta RP - przedstawicieli SLD Oleksego i Janika, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy Jarugi Nowackiej, UW, Partii Demokratycznej Belki i Frasyniuka, oraz PO Tuska, Rokity i Gilowskiej.

Rodacy!

Przypomnę wezwanie 3-krotnego premiera Wincentego Witosa: "Kiedy nie było Polski - dążyć do Niej, gdy przyszła - pracować dla Niej, a gdyby była w potrzebie - bronić Jej". A Polska jest dziś, jak może nigdy przedtem swych dziejach, w wielkiej potrzebie. Brońmy Jej i nie poddawajmy się.

Wielki patriotyzm tchnie ze słów Jana Pawła II: "Nie oderwiemy się od (…) przeszłości! Ona jest treścią naszej tożsamości także i dzisiaj!" oraz Prymasa kard. Stefana Wyszyńskiego: "Naród, który odcina się od historii, który się jej wstydzi… to naród renegatów!".

Dlatego w referendum w sprawie Konstytucji europejskiej - odrzućmy ją i powiedzmy: Nie! Musimy głosować za jej odrzuceniem, bo zapomina ona o Bogu, o chrześcijańskich korzeniach Europy, o dorobku kulturowym i narodowym polskiego katolicyzmu. Słowami Prymasa Tysiąclecia ks. Kardynała Wyszyńskiego tej konstytucji mówimy "non possumus". Jest ona wynikiem dyktatur dwóch najsilniejszych państw europejskich: Francji i Niemiec oraz wynikiem tajnych, sekretnych porozumień niemieckich, libertyńskich polityków i francuskich masonów oraz porozumień zawartych przez ich wielkie loże.

Roman Dmowski słusznie przypomniał, że "historia wszystkich narodów uczy nas, jak często po pokoleniach marnych, moralnie słabych, niedołężnych - przychodziły pokolenia dzielne, z szerokimi aspiracjami, które wielkich rzeczy dokonywały".

Drodzy Rodacy!

Uwierzmy w siebie! Uwierzmy, że to My właśnie, Polscy Katolicy jesteśmy tym wielkim nowym pokoleniem naszego Bohaterskiego Narodu.

Polacy!

Aby tego dokonać odsuńmy w cień historii czerwonych SLD i jego odmian, różowych z UW, czerwono-różowych z Partii Demokratycznej oraz ich pobratymców PO, którzy pod flagami innych partii doprowadzili naszą Ojczyznę do skrajnej nędzy i to tylko w ciągu ostatnich 15 lat!

Domagajmy się stanowczo zmiany tzw. "proporcjonalnej" ordynacji wyborczej, która pozwala skompromitowanym politykom stale rządzić Polską, nie dając szans najlepszym, jeśli nie należą do partii. Tylko zmiana systemu wyborczego i wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych (JOW) usunie podstawową wadę ustrojową Państwa Polskiego i da szanse nowym ludziom, nowym programom. Obecna ordynacja uniemożliwia indywidualne ubieganie się o godność posła, ograniczając nasze bierne prawo wyborcze, a Sejm zostaje zawłaszczony przez krąg liderów partyjnych. Jan Paweł II powiedział: "Nasza Ojczyzna, to nasze być i nasze mieć. I nikt nie może nas zwolnić z tego obowiązku". Oznacza to, że powinniśmy stale szukać prawdy, interesować się sposobem wyłaniania kandydatów do władzy, wybierać mądrze posłów, gdyż to oni w naszym imieniu będą musieli zadbać o Ojczyznę. Muszą to być ludzie sumienia, dla których praca w Sejmie i Senacie będzie służeniem Narodowi, Ojczyźnie, Kościołowi, czyli nam wyborcom, nie zaś liderom partyjnym.

Juliusz Słowacki pisał o Polakach: "Ten naród się podniesie, zwycięży, miecze na wrogach połamie, a potem wroga myślą zabije, bo myśl jego ogniste ma ramię".

Pamiętajmy, że rządzący przez ostatnie 15 lat w tym także z PO, to ludzie, którzy zapomnieli o słowach prymasa Wyszyńskiego: "człowiek ujawnia swoją osobowość w sposobie traktowania bliźnich. Musimy się dzielić i chlebem i duchem chrześcijańskim". Przez ostatnich 15 lat rządzący zapomnieli podzielić się chlebem z Narodem. A jednocześnie powstały wielkie fortuny m.in. Michnika, wydawcy "Gazety Wyborczej" i Urbana, wydawcy tygodnika "Nie".

Zapomnieli też ci rządzący o słowach Jana Pawła II: "błąd kryje się w koncepcji ludzkiej wolności, oderwanej od posłuszeństwa prawdzie, a zatem również od obowiązku poszanowania praw innych ludzi. Treścią wolności staje się wówczas miłość samego siebie, posunięta aż do wzgardzenia Bogiem i bliźnim. Miłość, która prowadzi do bezgranicznej afirmacji własnej korzyści i nie daje się ograniczyć żadnymi nakazami sprawiedliwości".

Nadszedł czas przełomu, czas pokuty i powszechnej pogardy tych wszystkich, którzy wykorzystując braterski zryw Polaków w latach 80tych po ich trupach, trupach ofiar komunizmu, UB i SB - paktując z diabłem, czyli z długoletnimi służalcami Moskwy, z PZPR i agentami KGB i SB, osiągnęli w Polsce najwyższą władzę i ogromne majątki kosztem oszukanego Narodu Polskiego.

Afera goni aferę. Komisje śledcze rosną w Sejmie jak grzyby po deszczu. Afera Rywina, afera Orlenu, PZU i największa z afer, FOZZ, która może nigdy nie zostanie w pełni wyjaśniona. Miliardy złotych, miliardy dolarów i euro płyną szerokimi strumieniami do lepkich łap aferzystów.

Nici afer prowadzą do pałacu prezydenckiego, obejmują kolejnych premierów i ministrów, parlamentarzystów, wysokich urzędników, najbogatszych przedsiębiorców, także banki. Za ich plecami czają się agenci służb specjalnych polskich, rosyjskich i innych krajów, pociągając za sznureczki, szantażując teczkami i kartotekami UB i SB w archiwach IPN-u. Pamiętajmy, że jako pierwszy w archiwach MSW z tajnymi teczkami SB buszował przez kilka miesięcy Adam Michnik. Na tej mętnej wodzie swobodnie żeglują panowie dyskretnego zaufania polityków i biznesmenów: Dochnal, Kuna i Żagiel. A w tle wiecznie żywy, najlepszy agent KGB Ałganow, którego oczkiem w głowie była i jest Polska. Zawsze w pobliżu grupy trzymającej władzę, dystyngowani i pozornie nonszalanccy, rzekomo Polacy, najwięksi biznesmeni. Obok nich pierwsza dama RP - Jolanta Kwaśniewska zajęta "dystrybucją finansów" swojej Fundacji Charytatywnej.

Kto zajął miejsce po "Baraninie", twórcy najsłynniejszej organizacji przestępczej pod budzącą zaufanie nazwą "Fundacja Bezpieczna Służba" usadowionej w samym sercu MSW, jednego z najważniejszych organów rządu, którego naczelnym zadaniem jest zwalczanie przestępczości. Czy można dalej tolerować tego rodzaju kompromitację Państwa Polskiego? Raj dla wybranych w rozkwicie, przyjęcia, bale, najwyższe odznaczenia i ordery dla zasłużonych postkomunistów i związanych z nimi KOR-owców. Wręcza je były dygnitarz PZPR, prezydent III RP Aleksander Kwaśniewski.

Ale cierpliwość oszukiwanych przez 15 lat Polaków skończyła się! Nadszedł czas wyborów i czas rozliczeń.

Kardynał Wyszyński mówił: "iluż to świętych ludzi uchodzi za łotrów? iluż łotrów osłania się togą wielkości i szacunku". Czas by ten przerażający bal manekinów komunistycznych i postkomunistycznych z tzw. opozycji okrągło-stołowej, sprawujących rządy przez ostatnie 15 lat, tańczących w takt dyktowanej im muzyki przez służby specjalne różnych opcji - wreszcie się zakończył.

Abp I. Tokarczuk mówił w 2003 r.: "przede wszystkim powinniśmy zacząć głęboko myśleć. Nie przyjmować bezkrytycznie informacji lansowanych przez niektóre obce media, czy zasłyszanych w telewizji, lecz wyrabiać sobie poglądy".

Pamiętajmy o testamencie Jana Pawła II: "NIE LĘKAJCIE SIĘ"!

Drodzy Rodacy!

Aby każdy z nas uniknął hańby i mógł powiedzieć, że zachował godność ludzką i jest Polakiem, Patriotą musimy postępować zgodnie z zaleceniem Jana Pawła II: "potrzebna jest solidarność w tym, co dobre, ale konieczny jest sprzeciw wobec zła… nie można być równocześnie solidarnym z ofiarą przestępstwa i z przestępcą, człowiekiem okradanym i złodziejem".

Kierujmy się myślą, ale i sercem zgodnie z wierszem Zygmunta Krasińskiego:
"Wytrwaj, o wytrwaj w tym strasznym pochodzie

Śród dziejów świata, mój Polski Narodzie!

Bądź męstwem wielki, cierpliwością święty,

Bądź przed wrogami wolą nieugięty,

Niechaj Ci z serca nie wydrze Ojczyzny

Żaden gwałt ziemski, ni ziemska pokusa

- Nie wierz w podrzuty Pychy ni Wścieklizny

- wierz tylko w słowo i w przykład Chrystusa"

Pamiętajmy też o pieśni patriotycznej:

"Nie rzucim ziemi skąd nasz ród

Tak nam dopomóż Bóg".

Kończę słowami marszałka Józefa Piłsudskiego:

"całe życie walczyłem o znaczenie, co się zwie imponderabilia jak: Honor, Cnota, Męstwo"

prosząc o rozpowszechnienie tej odezwy w całej Polsce

Ks. Prałat Henryk Jankowski

Gdańsk, maj A.D. 2005

href="http://www.jerzyrobertnowak.com/ksiazki/ks.jankowski_na_przekor_klamstwom.htm#Kaznodzieja_„Solidarności_">Kaznodzieja „Solidarności"„Prawdy nie można rozstrzelać"Pamięć narodowej historiiNa drogach pojednaniaRazem z księdzem PopiełuszkąNagonka w PRL-owskiej prasiePolska jest źle rządzonaOstrzeżenia przed upadkiem Rzeczypospolitej„Naród zażąda rachunku"Obrażony - były premier J. K. BieleckiPakty między tymi, co dawniej „siedzieli", a tymi, co „wsadzali" W starciu z Mieczysławem Wachowskim...
Przeciw balcerowiczowskim eksperymentom na NarodzieO program naprawyPrzepędzić próżniaczą klasę polityczną!„Niepoprawny politycznie" od zawszeO pamięć polskich ofiarNiewygodny prałatNagonka na księdza Jankowskiego w 1995 rokuPrawdziwe przyczyny manipulacj i „Gazety Wyborczej"Wdzięczność w stylu MichnikaO prawo głosu dla księdza JankowskiegoKs. Jankowski jako mecenas sztukiDziałalność charytatywnaUwagi końcoweCZĘŚĆ IW starciu z komunistycznym totalitaryzmem (okres do czerwca 1989)I. „Solidarność" nie zginęła„Nie wolno dać się wewnętrznie zniewolić"Prawdy nie można rozstrzelać!Przyszłość należy do odważnychLudzie pracy nie odstąpią od umów gdańskichZwyciężyć w walce o tożsamość naroduWładcy nie są bezkarniNie wolno milczeć o niesprawiedliwościModlitwa wiernychApel
Pani Jasnogórska, Królowo Polski, Matko nasza!List ks. Henryka Jankowskiegodo J.E. Biskupa Gdańskiego z dnia 28 marca 1986 rokuTylko Naród jest nieśmiertelny! Niedotrzymane umowy
„Solidarność" nie zginęła! Masz obowiązek ujawnić płatnych donosicieli!List ks. Henryka Jankowskiego do Kurii Biskupiej Gdańska z dnia 21 czerwca 1987 rokuWalczmy o godne życie w kraju suwerennym!Pamięci księdza JerzegoPRL - czasem niszczenia NaroduII. Pamięć narodowej historiiKonstytucja 3 majaW obronie tradycji powstańczychŚwięto 11 listopadaPamięć obrony LwowaCud nad WisłąPamięć marszałka PiłsudskiegoPamięć wojennych bohaterów PolskiPamięć zbrodni katyńskiejPrzemilczany mord katyńskiWstydzimy się za tych historyków!III. Pamięć społecznych buntówW rocznicę buntu poznańskich robotnikówPamięć ofiar Grudnia 1970 rokuHeroizm bohaterów Grudnia 1970 rokuZginęli w imię WolnościStocznia symbolem męczeństwaPamięć radomskiego protestuW rocznicę Sierpnia 1980 roku IV. Bóg, Honor, OjczyznaSymbol KrzyżaOdrzućcie służalczośćPatriotyzm polskiApel do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej PolskiejKsiędza Henryka Jankowskiego z dnia 11 listopada 1989 roku V. Kościół i NaródKościół i NaródW walce o ideały narodoweKościół - niezwyciężony bastion polskościPrzeciw ateistycznej indoktrynacjiVI. Praca, szczęście lub przekleństwoNie bądźcie niewolnikami pracy! Praca, szczęście lub przekleństwoO godności człowieka pracującegoVII. Do różnych środowisk społecznychDo robotników Wybrzeża!Do stoczniowców, portowców i rybaków

Tom 2
CZĘŚĆ IPrzemilczana opozycjaBitwa o pamięć historycznąO pełną prawdę na temat stosunków polsko-ukraińskichKrytyka „przeprosin" KwaśniewskiegoPrzeciw antypolskiemu wyskokowi KuroniaKsiądz Jankowski piętnuje pomysł Centrum Przeciwko WypędzeniomPrzeciw samozadowoleniu nowych „elit" rządzących Kucharz bardzo zły, ale wielce uczciwyPrzeciw „nowej cenzurze"Z dala od pałacu prezydenckiegoPrzeciw skutkom planu Sorosa-Sachsa-BalcerowiczaPrzeciw „grubej kresce" i PRL-bisPrymat „towarzysza Szmaciaka"Przeciw „generałowi Judaszowi"Nie lewica czy prawica, a interes narodowyNagonki za „obrazę narodu wybranego" Spór o „mniejszość żydowską"Im głupszy ŻydA kto przeprosi Polaków?Moje votum separatumCZĘŚĆ IIPrzeciw złym rządom i antypolonizmowiI. W hołdzie narodowej historiiPamięć II RzeczypospolitejTriumf 1920 roku a wyzwania naszych czasówW rocznicę heroicznego Września 1939 rokuW rocznicę sowieckiej napaści na PolskęZbrodnia katyńskaPamięci pomordowanych w KatyniuNie pozwolimy na zapomnienie katyńskiej zbrodni!Wymordowani na KresachDo 27. Wołyńskiej Dywizji AK Nigdy nie zapomnimy o rzeziach na Wołyniu!Komu przeszkadza prawda o KL Warshau?Testament historiiUsunąć nazwiska zbrodniarzy!Misja pojednaniaII. Nierozliczone zbrodnie komunizmuPamięć WiN-uNierozliczone zbrodnie komunizmuPamięć batalionów roboczychCzuwać, by nie odżył komunizm!Szkalowanie stoczniowego buntu 1970 rokuPamięć grudnia 1970 rokuNigdy nie wolno zapomnieć o tych zbrodniach! (Grudzień 1970 roku)Generał JudaszDlaczego zbrodniarze żyją spokojnie i dostatnio?III. „Polska jest źle rządzona"Uważnie patrzymy komunistom na ręceWielu z Was okazało małośćBrak prawdziwych elitW międzypartyjnej malignie Nie obrażać się na PolskęKryzys państwa - kryzys społeczeństwaOtacza nas atmosfera niepewności i lękuNiweczone nadziejeChciwi i aroganccyCo się stało z etosemChałturzenie na konto rewolucjiZdrada„Dziś nie trzeba skakać przez płoty. Otwarte są bramy..."Panowie rządzący dziś PolskąChwała i pośmiewiskoPartyjni gracze wykorzystali „Solidarność"Czy mamy zmarnować nasze zwycięstwo?Aby nie upokarzano PolskiPolska jest źle rządzonaWachowski przeszkadza PolsceNaród „udławił się wolnością"Rządy cwaniakówŻenująca nieudolność władzyZnów mamy prostytucję polityczną!„Nie oszukujmy się, siedzimy w PRL-bis"„Solidarność" wykorzystano!Dzień dzisiejszy - to zdrada naroduObwiniam ich o zdradę „Solidarności"O silne polskie samorządyCzechy miały rację dekomunizując„Stocznia musi żyć"Ratować Stocznię!Daliśmy zmarnieć wielkiej sile społecznej!Stoimy o krok od dramatu!Daleko nam do wolnej PolskiOczyścić życie polityczne i biznesNie o taką Polskę walczyliśmy!Karierowicze zdradzili „Solidarność"Dlaczego robi się eksperyment na Narodzie?Faryzejska nietolerancja monetarystówNarodowi nie mówi się prawdy!Czy nie zgubiliśmy człowieka?Poniżający spektakl paszkwili i pomówieńPyszałkowaci politycyZdradzona „S"Komu Pan służy, marszałku Płażyński?Łatwizna największym wrogiem PolskiSprzedajni politycyGdy kłamca jest prezydentemPęd ku narodowej samozagładzieNie chcemy żadnego dyktatu z zewnątrz!Nie gódźmy się na zdradę ideałów „Solidarności"!Władza odeszła od NaroduPolska to nie jarmark!IV; Być Polakiem!Być Polakiem!Rozważania na temat patriotyzmuCzym jest dla nas Ojczyzna!Młodzież a patriotyzmV. Kościół a NaródKościół a NaródOjciec Święty a „Solidarność"Kościół widzialnyZ miłości też można zrobić wielką politykę
Kapłan musi pomagaćw odradzaniu się społecznej solidarnościJaka winna być postawa katolika?Nie poprawiajmy Pana BogaŻywe kamienie i kopcące świeceKościół wojującyJakie winno być kapłaństwo?VI. Polacy a ŻydziNarodzie obudź sięPrzeciw nadużywaniu oskarżeń o antysemityzmNikt nam w kraju nie będzie przestawiał mebliNie będę przepraszał
Wciąż milczą o antypolonizmieMówię głośno o wszystkim tym, co mnie boli!Tamci stalinowcy nie byli Polakami!O trudnościach dialogu chrześcijansko-judaistycznegoTo był element walki przed wyborami prezydenckimiGeremek nie powinien być ministremCzyny wielkie i podłe List ks. prałata Henryka Jankowskiegodo ks. arcybiskupa Józefa Życińskiego,metropolity lubelskiego, z 27 maja 2001 rokuOskarżony prałat JankowskiVII. Przeciw antypolonizmowiAntypolonizm Żydów amerykańskichStanowisko w sprawie incydentóww Sejmie wygłoszone w Bazylice św. Brygidyw dniu 13 czerwca 1999 rokuPrzeciw kłamstwom o JedwabnemKto oczernia naród polskiWołam o sprawiedliwość i prawdę!Musimy bronić dobrego imienia Polaków!Przeciw antypolonizmowi!VIII. Archipelagi kłamstwArcycenzor Adam MichnikObłuda Michnika et consortesKłamstwa telewizyjneTelewizyjne manipulacjeSpołeczeństwo sterowane z telewizorówArchipelagi kłamstw Gdy króluje fałsz i obłudaNie bójmy się nazwać kłamstwo kłamstwem!Odpowiedź na paszkwil „Trybuny"Znów próbują zakneblować ustaZalew kłamstwa i obłudyZamachy na prawdęBrońmy prawdy o naszej historiiIX. Walka z KrzyżemNiebezpieczeństwo ateizacjiWojujący ateizmDzisiejsze ataki na KościółWalka z KrzyżemJak działają wrogowie KościołaW obronie Krzyża w OświęcimiuX. Antywartości i „cywilizacja śmierci"Zmierzch autorytetówGdy zamyka się usta tym, którzy chcą mówić prawdęGdy dominuje zasada „róbta, co chceta"„Cywilizacja bez Boga"Wybierajmy to, co stanowi o wielkości i godności człowiekaKonstytucja musi bronić wartościGranice tolerancjiMoralność musi być ponad doraźnymi układamiBrońmy się przed „cywilizacją śmierci"Pozwalamy, by człowieka obdzierano ze wszystkiego,co szlachetneAlkoholowe zagrożenie dla bytu NaroduList ks. prałata Henryka Jankowskiegodo Ministra Sprawiedliwości RP Lecha Kaczyńskiegoz 29 stycznia 2001 rokuWciśnięto w nas moralny relatywizmChory jest ten świat XI. O docenienie roli PoloniiPolonia ma olbrzymią rolę do spełnieniaDo Polonii amerykańskiejBatalia o kształt i rozwój wolnej Polski trwaStopień agresji przeciwnika wynika z jego lęku„Jestem człowiekiem czynu"Z bólem patrzyłem na dyskryminowanie PoloniiXII. Polska a światZaczęło się od „Solidarności", a nie od muru berlińskiegoNie miejmy kompleksów wobec innychTa wojna rani całą Europę!Polacy a tragedia PalestyńczykówPolska a UkrainaPolacy a Unia EuropejskaDecyzje za plecami NaroduNie krzywdźcie wsi!Nie klękniemy przed BrukseląObecna Unia Europejskaniszczy dorobek cywilizacyjny EuropyXIII. Do różnych środowiskDo gdańskich stoczniowcówO polskich rolnikachW obronie polskich rolnikówDo pracowników oświaty i szkolnictwa wyższegoDo oficerów i żołnierzyWojsko z NarodemDbajmy o nasze wojskoList do Ministra Obrony Narodowej RPBronisława Komorowskiego z 2 lutego 2001 rokuMilicjanci chcą pojednaniaOni już przeszli swe „Morze Czewone"Do funkcjonariuszy Policji polskiejPolicja musi służyć interesowi narodowemu PolskiDo polskich przedsiębiorcówMusi być biznes czystych rąkPodźwignąć regionDo centroprawicowych politykówDo kombatantówDo pracowników polskiej skarbowości„Niewidomi są wśród nas"Do pielęgniarek

Wstęp
Było kilka bardzo znaczących i różnorodnych powodów, dla których zdecydowałem się na przygotowanie tej książki o księdzu prałacie Henryku Jankowskim. Książki mającej ukazać dotychczasowe etapy tej tak barwnej drogi niezwykle dynamicznego duchownego i obywatela, bez reszty zakochanego w polskości. Ksiądz prałat Jankowski jest dziś największym symbolem „nie-poprawności politycznej" w kraju, gdzie ciągle rządzą nowy konformizm i nowa cenzura, czyli „poprawność polityczna". A ksiądz Jankowski był „niepoprawnym politycznie" przed 1989 rokiem i jest nadal „niepoprawny politycznie" po 1989 roku. Mówi i pisze wyłącznie to, czego chce i w co wierzy, a nie to, co pasowałoby różnym możnym tego świata. I mówi to w języku ostrym i jednoznacznym, „tak - tak, nie - nie", bez ogródek i komunałów. Za swą „niepoprawność polityczną" ks. prałat z bazyliki Św. Brygidy zapłacił bardzo wysoką cenę. Maksymalnie przemilcza się rolę, jaką odegrał on w bojach lat 80. przeciw komunistycznej władzy. Czasach, gdy kościół Św. Brygidy był jednym wielkim symbolem solidarnościowego buntu, a zarazem faktyczną ambasadą podziemnej „Solidarności".
Po drugie - ksiądz Jankowski był tą osobą w Polsce, którą poddano po 1989 roku największym nagonkom, najpotężniejszym falom oszczerstw i pomówień. Nagonkom, w których szczególnie wydatną rolę grali ci, którzy niegdyś łasili się nader uniżenie do tegoż księdza Jankowskiego. Tacy jak Adam Michnik, który w czasach, gdy bardzo mocno potrzebował wsparcia proboszcza Św. Brygidy, gorączkowo zapewniał go o swym oddaniu i „pogańskiej pokorze" wobec niego.
Po trzecie - ksiądz prałat Jankowski jest jednym z najbardziej konsekwentnych i bezwzględnych krytyków antypolonizmu. Jakże często po imieniu gromił różnych wpływowych anty-Polaków, nie zważając na ich - nierzadko - bardzo wysokie godności w kraju, którego nienawidzą i przeciw któremu knują.
Po czwarte - ksiądz prałat Jankowski jest szczególnie wymownym kontynuatorem nurtu duchownych z werwą „mieszających się" do polityki i do życia publicznego, bez względu na ataki, jakie go za to spotykają. Jest kontynuatorem zapoczątkowanego przez Piotra Skargę nurtu nieugiętych kaznodziei duchownych, którzy wciąż mówią gorzkie słowa rządzącym. Rządzącym i tym wszystkim, którzy traktują Rzeczpospolitą jak postaw sukna do rozszarpywania i łupienia.
Po piąte -jako historyka - po prostu urzekły mnie rozmiary zafascynowania księdza prałata dziejami ojczystymi. Po lekturze ponad tysiąca jego kazań zaryzykuję twierdzenie, że nie ma chyba w Polsce kapłana, który by częściej niż ksiądz prałat powracał w swych homiliach do jasnych i posępnych kart naszych dziejów: do zwycięstw i do scen martyrologii. Dzięki temu -jak się sam niejednokrotnie przekonałem - społeczność wiernych z parafii Św. Brygidy jest „wyedukowana" historycznie, szczególnie dobrze, dużo bardziej od przeciętnej krajowej.
I wreszcie, last but not least, piszę tę książkę, bo po prostu lubię księdza Henryka z całą jego oryginalną niepowtarzalnością, humorem i niepoprawną fantasia polacca. Będę zawsze ciepło wspominał prowadzone z nim „długie nocne rodaków rozmowy" w przytulnych zakątkach parafii Św. Brygidy. Nie mówiąc o jakże różnorodnych osobach, które poznałem u księdza prałata, od byłego przywódcy stoczniowców Alojzego Szablewskiego po księcia Krzysztofa Radziwiłła, od byłego sekretarza wojewódzkiego KW PZPR, reformatorskiego Tadeusza Fiszbacha po prokuratora Witkowskiego, który usilnie próbował wykryć prawdziwych inspiratorów mordu na księdzu Jerzym Popiełuszce.
Spis treści

Kaznodzieja „Solidarności"
Los związał księdza Henryka Jankowskiego z „Solidarnością" już od czasu strajków sierpniowych 1980 roku. Jako pierwszy z duchownych ośmielił się pójść do strajkujących w Stoczni Gdańskiej. Odprawiał u nich Msze św. i płomiennymi kazaniami podtrzymywał wolę oporu, zyskując powszechne poparcie. Co najważniejsze, obdarzający go absolutnym zaufaniem, Prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński mianował go przedstawicielem Episkopatu w „Solidarności". Nawet w „Magazynie Gazety Wyborczej" z 10 września 1993 roku przyznawano, że po pierwszym zreferowaniu przez ks. Jankowskiego Prymasowi sytuacji w Stoczni odtąd codziennie bądź sam wyjeżdżał nocą do kardynała, by być rano przez niego przyjętym, bądź wysyłał kurierów. Powiadają, że miał do Wyszyńskiego dostęp nieograniczony. Początkiem tego tak wielkiego zaufania u Prymasa Tysiąclecia był ogromny sukces ks. Jankowskiego w odbudowie kościoła Św. Brygidy z ruin na początku lat 70., który zachwycił Prymasa i zyskał Jankowskiemu niepodważalną potem opinię znakomitego gospodarza i administratora. Szybko zdobyte zaufanie u stoczniowców i dokładne wnikliwe raporty o przebiegu strajku sierpniowego i jego uwarunkowaniach pozycję ks. Jankowskiego u Prymasa jeszcze bardziej wzmocniły.
Ciągle za mało doceniona jest rola, jaką odegrały wśród stoczniowców gdańskich Msze św. odprawiane w czasie strajku przez ks. Jankowskiego. A jest na ten temat bardzo ważne świadectwo zagranicznego znawcy spraw polskich Lawrence Goodwyna, autora monumentalnego dzieła „Jak to zrobiliście? Powstanie „Solidarności" w Polsce". Eksponując doniosłość Mszy św. odprawionej przez ks. Jankowskiego wśród strajkujących w Stoczni Gdańskiej, Goodwyn pisał: (...) Taką to okrężną drogą Kościół, w osobie księdza Henryka Jankowskiego, wszedł na scenę Polskiego Sierpnia. Jako posługa religijna, msza odprawiona w niedzielę rano nie była niczym niezwykłym; ale jako wydarzenie polityczne ogromnie pomogła robotniczej sprawie. Słuszność strajku, kwestionowana od momentu dwóch sprzecznych oświadczeń Wałęsy złożonych w przededniu, została teraz jakby przebudowana dostojeństwem szat liturgicznych Jankowskiego i jego wysokiej, nieomal królewskiej postaci. W ceremonii przy bramie Stoczni wzięło udział jakieś 5 tysięcy ludzi, w tym około 2 tysięcy mieszkańców Gdańska, którzy zgromadzili się tuż za bramą. Cały świat zobaczył obrazy polskich stoczniowców przyjmujących komunię w czasie, gdy toczą bój przeciwko komunistycznej władzy. Obraz był zarazem uderzający i zagadkowy. Nie-Polacy musieli długo zastanawiać się, dlaczego okupacyjny strajk skierowany przeciwko władzy został pobłogosławiony przez Kościół... podczas nabożeństwa odprawionego z przyzwoleniem władz... podczas którego krzyż ku czci robotników zamordowanych przez władze... został poświęcony przez Kościół. Jeśli obcokrajowcy mieli prawo pytać, czy strajkujacy są radykalnymi socjalistami, czy raczej pobożnymi dziećmi Kościoła - to mieli oni również prawo zastanawiać się, w jakiej mierze komunistyczna partia „żyruje " katolicką liturgię i w jakiej mierze Kościół katolicki „zaraził się " jakąś formą syndykalizmu. Tylko w komunistycznej Polsce mogła zdarzyć się ta poranna niedzielna msza na dziedzińcu państwowej stoczni. Co o tym wszystkim myśleli Sowieci - niech zgaduje, kto ciekawy (...).
A później przyszła wyjątkowo wielka, choć dziś jakże często przemilczana, rola ks. Jankowskiego i kościoła Św. Brygidy w najtrudniejszych dla „Solidarności" czasach stanu wojennego i późniejszych represji doby jaruzelszczyzny. To spod kościoła Św. Brygidy wychodziły jedne z najpotężniejszych w Polsce demonstracji antyreżimowych. Tu rozpoczynały się wszelkie akcje ulotkowe i protesty. A ksiądz Jankowski systematycznie wspierał finansowo rodziny wszystkich zatrzymanych z powodów politycznych i płacił grzywny za młodzież ukaraną w starciach z milicją. Ksiądz Jankowski zorganizował w kościele Św. Brygidy specjalny kącik zdelegalizowanej „Solidarności", który przez lata był niezwykłą atrakcją dla rodaków i obcokrajowców, podziwiających ten spektakularny, tak widoczny punkt oporu. O wszystkim decydowała nieugięta postawa proboszcza Św. Brygidy, który szydził ze wszystkich reżimowych pogróżek i otwarcie wychodził z wyzwaniem. Nader wymowna pod tym względem była opowieść szefa „Solidarności" w Stoczni Gdańskiej Jerzego Borowczaka, który wspominał: - Jak w stanie wojennym spotykaliśmy się w kościołach, musieliśmy wchodzić tylnymi drzwiami, pojedynczo. A u księdza to nie było podziemie: on nas przyjmował z wielką pompą. Wychodził po nas i wołał do ubeków: — „ Bliżej, bliżej, to wam lepiej te zdjęcia wyjdą ".
Kościół Św. Brygidy pod zarządem ks. Jankowskiego był jednak dla opozycji czymś dużo bardziej znaczącym niż tylko bastion oporu przeciwko władzom. To było zarazem miejsce ciągłego skupiania się „mózgów" opozycji i dyskusji nad najlepszą strategią walki przeciw władzom. Nawet w „Magazynie Gazety Wyborczej" w swoim czasie akcentowano: Historyk na pewno przyznałby poczesne miejsce księdzu Jankowskiemu za rolę w Sierpniu'80 i kościołowi Św. Brygidy jako ambasadzie podziemnego społeczeństwa polskiego w PRL (cyt. za: A. i P. Bikont „Daję, więc mam", „Magazyn Gazety Wyborczej" z 10 września 1993 roku). Sam Wałęsa wspominał po latach: (...) Na długie lata plebania księdza Jankowskiego stała się moim drugim domem i centrum „ Solidarności". Najrozmaitsze spotkania, konferencje prasowe odbywały się właśnie tam. Całe życie parafii Św. Brygidy zdawało się koncentrować na sprawach „ Solidarności". Ksiądz prześcigał wszystkich w wymyślaniu rocznicowych obchodów, imprez, sympozjów, prelekcji i czego tam jeszcze. Gdy rozpoczął się strajk majowy w 1988 roku oddał do dyspozycji „ Solidarności " swój dom i wszystkie jego zasoby, a to, że miał obszerną plebanię, sprawny samochód, dwa telefony i zawsze jakieś środki finansowe, okazało się wręcz niezbędne dla zorganizowania centrum informacji, tudzież pomocy materialnej. Dzięki niemu świat i zdezorientowani oficjalnymi doniesieniami Polacy mogli usłyszeć, co naprawdę dzieje się w oblężonej i odciętej od reszty Gdańska stoczni.
Przez szereg lat czułem się trochę jak syjamski brat księdza Jankowskiego - niemal wszędzie jeździliśmy razem, ponieważ był on „przyrośnięty " do mego boku. Miało to swoje dobre strony (bo wiadomo, że kapłan potrafi wszystko dobrze i wygodnie zorganizować), chwilami jednak było uciążliwe. Obecnie ksiądz całkowicie może poświęcić się obowiązkom duszpasterskim, a ja dalej ciągnę swój wózek. Oczywiście, tego wszystkiego, co zrobił dla mnie i dla„ Solidarności " nigdy mu nie zapomnę. A gdyby znów przyszły złe czasy, ponownie wskoczę pod habit księdza Jankowskiego — wypróbowanego przyjaciela i doradcy (...).„ (Rzeczpospolita" nr 73/2808 z 27 marca 1991 roku)
We „Wprost" z 11 sierpnia 1991 roku przypomniano, że: Znaczenie świętej Brygidy i jej proboszcza wzrosło jeszcze bardziej w 1988 roku, kiedy kościół stał się zewnętrznym ośrodkiem utrzymującym łączność z komitetami strajkowymi, a zarazem centrum informacji o strajkach. Wtedy właśnie narodził się zwyczaj cotygodniowych konferencji prasowych Lecha Wałęsy, które odbywały się w przykościelnej salce. Zdarzało się, że pod nieobecność Piotra Nowina-Konopki konferencje prowadził również ksiądz kanonik, będąc również przewodniczącym Komisji Rewizyjnej „ Solidarności". To na plebanii Św. Brygidy powstał zalążek przyszłego Komitetu Obywatelskiego (...).
Spis treści

„Prawdy nie można rozstrzelać"
Szczególnie wielką zasługą ks. Jankowskiego w tym okresie były jego rozliczne płomienne kazania nierzadko wygłaszane po parę razy w tygodniu, zarówno w Gdańsku, jak i w licznych miejscowościach, do których był zapra-szany jako jeden z najpopularniejszych kapłanów tego czasu. Jego odwaga i nieugiętość ducha, przekonanie o ostatecznym triumfie dążeń wolnościowych, stały się w owych czasach czymś w rodzaju symbolu.
W „Magazynie Gazety Wyborczej" z 10 września 1993 roku pisano: Zachodnie ekipy telewizyjne na kilka godzin przed mszą obstawiały najlepsze miejsca widokowe. Był to czas, kiedy homilie księdza były agencyjnym „ new-sem ". Nawet Michnik, później szkalujący ks. Jankowskiego, przyznał kiedyś:
Oświadczenia podziemnych władz krajowych Związku przy tym, co ksiądz kanonik mówił z ambony, to były poziomki z kremem (cyt. za A. Bikont, P. Bikont ,Daję, więc nam", „Magazyn Gazety Wyborczej" z 10 września 1993 roku).
Znaczenie kazań Henryka Jankowskiego w dobie prowadzonej z Narodem „wojny" Jaruzelskiego tak przedstawił Bohdan Saryusz, autor portretu ks. prałata zamieszczonego w szerszym zbiorze sylwetek twórców NSZZ „Solidarność": (...) gdy się te homilie czyta, staje się jasne, dlaczego kazania ks. Jankowskiego były i są dla wiernych zawsze pełnym wzruszeń przeżyciem, czemu niejednokrotnie dają spontanicznie wyraz. Są również swoistą syntezą odzwierciedlającą złożoność problemów polskiej współczesności. Walka o prawdę naszych czasów — oto istota wystąpień, a zarazem rejestr win księdza Jankowskiego, których władza byłego PRL nie mogła mu nigdy wybaczyć. Były one szeroko cytowane i rozchodziły się w powielanych drukach po całym kraju, często powoływano się na nie w prasie zagranicznej. W swych wystąpieniach ks. Jankowski nieustannie podkreślał niezachwianą wiarę, że „Solidarność" musi zwyciężyć. Jego homilie cytowane przez prasę niezależną, kolportowane potajemnie w kraju, komentowane na Zachodzie w radiu i telewizji, umacniały w polskim społeczeństwie przekonanie o konieczności reform i zmian ustrojowych, zwiastując rychły koniec totalitaryzmu partyjnego.
Kaznodzieja ten nigdy nie nawoływał do buntu fizycznego, do rozlewu krwi. 'ego homilie nie miały na celu rozpalania w sercach słuchaczy płomienia zemsty i nienawiści, nie wzywały do wyjścia na ulice. Homilie te miały inną \— dla reżimu nawet groźniejszą - treść; zawsze nawoływały do zachowania godności osoby ludzkiej, do nie oddawania się usiłowaniom zniewolenia ducha. Były przepojone wartościami, które dadzą się streścić w trzech słowach: Bóg-Honor - Ojczyzna (...) (B. Saryusz „Ksiądz Henryk Jankowski pro Chri-sto et Partia" w książce Rodem z „Solidarności" - sylwetki twórców NSZZ „Solidarność " pod red. B. Kopki i R. Zelichowskiego, Warszawa 1997 roku).
Przyjrzyjmy się tu niektórym motywom kazań ks. Henryka Jankowskiego w latach 80., których wybór stanowi trzon dalszej części tomu.
Kazania proboszcza Św. Brygidy ciągle nawiązywały do pojęcia upragnionej wolności, której trzeba bronić przed zakusami komunistycznego totalitaryzmu. Proboszcz parafii Św. Brygidy toczył uporczywą walkę o odwojowanie pojęć zawłaszczonych przez PRL-owski reżim. Jakże wymowna była pod tym względem dana przez niego w kazaniu z kwietnia 1983 roku wykładnia słowa postęp, diametralnie wręcz różniąca się od sensu, jaki nadawali jej dotąd różni komunistyczni ideolodzy: (...) Postęp-to wywalczenie sobie przez wszystkich ludzi prawa do posiadania i pielęgnowania tych wartości, w które uwierzyli i które pokochali. To prawo do własnych myśli, przekonań i wiary, prawo do posiadania własnych poglądów, prawo do miłości Ojczyzny takiej, jaką się widzi przez pryzmat historii, tradycji i uczuć wyssanych z mlekiem matki, prawo do głoszenia i obrony swojego stanowiska i łączenia się w związki społeczne z innymi w imię walki o swoje prawa. Nie jest i nie będzie nigdy postępem stosowanie coraz wymyślniej szych metod manipulacji sumieniem ludzkim, coraz skuteczniejszych sposobów zabijania drugiego człowieka, obmyślanie i uchwalanie coraz podstępniejszych dekretów i ustaw czyniących z człowieka współczesnego niewolnika. Nie jest i nie będzie postępem narzucanie innym narodom takich ustrojów i systemów społeczno-politycznych i gospodarczych, które są im obce, a służą tylko do osiągania imperialnych celów tym, którzy dysponują silą.
Ksiądz Jankowski przekonywał, że „prawdy nie można rozstrzelać", że przyszłość należy do odważnych, do tych, co wytrwają w obronie swych ideałów. Apelował, tak jak w kazaniu wygłoszonym w Nowym Stawie z 21 września 1983 roku: (...) Podtrzymujcie się wzajemnie w niezłomnym przekonaniu, że zwycięży Orzeł Biały i znak Krzyża Świętego, że niedługo zniknie bezpowrotnie obcy nam, chrześcijanom i Polakom, system narzucony nam silą z zewnątrz. Zwyciężymy! (...).
W kazaniu wygłoszonym 10 lutego 1982 roku, w jednym z najbardziej ponurych okresów stanu wojennego, ks. Jankowski apelował do młodzieży: (...) Dziś trzeba pracować dla Ojczyzny o wiele więcej niż kiedykolwiek. A Wy, Droga Młodzieży, jesteście Ojczyźnie w jej trudnych chwilach szczególnie potrzebni. Wierzę, że potraficie przeciwstawić się tym, którzy chcą z Was zrobić ludzi bezmyślnych i bezwolnych, którzy chcą sterować Waszymi umysłami i wolą, którzy mówią, że prawda jest kłamstwem a kłamstwo -prawdą. Nie wolno dać się wewnętrznie zniewolić. Trzeba wszędzie rozpoznawać prawdę i zachowywać ją w pamięci i sercu (...).
Niejednokrotnie wskazywał na niemożliwość łączenia wiary w Boga z poparciem dla totalitarnej partii komunistycznej. W kazaniu z 22 maja 1988 roku powiedział wprost: (...) Nikt, kto kocha prawdziwie Boga nie może być w partii, nie może być dwulicowy. Zostawmy miejsce w partii dla tych, którzy Boga w sercu nie mają, a ty szanuj Boga w swoim życiu, abyś był uczciwym, prawym człowiekiem; świadczącym i wierzącym (...).
Szydził z niemądrej władzy, przekonanej, że zdoła załatwić wszystko poprzez wzmaganie przemocy. Mówił (w kazaniu z 19 stycznia 1984 roku): -Rządzić za pomocą bata - to pierwsze przykazanie szatana dla władców ślepych i głuchych. I przekonywał o niepodważalnym prymacie Narodu, ponad najbardziej nawet potężnymi siłami go zniewalającymi. W kazaniu z 31 sierpnia 1986 roku mówił: Tylko Naród jest nieśmiertelny, tylko Naród jest wart, aby jemu poświęcić swe życie i działanie. Tym samym będzie to działanie dla Ojczyzny, gdyż nie ma jej bez Narodu, który nosi ją w swoim sercu. Ojczyzna może istnieć bez stronnictw politycznych, bez parlamentu, bez władz, bez rządu, bez wojska, bez państwa nawet, tak jak istniała Ojczyzna Mickiewiczów, Słowackich, Szopenów, Grottgerów i Matejków (...). Zadufanym przedstawicielom komunistycznej władzy rzucał w twarz słowa: Czy znamy w historii PRL wypadek, aby minister doszedł do przekonania, że nie jest kompetentny, aby powierzonym mu resortem kierować? Czy nie zdmuchiwał ich dopiero wicher grudniowych i sierpniowych protestów? (kazanie z 28 czerwca 1987 roku, Gdańsk).
Wątpiących w odrodzenie „Solidarności" przekonywał: (...) Zaiste, „Solidarność" nie zginęła poprzez zabójstwa, aresztowania, banicje, prześladowania, represje i konfiskaty - ona nie tylko wbrew temu, ona właśnie dlatego tyje. „Solidarność" to stała troska o dom ojczysty, to zachowanie wolności wewnętrznej nawet w warunkach zewnętrznego zniewolenia, to pokonanie w sobie lęku, przyznanie się do tego, o słuszności czego jesteśmy przekonani i co nosimy w naszych sercach (kazanie z 31 sierpnia 1987 roku).
Nie wahał się publicznie mówić, że okres PRL-u to długotrwały okres niszczenia ludzi i Narodu. Mówił expressis verbis (w kazaniu z 22 maja 1988 roku): (•") Wygnaliśmy z naszego kraju okupanta, ale potem jednak, w roku 1944, rozpoczął się trudny dla naszej Ojczyzny okres. Okres niszczenia Boga przez ateistyczny system oświaty, niszczenie więzów międzyludzkich przez strach i manipulacje, okres niszczenia gospodarki Po 43 latach rządzenia mamy kartki i reglamentację. Okres niszczenia fizycznego człowieka (...).
Zdumiewała śmiałość, z jaką ten gdański kapłan rzucał wyzwania totalitarnej komunistycznej władzy, piętnował aparat przemocy, ba, wyzwał do demaskowania jej tajnych agentów i współpracowników. W kazaniu z 8 czerwca 1987 roku ks. Jankowski powiedział wprost: (...) Masz prawo i obowiązek upominać się o nauczycieli w naszej Ojczyźnie, którzy są zwalniani z pracy za to, zechcą młodzieży przekazać zdrowe zasady patriotyzmu. Masz protestować przeciw wykorzystywaniu środków masowego przekazu do preparowania kłamliwych oszczerstw pod adresem ludzi cieszących się szacunkiem w społeczeństwie. Masz prawo upomnieć się o poniżanych w kolejkach przed sklepami z kartkami w rękach. Masz obowiązek ujawnić płatnych donosicieli, którzy są złym elementem w społeczeństwie polskim, myślą bowiem tylko o swojej karierze kosztem krwi brata, który staje się ofiarą Kainową na ołtarzu naszym narodowym (...).
Akcentował: (...) Historia nas uczy, że partia marksistowska nigdy nie była zdolna do zainicjowania procesu odnowy i reform. Świadczy o tym krew na bruku Poznania w 1956 roku, Gdańska w 1970 roku i Radomia w 1976 roku.
Tak też było w 1980 roku, gdy proces przemian został wymuszony przez gniew ludu. (...) Nie lękajcie się, lecz trwajcie mężnie, wszędzie tam, gdzie takie wartości, jak: wiara, naród, ojczyzna i honor zostają zagrożone. Wyzbądicie się lęku. To właśnie zaciekłe ataki ze strony wroga na podstawowe wartości Chrystusowe są dowodem strachu. Strachu przed prawdą, przed umiłowaniem wiary i wolności, przed solidarnością narodu. Strach kierował tą zbrodniczą ręką, która torturowała i zadawał ostatni cios ks. Jerzemu, strach zrodził woj^ę z narodem 13 grudnia 1981 roku, strach znajduje swój wyraz w ingerencjgęh cenzury, które jak liszaje plamią stronice „ Tygodnika Powszechnego " i innych pism katolickich, ma swe odbicie w dyskryminacji ludzi niezależnie myślących, strach utrzymuje pod bronią wielotysięczną armię milicji i tajnych służb bezpieczeństwa.
Idee „ Solidarności" nie umarły wraz ze zgnębieniem struktur organizacyfc nych tego ruchu. Nie zanika też aktywność wielu działaczy. Nadal prezentują oni i wszelkimi dostępnymi środkami ujawniają krytyczny stosunek do tego, cw nas otacza, demaskują niecne metody zniewalania umysłów wolnych i niezależnych i dążą do tego nieustępliwie, co było i jest nadal celem słusznej walki: wolność i godność człowieka, sprawiedliwość i praworządność w ojczyźnie. Idea „ Solidarności" to dążenie do pluralizmu życia społecznego, pełnej sprawiedliwości i równych praw dla wszystkich obywateli bez względu na wyznanie i poglądy. Nie może być uprzywilejowanych grup i organizacji, podziału na tych, którzy mają prawo do rządzenia i tych, którzy mają słuchać. Bez urzeczywistnienia nakazu sprawiedliwości społecznej żaden system się nie ostoi. (...) (Kazanie z 20 maja 1988 roku).
Po wysłuchaniu takich kazań w kościele Św. Brygidy wracała nadzieja do osób najbardziej nawet zdesperowanych i zrozpaczonych. W czasach przygnębienia i konformizmu ks. Jankowski spieszył z zachętami do przetrwania, przypomnieniem o konieczności walki w obronie imponderabiliów jako podstawowych obowiązków człowieka.
Jak na tle cytowanych tu kazań czy wypowiedzi samego Michnika wyglądają oszczercze działania małych ludzi próbujących po upływie tak wielii lat od doby jaruzelszczyzny skrajnie pomniejszać rolę ks. Jankowskiego?! A nawet negować znaczenie jego kazań, wypełnionych tak płomiennym protestem przeciwko totalitaryzmowi komunistycznemu. Wspomnę tu przykładowo jednego z tych oszczerców, A. T. Jarmakowskiego, podrzędnego dziennika polonijnego, za to zajadłego wroga Prezesa Kongresu Polonii Edwarda Moskala. Aby tym mocniej zaatakować prezesa Moskala za zaproszą nie ks. Jankowskiego do Chicago, A. T. Jarmakowski tak próbował w tekście publikowanym na łamach „Dziennika Chicagowskiego" z 3 marca 2000 roku maksymalnie pomniejszyć znaczenie kazań ks. Jankowskiego w dobie jaruzelszczyzny: To nie był Popiełuszko, który głosił ostre kazania. Owszem, coś tam mówił, odprawiał nabożeństwa za „ Solidarność", ale nie w tym rzecz. Jankowskiego wykreowało ZOMO z powodu położenia Kościoła, w żaden sposób Jankowskiego personalnie nie szykanując. (...) Oczywiście Jankowski nie został do Chicago zaproszony z powodu rzekomych opozycyjnych zasług. Edward Moskal zaprosił ks. Jankowskiego jako wyraz uznania dla jego „ dokonań " po 1989 roku, bo dopiero wtedy Jankowski mógł pokazać, co potrafi. Wcześniej nikt z osób działających w Gdańsku pojęcia nie miał, co naprawdę myśli ów duszpasterz. Z prostych przyczyn. W działaniach społecznych nie uczestniczył, praktycznie nigdy nie zabierał głosu publicznie, zaś kazania głosił nijakie -jak to mawiał jeden z gdańskich biskupów - taka religijna nowomowa. A więc według oszczercy z Chicago, ks. Jankowski coś tam mówił (...) kazania głosił nijakie (...) taką religijną nowomowę. Czytelnicy tego tomu mogą po moich uwagach wstępnych i po lekturze reszty tomu dokładnie przekonać się jak wyglądały te „nijakie kazania", a także jak... fałszują historię różnego typu zagończycy z opcji antypatriotycznej.
Spis treści

Pamięć narodowej historii
Znaczącą część kazań ks. Jankowskiego zajmowały zawsze kazania poświęcone narodowej historii i tradycjom powojennych buntów społecznych. Zdumiewające wprost jak wiele miejsca w swych kazaniach poświęcał proboszcz Św. Brygidy tradycjom narodowym i wydarzeniom dziejów. Nie wiem, czy pod tym względem był po wojnie duchowny, który by częściej niż ks. Jankowski odwoływał się do wydarzeń i symboli z narodowej historii. Zarówno w latach 80., jak i w okresie po 1989 roku szczególnie chętnie nawiązywał do tradycji reform Konstytucji 3 maja i dziejów Polski Niepodległej lat 1918-1939, widząc w nich wzór działań dla umacniania Polski. Często sięgał w swych kazaniach do tradycji walk powstańczych, ostro przeciwstawiając się ich pomniejszaniu i zniekształcaniu. Między innymi w głośnym . kazaniu z 6 listopada 1988 roku akcentował: (...) Clemenceau, wielki patriota francuski, czołowy polityk i mąż stanu ostrzegał już w 1909 roku: „Naród, który wypiera się swojej przeszłości, który systematycznie spotwarza własną pracę i własne osiągnięcia historyczne, idzie ku własnej zgubie i zapłaci za to wysoką cenę ". (...) Jakże często wpaja się nam przekonanie, że powstania były błędem nieodpowiedzialnych ekstremistów, gdyż nie przyniosły spodziewanego skutku, a tylko pociągnęły za sobą liczne i niepotrzebne ofiary. Że były nierozsądnym zrywem romantyków, otumanionych młodzików, którzy jak Nabielak, Goszczyński czy Mochnacki porywali się z motyką na słońce. Nawet takim postaciom jak Kościuszko i Traugutt wytykano ślepotę polityczną i brak realizmu. To prawda, że były ofiary. Lecz nie wiadomo, jakie byłyby straty, gdyby historia potoczyła się inaczej. Nad Narodem wisiała groźba rusyfikacji i germanizacji realizowana planowo, z zimną kalkulacją i bezwzględnością. Pomniejszanie tych zrywów, jak i odzieranie z blasku naszych przedwojennych i międzywojennych osiągnięć, negowanie wszystkiego, co było nasze, polskie, prawdziwe, próby odbierania historycznych świętości, a w zamian głoszenie innych obco brzmiących haseł, przyniosło po czterdziestu kilku latach wiadome rezultaty. (...)
Uparcie przypominał przemilczane przez reżim komunistyczny rocznice obrony Lwowa, powstania Polski Niepodległej 11 listopada, i tak długo przemilczaną zbrodnię katyńską. Nie znajdował żadnego usprawiedliwienia dla tych historyków, którzy przez swą usłużność wobec władz sowieckich hamowali proces ogłoszenia pełnej prawdy o sprawcach tej zbrodni i o innych „białych plamach" naszych najnowszych dziejów. W kazaniu z 10 kwietnia 1989 roku powiedział: (...) My, Polacy odczuwamy ponadto wstyd i upokorzenie wobec stanowiska niektórych historyków polskich biorących udział w pracach mieszanej komisji polsko-radzieckiej, powołanej do wymazywania tzw. białych plam. Uważamy za hańbę zachowanie się tych, którzy przejęli poniżającą formułę dyskutowania dla „uzgodnienia stanowisk" nad masowym grobem swych rodaków tak jakby chodziło nie o potworną w swym rozmiarze zbrodnię, lecz tylko o dyplomatyczne poszukiwanie wygodnej lub mniej kłopotliwej dla władz radzieckich i PRL-owskich jej politycznej interpretacji Takiej postawy nie akceptujemy nigdy i odcinamy się od niej w całej rozciągłości (...).
Wielokrotnie nawiązywał również do tradycji społecznych buntów w PRL-u, od buntu robotników Poznania 1956 roku po robotników Wybrzeża z grudnia 1970 roku i protest radomski 1976 roku. Przypomnieniom narodowej historii jakże często towarzyszył obraz roli Kościoła jako niezwyciężonego bastionu polskości. Z tym większą pasją przeciwstawiał się wszelkim próbom ateistycznej indoktrynacji. Jako duszpasterz Stoczni Gdańskiej szczególnie mocno dbał o to, by jak najsilniej trafiło jego przesłanie do robotników. Ostrzegał robotników przed uległym podporządkowywaniem się komunistycznym normom, wzywał: Nie bądźcie niewolnikami pracy! Wskazywał jak wiele zależy od zabezpieczenia godności człowieka pracującego, by praca była szczęściem, a nie przekleństwem.
Spis treści

Na drogach pojednania
Ksiądz Jankowski, duchowny, później tak często atakowany za rzekomy nacjonalizm i ksenofobię, należał do osób najbardziej zaangażowanych w przełamywanie wzajemnych uprzedzeń między Polakami i Niemcami, budowanie jak najsilniejszych związków dialogu obu nacji. W homilii wygłoszonej 3 kwietnia 1989 roku w Katolickiej Akademii w Trewirze w RFN dziękował za bardzo znaczącą niemiecką pomoc charytatywną dla Polski, szczególnie mocno eksponując zasługi tych osób, często bezimiennych, które poprzez swe działania „przerzucały pomoc nad wąwozem waśni i niechęci". Wielokrotnie spotykał się z różnymi środowiskami niemieckimi, pozyskał też sobie wielu niemieckich przyjaciół (stąd częste wówczas oskarżenia w reżimowej prasie o rzekome „germanofilstwo księdza Jankowskiego"). Był z kolei bardzo mocno ceniony przez niemieckich rzeczników dialogu z Polską. Swego rodzaju symbolem tej wysokiej oceny było miejsce, jakie przyznano ks. Henrykowi Jankowski emu w obszernej, kilkusetstronicowej książce wydanej w Niemczech w 1987 roku z okazji 75. rocznicy urodzin księcia Ottona von Habsburga. Tekst wystąpienia gratulacyjnego proboszcza z kościoła Św. Brygidy znalazł się na pierwszym miejscu wśród różnych wystąpień gratulacyjnych przed tekstami kanclerza Helmuta Kohla, brytyjskiego ministra spraw zagranicznych Lorda Geoffreya Howe i przewodniczącego brukselskiej Komisji Europejskiej Jacąuesa Delorsa.
Dziś tak chętnie atakowany we wpływowych przekaziorach za rzekomą nacjonalistyczną „zaściankowość", ks. Jankowski należał w swoim czasie do jednych ż pierwszych osób z Polski, entuzjastycznie witających wizję zjednoczonej Europy. Tyle, że widział ją zarówno wówczas, jak i dziś jako Europę Narodów, opartą na pełnym poszanowaniu tożsamości narodowych i rozkwitu patriotyzmów. W przemówieniu wygłoszonym 10 sierpnia 1988 roku na forum Parlamentu Europejskiego w Strasburgu powiedział między innymi: (...) Jestem synem narodu, który ma swój ważny udział w tej wspólnocie kulturowej i materialnej, choć dziś — nie z własnej winy - pozostaje poza obrębem uruchomionego przez Was historycznego procesu. Chcę jednak z naciskiem podkreślić, że tak jak dawniej, tak i dziś uczestniczymy w tworzeniu wspólnych nam wartości, i żadne sztuczne granice nie są w stanie nas od tego uczestnictwa izolować. Byliśmy Europą zawsze, broniliśmy jej nie szczędząc krwi, odgrywaliśmy w tej historii doniosłą rolę. Pierwiastki Europejskie przenikają całą istotę naszej kultury, treść naszego życia, naszego myślenia. Docenialiśmy już dawno wartość pojęcia wspólnoty. Wszak to my, już w wieku XIV zawarliśmy z sąsiadującą Litwą porozumienie, które po zadzierzgnięciu więzi personalnej rozwinęło się w Unię Obojga Narodów. Historia potoczyła się jednak wbrew naszym intencjom i wrogie siły przekreśliły nasze zamierzenia; (...) Drzewo jałtańskie zrodziło zatrute owoce (...) Nie zdołano jednak odebrać nam narodowej samoświadomości, a z nią tysiącletniej więzi z narodami nad Renem, Sekwaną, Tamizą i Padem. (...) Jeśli nie dziś, to na pewno jutro stosowną rolę w dalszych losach zjednoczenia całej Europy musi odegrać Polska. Nią mówię tego z pozycji megalomańskiej. Rolę mojego kraju określa położenie gafc. graficzne 38-milionowego narodu w sercu kontynentu, na styku dwóch odmien^ nych systemów, odrębnej mentalności i obszaru wpływów.
Spis treści

Razem z księdzem Popiełuszką
Czołowi przedstawiciele władz PRL-owskich wciąż ponawiali najostrzejsze oskarżenia przeciwko księdzu Henrykowi Jankowskiemu w czasie roz? mów z arcybiskupem Bronisławem Dąbrowskim i innymi przedstawicielami hierarchii kościelnej. Najczęściej ks. Jankowskiego atakowano w zestawie z ks. Jerzym Popiełuszką, przedstawiając ich jako dwóch najbardziej jakoby zacietrzewionych przeciwników PRL-u wśród duchownych. Typowe, pod tym względem były wypowiedzi PRL-owskiego ministra spraw wewnętrznych gen. Czesława Kiszczaka w czasie rozmowy z ks. arcybiskupem Bronisławem Dąbrowskim, ks. dyrektorem Alojzym Orszulikiem w MSW, Rakowiecka2 w dniu 19 października 1983 roku. Według notatki z tej rozmowy: Kiszczak powiedział (...) „Tych kilkunastu księży, którzy zachowują się niedobrze, Kościół powinien uspokoić, zachęcić, by zajęli się tym, czym powinni się zajmować. Ksiądz Jankowski niech robi to, co do niego należy. Tymczasem u niego się odbywają spotkania ambasadorów, konsulów; wystrój jego kościoła musi budzić sprzeciw (...)". Generał Kiszczak powiedział, że ks. Jankowski jest czu-purny, pisał do niego listy (obecnie już przestał). Takich księży winno oddawać się do kamedułów. Ksiądz Arcybiskup odparł: - Jeśli chcecie z nich robić bohaterów, to róbcie, biskupi staną za nimi.
Generał Kiszczak twierdził, że ks. Jankowski i ks. Popiełuszko stwarzają trudności kierownictwu politycznemu, które spotyka się z zarzutami aparatu partyjnego, że władza robi gesty wobec Kościoła, a Kościół się nie odwzajemnia. Ksiądz Jankowski i ks. Popiełuszko udzielają wywiadów korespondentom zagranicznym. Stwierdzają, że nie bojąsię aresztowania; Episkopat nie potępia ich działalności (cyt. za P. Raina:,.Rozmowy z władzami PRL. Arcybiskup Dąbrowski w służbie Kościoła i Narodu", tom II, 1982-1985, Warszawa 1995, s. 55).
7 grudnia 1983 roku z atakiem na ks. Jankowskiego i ks. Popiełuszkę wystąpił sekretarz KC PZPR Kazimierz Barcikowski. W czasie rozmowy z ks. arcybiskupem Bronisławem Dąbrowskim, Barcikowski powiedział: Cała kwestia niektórych bezkarnie hałaśliwych duchownych. Ponieważ Episkopat nie reaguje, my również po przekazaniu sprawy Episkopatowi nie reagowaliśmy; duchowni jak ks. Jankowski i ks. Popiełuszko mają poczucie swobody i bezkarności, i to trwa ze szkodą dla pokoju wewnętrznego (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit, t. II, s. 61).
8 grudnia 1983 roku według notatki z rozmowy ks. arcybiskupa B. Dąbrowskiego z gen. Kiszczakiem w MSW: Podniesiona została sprawa ks. Po-piełuszki i ks. Jankowskiego. Postulowaliśmy, aby Prokuratura zrezygnowała z wzywania ich na przesłuchanie. To utrudnia ich ordynariuszom zajęcie odpowiedniego stanowiska (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 60).
Ataki na ks. Jankowskiego i ks. Popiełuszkę jako dwóch szczególnie opozycyjnych i „antypaństwowych" duchownych powtarzały się również w wypowiedziach gen. Kiszczaka w czasie rozmów z przedstawicielami hierarchii kościelnej w 1984 roku. Jak pisał Peter Raina: Kiszczak zarzucał Kościołowi, że zgodził się on na zinstrumentalizowanie przez opozycję. Jako dowód podawał obojętność hierarchii kościelnej wobec „ antypaństwowej działalności" ks. Henryka Jankowskiego z Gdańska i ks. Jerzego Popiełuszki z Warszawy. Arcybiskup Dąbrowski w odpowiedziach swych nie pozostawiał żadnych wątpliwości co do stanowiska Kościoła: „ W sporze Państwo-Naród Kościół z natury rzeczy w sprawach istotnych stanie po stronie narodu " (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 65).
W czasie rozmowy Sekretarza Episkopatu ks. arcybiskupa B. Dąbrowskiego z ministrem spraw wewnętrznych gen. C. Kiszczakiem w dniu 27 czerwca 1984 roku minister Kiszczak uskarżał się: Popiełuszko i Jankowski na przedpolu wyborczym harcowali bezkarnie. Swoje wiecowe przemówienia natychmiast przekazywali prasie zachodniej i przez „ Wolną Europę" kierowali do tysięcy Polaków (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 74).
Cytowany już autor portretu ks. Jankowskiego w zbiorze sylwetek twórców NSZZ „Solidarność" Bohdan Saryusz pisał o ks. Jankowskim: Należał do tych, którzy w latach zniewolenia co dzień zarówno słowem, jak i czynem wystawiali na niebezpieczeństwo swoje życie. Jego przyjaciel, ksiądz Jerzy Fo-piełuszko, który w 1984 roku zapłacił za swą nieugiętą postawę cenę najwyższą, darzył szczerym szacunkiem i braterską miłością nieustraszonego, jak on sam, proboszcza Jankowskiego. W świątyni św. Brygidy bywał z upodobaniem, gdyż -jak mawiał -jest w niej chwalebny rozdział naszej historii (B. Saryusz, op. cit).
Nieprzypadkowo ks. Jankowski znajdował się wraz z księdzem Popiełusz-ką na liście tych kilku duchownych, których zamierzali zamordować esbeccy mordercy. Zamordowano księdza Jerzego Popiełuszkę. Ksiądz Jankowski dużo wcześniej, bo już 27 stycznia 1982 roku szczęśliwie uniknął morderczego zamachu. Jechał wówczas do Starogardu Gdańskiego, przez przypadkowy zbieg okoliczności jednak zmienił plany i wysiadł nieco wcześniej. Zaledwie w dzie* sieć minut później doszło do tragicznego wypadku - samochód księdza rozbił się o drzewo. Zginął zarówno kierowca, jak i jadąca z nim dziesięcioletnia córeczka. Nowiutki mercedes księdza był właśnie po przeglądzie technicznym; trudno więc było dać wiarę wyjaśnieniom biegłych, którzy ogłosili, że przyczyną śmiertelnego wypadku było jakoby „zmęczenie materiału". Nieza-straszony mordem popełnionym na swym bohaterskim towarzyszu walki o niepodległą Polskę - księdzu Jerzym, dalej kontynuował uparte boje ptte-ciw komunistycznemu zniewoleniu. W swych działaniach starał się maksymalnie wspierać wszystkie siły przeciwstawiające się ówczesnej władzy, szczo^ drze pomagając również przedstawicielom tzw. opozycji laickiej od Michnifca po Geremka, i udostępniając im kościół św. Brygidy na spotkania i wystąpienia. Powodowało to tym większe rozdrażnienie PRL-owskich władz. Najlepiej świadczy o tym cytowana już wcześniej wypowiedź gen. Wojciecha Jaruzelskiego w czasie rozmowy z kardynałem Janem Królem 10 września .1986 roku: Niedawno ks. Jankowski zaprosił Michnika do św. Brygidy i ten Żyd zawładnął całym kościołem, wydawało się, że przystąpi do ołtarza i będzie odprawiał Mszę.
W czasie rozmowy Sekretarza Episkopatu ks. arcybiskupa B. Dąbrowskiego z zastępcą Przewodniczącego Rady Państwa K. Barcikowskim w dnhj 4 lutego 1987 roku Barcikowski powiedział, że w klimacie, który teraz jest nie ma sprawy, której nie można by było załatwić. Jedynie w Gdańsku zawieszono pozwolenia na budownictwo sakralne i kościelne, gdyż władze oczekują, że Bp Gocłowski uspokoi Ks. Jankowskiego i środowisko z nim związane. Arcybiskup B. Dąbrowski wspominał: Podjąłem dyskusję na temat tych restrykcji; p. Barcikowski próbował mnie uspokoić oświadczając, że po dobrze przeprowadzonej wizycie Ojca Świętego w Gdańsku, pozwolenia będą (cyt. z P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 166).
Do szczególnie ostrego ataku na ks. Henryka Jankowskiego i na rolę kościoła Św. Brygidy jako centrum „antypaństwowej" opozycji doszło 24 września 1988 roku ze strony jednego z czołowych przedstawicieli władz PRL-u. Odbyła się wówczas rozmowa ks. Alojzego Orszulika z przewodniczącym Rady Państwa PRL Kazimierzem Barcikowskim i sekretarzem Stanisławem Cioskiem. Jak stwierdził ks. Orszulik w notatce z tej rozmowy: Na wstępie K. Barcikowski przekazał prośbę swojego „szefostwa", które chciałoby, aby kierownictwo Episkopatu zainteresowało się tym, co dzieje się w kościele św. Brygidy. Usadowił się tam sztab kierowania strajkami. Co łączy z tym kościołem p. Michnika? Fala strajków opada. Tylko młodzi są na nie podatni, są bowiem naiwni i sfrustrowani.
Nieraz stawiamy sobie pytanie - ciągnął Barcikowski - kto wam tego Jankowskiego podrzucił. Była obietnica, że po wizycie papieskiej w ub.r. sprawa Jankowskiego zostanie rozwiązana. To, co on mówi przechodzi ludzkie pojęcie (...) Jankowski jest gospodarzem „obozu", z którego wysyła się emisariuszy do różnych zakładów pracy, by wywoływali strajki. Będziemy musieli opublikować „ białą księgę " z informacjami, kto tam u ks. Jankowskiego urzęduje. Taką księgę miał wręczyć Ks. Prymasowi gen. Jaruzelski, ale się wstrzymał (cyt. za P. Raina: „Rozmowy...", op. cit., t. II, s. 254-255).
Krańcowe nieraz irytacje PRL-owskich prominentów na „krnąbrnego" gdańskiego księdza znajdowały odbicie w rozlicznych szykanach administracyjno-policyjnych wobec ks. Jankowskiego. Są to sprawy już jednak szeroko opisane - odsyłam czytelników do cennych źródłowych opracowań Petera Rainy: „Ksiądz Jankowski nie ma za co przepraszać" (Warszawa 1995, s. 52-64) i „Ksiądz Henryk Jankowski walczy o prawdę" (Warszawa 1999, s. 44-108). Warto tu jednak przypomnieć, że obok szykan milicji i prokuratury, wezwań na przesłuchania, wszczynania postępowań karnych przeciw ks. Jankowskie-mu starano się uderzać również i innymi dość szczególnymi metodami. Dość przypomnieć choćby takie fakty, jak spowodowanie pożaru na plebanii Św. Brygidy w 1982 roku - nocne telefony do księdza Jankowskiego z pogróżkami śmierci czy kapturowe wyroki śmierci przysyłane mu na piśmie. Biuletyn amerykańskiej agencji prasowej „Asociated Press" z 13 stycznia 1984 roku podawał pod tytułem „Spowiednik Wałęsy otrzymuje groźby śmierci": (...) Warszawa: Henryk Jankowski, spowiednik przywódcy polskiego ruchu robotniczego - Lecha Wałęsy - poinformował, że otrzymał anonimowe groźby śmierci. Są to listy i telefony „powiesić tego niewolnika Reagana ", oświadczył Jankowski w środę, w wywiadzie udzielonym „Associates Press". (...)
Spis treści

Nagonka w PRL-owskiej prasie
Nienawiści PRL-owskich prominentów do proboszcza ze Św. Brygidy i poddawaniu go różnym nękaniom administracyjno-policyjnym towarzyszyła uparta nagonka ze strony różnych PRL-owskich pismaków. Warto bliżej przyjrzeć się niektórym atakom prasowym na ks. Jankowskiego w dobie stanu wojennego i generalnie czasach jaruzelszczyzny. Pewne typy oszczerstw i pomówień, wielka część stylistyki tych ataków po latach znajdzie niemal lustrzane odbicie w kolejnych nagonkach na ks. Jankowskiego już po 1989 roku, organizowanych przez różnych „światłych cenzorów poprawności politycznej". Jak wiemy jednak wielu z tych „nowych" cenzorów miało za sobą dobrą, długą szkołę w prasie PRL-u, wystarczyło tylko trochę zmodyfikować etykietki, którymi piętnowano krnąbrnego księdza... W dobie Jaruzelskiego najchętniej atakowano go jako nachalnie mieszającego się do polityki duchownego - wroga socjalizmu i germanofila. W latach 90. kształtowano obraz znów nachalnie mieszającego się do polityki duchownego - zacofańca, nacjonalisty i antysemity.
Ze szczególnie gwałtownymi atakami na ks. Jankowskiego występowano w lokalnej prasie Wybrzeża, głównie w organie KW PZPR „Głosie Wybtzeża" i „Dzienniku Bałtyckim". Ton nadawały ataki w stylu tekstu „Jak rzodkiewka" Andrzeja Bujnickiego, publikowanego 10 maja 1983 roku na łamach „Głosu Wybrzeża", a później znajdującego kontynuację w polemikach wspomnianego reżimowego dziennikarza z czytelnikami, broniącymi ks. Jankowskiego. Główną część tych ataków stanowiły zarzuty pro-solidarnościowej tendencyjności politycznej ks. Jankowskiego, który wykorzystuje „powierzony mu kościół do siania zamętu i manipulowania uczuciami nieświadomych mii wiernych". Tym oskarżeniom towarzyszył u Bujnickiego szeroko rozbudowany zarzut rzekomego germanofilstwa ks. Jankowskiego, twierdzenia, że rodzice proboszcza byli „Volksdeutschami". Odpowiadając na rozliczne listy polemiczne (wg Bujnickiego po tekście atakującym ks. Jankowskiego napłynęło do niego aż 983 listów) publicysta organu KW PZPR powołał się na rzekomo wspierającą go część czytelników. W tekście na marginesie artykułu „Jak rzodkiewka", drukowanego w „Głosie Wybrzeża" i przedrukowanego w „Gazecie Robotniczej" z 25 lipca 1983 roku Bujnicki chętnie chował się za domniemane cytaty ze wspierających go proreżimowych korespondencji. Głoszono tam jakoby ks. Jankowski ma jedną intencję, zarobić jak najwięcej pieniędzy na swoich politycznych wygłupach. Inny z listów do Bujnickiego piętnował ks. Jankowskiego jako tego, który znany jest od dawna z działalności jątrzącej społeczeństwo, znane są także jego sympatie do wszelkich sił opozycyjnych. Zawsze był ich sprzymierzeńcem i gorącym zwolennikiem. Kolejny z listów piętnował przygotowany przez ks. Jankowskiego grób Chrystusa, ozdobiony orłem polskim, oczywiście w koronie, który miał łapy związane łańcuchem, a w dziobie miał zerwane kajdany. Autor listu zapytywał, jak Kuria Biskupia reaguje na takie poczynania duszpasterza z parafii Św. Brygidy?
I jeszcze kilka próbek stylistycznych domniemanych listów przeciw ks. Jankowskiemu, jakie partyjny dziennikarz Bujnicki przywoływał na dowód wspierania jego linii ideowej. Ktoś sygnowany literami R. S. zapytywał na temat ks. Jankowskiego: (...) Kim jest człowiek, który w kazaniu zręcznie kryjąc prawdziwe intencje, podżega do walk ulicznych, a następnie występuje jako obrońca tych, których uprzednio podżegał? Czy nowy Judasz większego może formatu ma zostać bez potępienia społecznego?...
Inny proreżimowy korespondent J. J. akcentował: (...) Te przyjazne gesty ks. Jankowskiego do jego przyjaciół zza Łaby wskazują, że brata się z każdym, kto jest przeciwny socjalizmowi. Od pewnego czasu, idąc do kościoła człowiek czuje się jak na wiecu politycznym, a wszystko to przez te udziwnione, pełne aluzji modły, suplikacje i intencje...
Kolejna cytowana przez Bujnickiego wspierająca go domniemana epistoła pani sygnowanej literkami J. M. głosiła: (...) Tą drogą chcę wyrazić uznanie dla gazety i jej redaktora A. B., że bezkompromisowo, bez owijania w bawełnę ukazał, w jaki sposób człowiek mieniący się księdzem potrafi wykorzystać powierzony mu kościół do siania zamętu i manipulowania uczuciami nieświadomych tego wiernych. Jestem przekonana, że bohater artykułu ks. Henryk Jankowski zrobił z kościoła „ ośrodek polityczny ", aby w ten sposób ściągnąć od ludzi jak najwięcej pieniędzy. Nie liczą się tu szkody moralne, ponoszone przez duchowieństwo i Kościół. Co na to władza kościelna?...
Inne listy piętnowały „wojującego mesjasza w sutannie", „mąciciela na obcych usługach".
Jak widać, partyjny redaktor sięgał do wszelkich możliwych argumentów dla pognębienia ks. Jankowskiego jako niebezpiecznego „wroga ludu". Tyle, że za parawanem ówczesnej prosocjalistycznej stylistyki znaleźć można było już liczne elementy jakże podobnych ataków na ks. Jankowskiego w „suwerennej, wolnej Polsce" po 1989 roku. Takie choćby jak oskarżenia o jątrzenie społeczeństwa, o dążenie do zarobienia jak największych ilości pieniędzy „politycznymi wygłupami", o gwałcenie religijnego charakteru świątyni przez polityczny wystrój szopek. I wreszcie zarzuty braku odpowiedzialnej reakcji Kurii Biskupiej na, jątrzenia" duszpasterza ze Św. Brygidy.
Od podobnych do Bujnickiego paszkwilanckich ataków na ks. prałata Jankowskiego aż roiło się w ówczesnej partyjnej prasie. Tydzień wcześniej w tym samym organie KW „Głosie Wybrzeża" pojawiły się dwa kolejne ataki na ks. Jankowskiego 3 i 4 maja 1983 roku za inspirowanie prosolidarnościo-wej kontrmanifestacji w dniu 1 maja 1983 roku przy kościele Św. Brygidy. Partyjny dziennikarz Leszek Bogusławski pisał w artykule pod gromkini tytułem „W czyim interesie? W czyjej obronie?" („Głos Wybrzeża" z 3 maja 1983 roku): (...) W ub. niedzielę po mszy w kościele św. Brygidy -podkreślam - ten fakt - około godz. 12 na ulice Starówki wyszedł spory tłumek ludzi, głównie młodych, którzy rozpoczęli typową metodą prowokowanie funkcjonariuszy MO. Gdy werbalne nawoływania do zachowania porządku nie dały rezultatów - rozproszono awanturujące się grupy. W odróżnieniu od podobnych ekscesów, które pamiętamy z roku ubiegłego, tym razem już po kilkudziesięciu minutach panował spokój. Na ulicę wyszli normalni mieszkańcy Gdańska. Do planowanego kontr pochodu nie doszło.
Akcja milicji wynikała nie tylko w konieczności zapewnienia poszanowania prawa, które każdy obywatel musi przestrzegać, ale i z konieczności wynikając^, z postaw prowodyrów organizujących próby zaburzenia ładu i porządku publicznego. Ponadto milicja w trakcie wykonywania obowiązków —jak można było za-* obserwować - żadną miarą nie przekroczyła swoich uprawnień.
To, co ub. niedzieli oglądaliśmy na ulicach Gdańska nikogo - bez wzglądu na przekonania - cieszyć nie może, ba każdemu rozsądnie myślącemu człowiekowi marzy się już spokój. Jest to oczekiwanie powszechne. Jednakże oczekiwanie to nie może stanowić rozgrzeszenia dla bulwersujących i oburzających chuligańskich wybryków. Otóż okazuje się, że nie wszyscy tak myślą. Świadczy o tym list podpisany przez proboszcza parafii pod wezwaniem św. Brygidy-tej samej parafii, na terenie której formowały się grupy mające wyjść na ulicę rozrabiać - księdza Henryka Jankowskiego. Tego samego proboszcza, który -jak przystało na kapłana ubogich - z „Mercedesa " rozgrzeszenia daje. Tego samego, co wraz z Lechem Wałęsą, swoim podopiecznym, robi sie na gwiazdę w zachodnich środkach masowego przekazu, kosztem wybielania niemieckich okrucieństw popełnionych na Polakach. Bo tylko tak należy interpretować rzucanie przez niego do jednego kotła wojennych doświadczeń Polaków i Niemców.
Otóż ks. Jankowski się oburzył. Ostro zaprotestował przeciw „ nieodpowiedzialnemu zachowaniu się jednostek ZOMO w Gdańsku w dniu Święta Pracy.
Zdaniem pasterza parafii Św. Brygidy, jego owieczki, mieszkańcy Gdańska wychodzący z Domów Modlitewnych... zostali bez powodu zaatakowani przez uzbrojone po zęby jednostki ZOMO. — Gwałciciele spokoju siejąc wśród bezbronnych strach i cierpienie -pisze dalej ks. Jankowski -... uniemożliwili wszystkim ludziom dobrej woli godnie, spokojnie i zgodne z prawem okazanie szacunku dla pracy ludzkiej i dla siebie samych. Dalsza część listu w podobnym stylu. Jak w pięknym kazaniu o rzezi niewiniątek, jest o dzieciach w wózkach, o inwalidach, o panicznej ucieczce... Aż dziw, że słowa te pisze człowiek, który mógł mieć dobry pogląd na to, co się dzieje, człowiek, który był naocznym świadkiem wydarzeń. (...)
Czy nie widział on — a jeśli nie, to dlaczego głos zabiera -jak te jego „ owieczki " rzucały w oddziały „ uzbrojonych po zęby jednostek ZOMO " kamieniami, które boleśniej przecież ranią niż woda? Niechże sobie duszpasterz przypomni, kto w Chrystusa kamieniami rzucał?! Kto pogwałcił spokój? Oddziały ZOMO? Czy to one wdarły się do kościoła św. Brygidy, by bić pokornych wiernych, czy to też ci wierni wyszli ze świątyni, wcale nie ze słowem Bożym na ustach, a z bluźnierstwem, jakby nigdy w świątyni księdza Jankowskiego nie nakazywano: „nie bluźnij"?! Czego chce ks. Jankowski? Poklasku, publiki, reklamy? (...) To on - i biorę pełną odpowiedzialność za to, co piszę - swymi aluzjami, podtekstami, graniem na najprymitywniejszych uczuciach, wzywaniem imienia Pana Boga, którego przecież wzywać nie można — swoją dotychczasową postawą zagrzewał do awantur ulicznych. Nie robił tego w sposób bezpośredni, ale ludzie rozumieją podteksty, a niektórzy z tych, co przyszli do kościoła św. Brygidy na te podteksty czekali.
Ksiądz Jankowski i jego zwolennicy zarzucają mi, że piszę nieprawdę. W takim razie dlaczego pod innymi kościołami, po mszach nie grupowali się wierni, nie organizowali demonstracji? Czyżby byli to inni wierni? A może inne tam słowo Boże głoszono?
Jak się mają słowa ks. Jankowskiego do słów Listu pasterskiego skierowanego do wiernych przez biskupa gdańskiego w tym samym dniu, 1 Maja, gdzie mówi się o potrzebie spokoju, zgody, która buduje i bogaci?
Spis treści

Biskup swoje, proboszcz swoje!
W innym tekście na łamach wojewódzkiego organu partyjnego PZPR „Głos Wybrzeża" z 4 maja 1983 roku pisano pod tytułem „Co z Monachium widać w Gdańsku?" o zdumiewających powiązaniach akcji pod kościołem Św. Brygidy 1 maja 1983 roku z apelami Radia Wolna Europa. Akcentowano m.in.: Radio „ Wolna Europa " uznało za stosowne zrelacjonować pierwszomajowy pochód w Gdańsku. Uczyniło to w ubiegłą niedzielę o godzinie 21.10.1 uczyniło to naturalnie na swój sposób. Nie dostrzeżono zupełnie ponad 70-tysięcznej manifestacji ludzi pracy, jako, że był to pochód... „partyjny i oficjalny", a więc dla RWE zgoła niedostrzegalny. Lupa sprawozdawców z Monachium nacelowana była na... „kościół św. Brygidy", gdzie „zebrał się wielotysięczny tłum ", a tłum ten -jak chce z kolei duszpasterz parafii, ks. Henryk Jankowski
- zaatakowany został od razu przez „ uzbrojone po zęby oddziały ZOMO ", gdyby oczywiście nie te oddziały - nic by się właściwie nie stało. Chłopcy " spod św. Brygidy podarliby sobie parę flag, porzucali trochę kamieniami, może nawet wybiliby parę szyb, coś tam jeszcze podpalili i nastrojeni pokojowo poszliby do domów. Ale oto atakujące oddziały ZOMO " - relacjonuje RWE „osiągnęły (...) efekt niezamierzony, manifestacja przerodziła się z pokojowej w ofensywną" (...).
I jeszcze jedna sprawa. Fale eteru są w stanie znieść zarówno zbrodnię Jak głupstwo. Zdumiewającą wszakże była zbieżność czasowa rozpoczęcia akcji pod kościołem św. Brygidy z terminem kontrmanifestacji wyznaczonym wcześniej przez Radio Wolna Europa, Głos Ameryki i inne wrogie Polsce rozgłośnie. Czyżby przypadek? Pytanie ma charakter retoryczny. (...)
Szczególną furię partyjnych dziennikarzy wywoływały jednoznaczne antyreżimowe aluzje polityczne zawarte w kolejnych szopkach bożonarodzeniowych wystawianych w bazylice Św. Brygidy. Nader wymowny pod tym względem był paszkwilancki atak na ks. Henryka Jankowskiego zamieszczony w organie KW PZPR „Głos Wybrzeża" z 4-5 stycznia 1986 roku pod tytułem „Jasełka Polityczne". Partyjny dziennikarz, sygnowany literkami K. R. pisał: Me moją zasługą jest fakt, że bożonarodzeniowa stajenka u Świętej Brygidy nie jest ani mizerna, ani cicha, lecz właśnie polityczna. Pisałem kiedyś, że ksiądz Henryk Jankowski zabrał się, z pomocą osławionego ks. Marka Labudy z Włoszczowej, do politycznej edukacji młodzieży. Listy, którymi obdarzyli mnie wówczas zwolennicy proboszcza, a które cytowałem na tych łamach, zawierały niezwykłą porcję rynsztokowego słownictwa, nie mającego nic wspólnego z misją Kościoła, a wręcz przeciwnie-były zaprzeczeniem wszelkich kanonów dekalogu i nauk Ewangelii.
A wszystko to z tego powodu, że ośmieliłem się wyrazić opinię o skutkach politycznej działalności kazalnicy kościoła, św. Brygidy i o łamaniu przez jej proboszcza przysięgi złożonej ludowemu państwu.
Zawsze atoli zdumiewa mnie inwencja samorodnych artystów, którzy czerpią z ludowej inspiracji i mając ściśle zakreślone pole wyboru, umieli poprzez szopkę, czy -jak kto woli - stajenkę betlejemską, tworzyć dzieła niebanalne. Stąd np. szopki krakowskie znalazły miejsce w najsłynniejszych muzeach świata. Niezbywalnym atrybutem stajenki jest Święta Rodzina, trzej królowie, pasterze i zwierzęta. Na górze zaś unoszą się aniołowie i symbolizująca nadzieję gwiazda betlejemska.
Tymczasem u św. Brygidy w centralnym punkcie stajenki usytuowano... pomnik Stoczniowców. Jego figura majoryzuje wszystko inne, z wyjątkiem nazwy byłego związku, którą przepasano korpus pomnika. Zabrakło już miejsca dla aniołów i trzech króli. Nie uświadczy tu także figur reprezentujących maluczkich, zaś betlejemska gwiazda, owszem jest, lecz - mówiąc delikatnie - symbolizuje nadzieję odległą od religijnych.
Ten wybór jest jednoznaczny -pomnik Stoczniowców to symbol bolesnego fragmentu niedawnej przeszłości. Dokonano z nią surowego rozliczenia. Mieściło się w tym rozrachunku m. in. wzniesienie monumentu, aby w pamięci trwali przestrogą, ci, którzy w tragicznych okolicznościach stracili życie. I właśnie wokół tego pomnika urządzano nieraz i usiłuje się nadal urządzać polityczną hucpę. Ksiądz proboszcz należy do głównych animatorów tych awantur. Nie dociera do niego perswazja o amoralność wrzawy w miejscu, któremu przystoi cisza.
Nie są więc te jasełka zaskoczeniem dla nikogo, kto przygląda się działalności duszpasterza parafii św. Brygidy. Prezentuje on zdumiewająco konsekwentną linię polityczną. Nie było przypadkiem (w polityce przypadki zdarzają się rzadko), że stąd brały początek burdy uliczne, że tutaj skrzykiwali się polityczni ekstremiści, nawet tacy, którzy jawnie afiszowali swój ateizm. Później zaś, kiedy ucichły uliczne tumulty, ks. Henryk Jankowski w sposób szczególny skierował swe uczucia w stronę młodzieży. (...)
W działalności najgłośniejszej z ambon politycznych w Polsce jest tyleż pomieszania pojęć, co i zawziętej konsekwencji, zmierzającej do deprecjacji w oczach młodzieży dorobku ojców oraz realnie istniejącego państwa. Nic tedy dziwnego, że nie gdzie indziej, lecz właśnie tu garną się zachodni korespondenci po sensacje. Nie odchodzą z pustymi notesami i kamerami. Zbiegowisko po żer bywa ogromne. - „ Władzom -powiedział ks. Jankowski w wywiadzie dla "TimeMagazine"- Najwygodniejsze jest to, że oni chętnie chcieliby wykorzystać Kościół do swoich niecnych spraw, zamknąć usta ".
I zaraz w następnym zdaniu: - „Dlatego bardzo często się mówi, że to zaraz polityka. To nieprawda."
Naiwność to czy obłuda? - chciałoby się zapytać. Czego tu więcej? Nawet korespondent amerykańskiego magazynu świadomy jest infantylizmu oceny. Wie, że zwraca się do kompetentnej osoby. Pyta więc wprost: - „Proszę księdza, my jesteśmy bardzo zainteresowani pozycją opozycji w tej chwili w Polsce. Czy mógłby ksiądz trochę na ten temat powiedzieć. Czy w tej chwili coś się dzieje, czy trzeba poczekać raczej...?"
I otrzymuje odpowiedź: — „ W każdym bądź razie... Całe społeczeństwo polskie jest w opozycji. Nawet gdybym chciał powiedzieć o podziemiu, to cała Polska jest w podziemiu". I jeszcze na temat restrykcji USA: - „W każdym bądź razie, znając ogólną opinię społeczeństwa gdańskiego, nie tylko parafii, uważam, że pan prezydent Reagen bardzo dobrze... Sam wie najlepiej, co robić". I aby było dowcipniej: - „Kościół gdański nie miesza się do polityki Stanów Zjednoczonych ".
Czy można lub trzeba jaśniej?
Ksiądz Jankowski gwałtownie protestuje, kiedy stwierdza się fakt oczywisty, że ambonę zamienił na polityczną mównicę i nadużywa swobód, z jakich korzysta Kościół w Polsce Ludowej. Dzisiaj, gdy fale emocji opadły, człowie-kowi o predyspozycjach polityka w sutannie trudno pogodzić się z rolą zwy* czajnego proboszcza. Stawia więc na młodzież mniemając, że nie ukształtowane umysły i gorące serca łatwo demagogię przyjmą za rzekomo ukrywanąprzed nią prawdę. Ksiądz proboszcz, głosząc potrzebę historycznej rzetelności swoiście i selektywnie traktuje fakty, wydarzenia i znane postacie. Emblematy, ' tablice i popiersia, w jakie wyposażył kościół św. Brygidy z łatwością pozwalają rozeznać, jaką orientację preferuje. Apologetyzm wydarzeń, które stanowią część naszych dziejów, lecz o których historia wydała surowy osąd i krata symbolizująca współczesność - oto najkrócej wybór dokonany przez księdza-polityka. Wszystko to niby jako zakazane wtłacza się w młode umysły. Wszelką zaś próbę polemiki z szalbierstwem na narodowej przeszłości prezentuje się jako potwierdzenie głoszonych kłamstw i pomówień.
Stajenka betlejemska jest dopełnieniem, pointą. Z chrześcijańskiej symboliki pozostał tylko pretekst. Miast wlewać nadzieję w skołatane serca i umysły szopka w kościele św. Brygidy ma jątrzyć. Oto i miara zacietrzewienia; miara, w której zatraca się istotę kultu i gubi wartości, którym służy świątynia. Nawoływanie do opamiętania, gdy śpi rozsądek i brak reakcji ze strony zwierzchników pasterza, jest głosem wołającym na puszczy (...).
Jakże znamienny jest ten ton ubolewania, że zabrakło odpowiedniej kopcącej interwencji zwierzchnika - hierarchy kościelnego, kogoś, kto ukróciłby polityczne zapędy mającego słabość do aluzyjnych szopek proboszcza Św. Brygidy. Po latach odkryjemy jakże podobne wołania ze strony niektórych cenzorskich polityków i dziennikarzy III Rzeczypospolitej w zmienionych, jakże innych, zdawałoby się czasach!
Komunistyczne władze partyjne szczególnie irytowało to, że proboszcz Św. Brygidy nie ograniczał się w swej działalności do Gdańska i wielokrotnie gościł w innych parafiach w kraju, „zarażając je" swymi aktywnymi prosolidar-nościowymi wystąpieniami. Nader wymownym wyrazem partyjnych irytacjitoa tym tle był tekst niejakiego Andrzeja Kostrzewskiego „Wielkopostne rekolekcje kaznodziei z Gdańska" w „Ziemi Gorzowskiej" z 28 marca 1986 roku. Partyjny autor pisał tam m.in.: Kiedy ostatnio proboszcz od św. Brygidy ogłosił polityczno-militarną krucjatę przy pomocy różańców udowodnił tym samym, że żyje również w odmiennej epoce. Nie byłoby więc większych powodów do zajmowania się osobą ks. Jankowskiego, gdyby nie fakt, że objawił się on niedawno - tzn. zmaterializował - w naszej czasoprzestrzeni, to znaczy tu i teraz, czyli w Gorzowie.
Jak przystało na pielgrzyma miłości, tudzież bojownika o chrześcijańskie ideały, ks. Jankowski zjechał do Gorzowa swym czarnym „Mercedesem " - model sprzed mniej więcej dwóch lat. Towarzyszyły mu dwie osoby, osobisty kierowca, tudzież przedstawiciel obstawy, osobistej zresztą... Okazję do przyjazdu stanowiły wielkopostne rekolekcje akademickie, przygotowane z takim rozmachem, jakby Gorzów rzeczywiście był wielkim ośrodkiem uniwersyteckim.
Rekolekcje, zwłaszcza przed Wielkanocą, to już tradycja w Kościele. Tradycją jest również zapraszanie wybitnych kaznodziejów dla podniesienia poziomu głoszonych nauk i - nierzadko -podniesienia atrakcyjności rekolekcji. Kiedy jednak zaprasza się człowieka, który bynajmniej nie słynie z krasomówstwa, precyzji słowa i myśli, nie należy do wybitnych egzegetów, niczego nie dokonał w dziedzinie nauk kościelnych itd., zaś sławę swą zawdzięcza tylko wypowiedziom i gestom politycznym oraz faktowi, ie na nieszpory do jego parafii uczęszcza pewien doktor honoris causa kilku zachodnich uczelni, na skutek czego w zachodniej TV kościół św. Brygidy stal się niemal symbolem współczesnego Gdańska - więc kiedy na rekolekcje zaprasza się kaznodzieję o takich kwalifikacjach, można z góry wykluczyć religijno-mistyczny charakter imprezy. Zdaje się, że w ten sposób podchodził do rekolekcji sam kaznodzieja z Gdańska, skoro nie omieszkał on na początku kazań witać „ braci z Urzędu " oraz przyzwalać na jawne nagrywanie, co jako żywo przypominało mi pewien numer bodajże z kabaretu „ Tey ", gdzie również witano dyżurnego cenzora... Powiało więc w gorzowskiej katedrze kabaretem i to za sprawą ks. Jankowskiego, który z całą premedytacją przekształcił rekolekcyjne zgromadzenie w grę polityczną, dając do zrozumienia, że to on jakby ustala reguły tej gry...
Całą rzecz zaaranżował niezawodny ks. Andrzejewski, który w sposób dość szczególny dobiera swych gości. Swego czasu podejmował Leszka Moczul-skiego, który wprawdzie poza katedrą, ale w pomieszczeniach parafialnych uczył młodzież prawdziwej historii. Jak gdyby w podzięce za to, lider KPN pomaszerował na czele gorzowskiej pielgrzymki do Częstochowy, zaś objaw takiej ekspiacji kiedyś może tak, ale dziś już nikogo nie dziwi... Przed rokiem w katedrze gościł ks. Małkowski, fetowany niczym bohater wojny wyzwoleńczej. Teraz znów ks. Jankowski. Słowem: ludzie, jeśli nie z pierwszych, to ze środkowych stron gazet, jak też „ bohaterowie" wtorkowych konferencji u min. Urbana.
Wielkopostne rekolekcje w katedrze trwały w tym roku od niedzieli 9 marca do czwartku 13 marca. Każdego dnia wieczorem podczas mszy gość z Gdańska wygłaszał kazanie, po czym zapraszał na specjalne nauki tuż po mszy. W sumie więc pobyt ks. Jankowskiego w Gorzowie okazał się dość pracowity, wygłosił on około 10 homilii, na zbliżony zresztą temat... (...) Przez całe pięć dni ks. Jankowski mówił w zasadzie o jednym, obsesyjnie powtarzając swe ulubione myśli o komunistach mordujących najlepszych synów narodu,Ąe komunizm jest w ogóle reliktem XIX w., zaś jest największym grzechem narodowym i przed tymże ateizmem bronił nauczycieli, zmuszanych jakoby do podpisywania deklaracji... „Co to jest? Co to znaczy? -pytał kaznodzieja w związku z tą dziwną sprawą. - Nie wiem. Odpowiem przy okazji - obiecywał - Trzeba to głęboko przemyśleć... " Ja też nie słyszałem, aby ktokolwiek weryfikował światopoglądy nauczycieli, ale być może ks. Jankowski ma lepsze rozeznanie.
I dalej o tym samym: „ Wyrosły zatrute owoce takiej władzy. Obozy koncentracyjne, więzienia, łagry, miejsca przymusowej, zniszczającej prasy". A w ogóle panuje totalne kłamstwo, prasa kłamie, telewizja kłamie, jedynie szybka w telewizorze chroni nas przed opluciem... (...)
Zaiste, dziwne to były rekolekcje wielkopostne... Zamiast o sprawach wieczystych mówiono o życiu doczesnym... Zamiast analizować grzechy śmiertelników, wypominano głównie grzechy władzy... W imię prawdy -^ wygłoszono wiele kłamstwa... Zamiast o wyroku Piłata i Męce Pańskiej, mówiono o tzw, procesie gdańskim... Miast powoływać się na opinie Ojców Kościoła, obficie cytowano Piłsudskiego, Dmowskiego i... Michnika.... Miast o miłości i pojednaniu mówiono o nienawiści i walce...
Zaiste, dziwne to były rekolekcje... Niby akademickie, ale studenci stanowili tam nikły odsetek. Codziennie słuchało tych kazań ok. 1,5 tys. osób. Jest to znacznie mniej niż statystycznie przypadałoby na ten „nieprzejednany margines ". To znaczy, że na rekolekcje chodzili ci, którzy wiedzieli, co chcą usłyszeć i... usłyszeli. Jakie korzyści z tych „ religijnych " nauk wynieśli ci, którzy uwierzyli w rekolekcyjne zapowiedzi?
Na pewno te wielkopostne nauki nie budziły refleksji i pokory. Zamiast suplikacji śpiewano „sto lat". „ Umartwiano się " wręczając kwiaty kaznodziei, w imieniu najprzeróżniejszych zresztą delegacji... A na koniec, zaśpiewano, nawet nie „Boże coś Polskę", tylko hymn narodowy. Jak na politycznym mityngu. (...)
Kilka miesięcy później ks. Jankowskiego kolejny raz zaatakowano na łamach głównego tropiciela jego wrogości do socjalizmu, tylekroć już cytowanego „Głosu Wybrzeża" pod odpowiednio dobranym tytułem „Poker w Świątyni" (8 września 1986 roku). Partyjny autor pisał m.in.: (...) Szczególnie, że im bardziej stabilizuje się sytuacja, im konsekwentniej wcielana jest w życie idea porozumienia narodowego (przykładem może tu być chociażby ustawa sejmowa z 17 lipca br), tym mniej wybredne formy przybierają próby zakłócenia procesu normalizacji. Widać nie wszystkim jest na rękę spokój i poczucie bezpieczeństwa tak niezbędne każdej polskiej rodzinie, potrzebne krajowi dźwigającemu się z regresu gospodarczego. A że stronników animatorów ulicznych awantur z każdym miesiącem - mniej, tym i bardziej stają się oni hałaśliwi, tym mniej przebierają w środkach.
31 sierpnia, w szóstą rocznicę podpisania porozumienia gdańskiego ksiądz Henryk Jankowski znowu modlił się w kościele św. Brygidy o powrót „ wolnej " Polski. Wolnej, gdyż obecna - zdaniem proboszcza tej parafii - rządzi się przy pomocy więzień i policyjnego terroru. Tenże terror nie przeszkodził mu jednak publicznie piętnować „nieprawości" systemu, podobnie jak nie uniemożliwił występów w jego kościele niektórym aktorom pracującym w subsydiowanych przez „ reżimowe "państwo teatrach.
Odwaga niezłomnego duszpasterza została jednak doceniona. Wręczono mu „Medal Nadziei przyznany przez Komitet Niezależnej Kultury Solidarności Narodowej „za trud w obronie takich wartości, jak niepodległość, niezależność, pluralizm związkowy i honor Polski". (...)
W przeddzień tegorocznej rocznicy 31 sierpnia ksiądz Henryk Jankowski odprawiał „ wyjazdowe " nabożeństwo w kościele oo. Redemptorystów w Nowym Porcie w intencji „ Ojczyzny oraz osób, które zginęły (...) w czasie stanu wojennego ". Ten „ miłosierny" kapłan nie czynił tego - jak stwierdził nazajutrz w kościele św. Brygidy - „ dlatego, by wzbudzać w wiernych pragnienie odwetu za wszystkie krzywdy i upokorzenia, jakich doznali". Nie omieszkał nawet zauważyć, że „ w ciągu 16 miesięcy trwania „ Solidarności" nikt z jej winy nie tylko nie został zabity, nie stracił życia, ale nie został nawet zraniony ".
W wystąpieniu gdańskiego proboszcza przywołano tragiczną śmierć księdza Jerzego Popiełuszki, ale zabrakło już w nim miejsca na przywołanie zabójstwa sierżanta Korosa, którego współinicjator - ksiądz Zych, zdaniem księdza Boguckiego z kościoła św. Stanisława Kostki w Warszawie - „ cierpi dla dobra rodaków ". A czy ci młodzi chłopcy w mundurach, których hełmy i tarcze potrzaskane brukowcami kiedyś oglądałem, nie mieli matek i ojców, nie byli członkami narodu, taką czcią otoczonego przez księdza Jankowskiego? Kto dał mu moralne prawo do wartościowania życia ludzkiego? (...)
Ataki na ks. Henryka Jankowskiego nie przynosiły jednak oczekiwanych przez władze komunistyczne efektów. Faktycznie tylko tym bardziej umacniały popularność nieugiętego gdańskiego kaznodziei, prowokując rozliczne głosy solidarnościowe w jego obronie. Przeglądałem kiedyś w plebanii Św. Brygidy dosłownie stosy listów wspierających ks. H. Jankowskiego po paszkwilanckim ataku red. Bujnickiego. Wielu z nich podając w listach do partyjnego dziennika swe nazwiska i adresy, bez żenady niezwykle ostro atakowało komunistycznego kalumniatora, pisząc tak jak p. Lucyna Cichocka w liście z 19 lipca 1983 roku: „Pan jest wyzuty z wszelkich ludzkich uczuć-". Grupa osób ze Starogardu (skąd pochodziła rodzina ks. Jankowskiego) podpisanych z imienia i nazwiska, niezwykle ostro napiętnowała jako oszczterstwo określanie ojca proboszcza jako rzekomego Volksdeutscha. Niektórzy obrońcy ks. Jankowskiego nadsyłali listy z bardzo odległych stron, tak jak robotnikHen-ryk Sobieski z Jeleniej Góry. Swe wyrazy solidarności z ks. Jankowskim p.Sobieski połączył z przysłaniem pieniędzy na wsparcie więźniów politycznych. Takich wzruszających gestów było w owym czasie, wiele, bardzo wiele.,.
Warto szerzej zacytować drukowany w londyńskiej „Gazecie Niedzielnej" z 19 czerwca 1983 roku protest parafian kościoła Św. Brygidy: My.jakopppeh fianie i wierni Kościołowi katolickiemu św. Brygidy, niżej podpisani sprzeciwiamy się artykułom szkalującym Naszego Czcigodnego i Szlachetnego Księr dza Proboszcza i kapelana, Henryka Jankowskiego. /
Artykuły, publikacje, które pojawiają się w „Głosie Wybrzeża i innej prasie krajowej oraz w telewizji w stanie wojennym, są dla nas, parafian św. Brygidy -parafii stoczniowej, odrazą, jak trąd czy inna zaraza. Piszecie i mówicie same kłamstwa, każecie nam powtarzać, my nie zwierzęta cyrkowe, serc nam nie zmienicie. Mówić będziemy, co uważamy, ale prawdę. Nie za klebnujecie nam ust, gardeł nie ściśnie strach, w sercu swoim jesteśmy wolni, w mowie też.
,Miej serce i patrzaj w serce" — czy panowie publikujący szkalujące artykuły na ks. Jankowskiego i Pana Wałęsę rozumieją te słowa. Bo tylko człowiek dążący do krzywdy drugiego człowieka, całej ludzkości, tych słów nie rozumie. Prawdziwi Polacy, oddani prawdzie, są biało-czerwoni, jak rzodkiewki, ale serca mają purpurowe z miłości do Boga i Ojczyzny. Biel, to niewinna krew naszych ojców, matek, braci i sióstr, którzy bronią prawdy i Boga. Jest jej dużo, jest soczysta, przerasta czasem skórę, która jest czerwona, ta zaś pęka..
Co do „Mercedesów", to nie wasze, nic nie daliście na nie, panowie redaktorzy. Każdy dyrektor ma swój samochód służbowy. Szkalować, obmawiać, sprzedać się dla spraw marnych, pisać o „ tajemnicy człowieka ", odsłaniać nieprawdziwe kulisy, tworzyć życie drugiemu człowiekowi według własnego uznania, to ohyda! Tajemnic ks. proboszcz nie ma. Ma otwarte serce i duszę dla wiernych. Dlatego pełni Miłości i Szacunku dla Najszlachetniejszego Człowieka, jakim jest Przewielebny Ks. Proboszcz, będziemy go bronić nieustannie przed nieodpowiedzialnością niektórych redaktorów, którzy dążą do doprowadzenia zakłócenia między ludźmi, między Rodakami.
Po każdym szkalującym artykule w prasie bądź w telewizji, święte mury naszego kościoła św. Brygidy nie mogą pomieścić wiernych.
My niżej podpisani dopominamy się o wydrukowanie naszego protestu w gazetach oraz podania go przez Dziennik Telewizyjny.
Lista dziesiątek podpisów
Wcześniej, 5 czerwca 1983 roku ta sama londyńska „Gazeta Niedzielna" zamieściła jakże kategoryczne „Oświadczenie stoczniowców z Gdańska i Gdyni w obronie ks. Henryka Jankowskiego". Stwierdzano tam co następuje: My niżej podpisani, w imieniu dziesiątków tysięcy robotników i pracowników umysłowych Stoczni Gdańskiej im. Lenina, Stoczni im. Bohaterów Westerplatte, Stoczni im. Komuny Paryskiej oraz stoczni remontowych w Gdańsku i w Gdyni, jak również załóg przedsiębiorstw współpracujących z nami, oświadczamy, że składamy jak najostrzejszy protest wobec nasilającej się kampanii oszczerstw i pomówień, skierowanych przeciwko ludziom, którzy od lat reprezentowali interesy ludzi pracy Wybrzeża, nadal je reprezentują i cieszą się naszym szacunkiem i bezwzględnym zaufaniem.
Zarówno na łamach prasy centralnej i lokalnej, jak i w radiu i telewizji wzmaga się nie przebierający w środkach atak skierowany przeciw naszemu koledze, Lechowi Wałęsie oraz duszpasterzowi parafii kościoła stoczniowego św. Brygidy w Gdańsku, wielebnemu księdzu Henrykowi Jankowskiemu. Nie dysponując żadnymi rzeczowymi i prawnymi argumentami, partyjni inspiratorzy i wykonawcy tej drobiazgowo przygotowanej akcji propagandowej, stosują od lat wypróbowane metody w postaci aluzji, insynuacji, kłamstw i pomówień. Łudzą się, że bezkarnie mogą rozpowszechniać oszczerstwa i kalumnie, gdyż łamy prasy i anteny radiowo-telewizyjnej w PRL są dla obrony oczernianych osób niedostępne.
Szczególnie perfidny i odrażający charakter ma ostatnio przybierająca na sile nagonka dziennikarzy na ks. H. Jankowskiego. Plugawe inwektywy rzucane pod Jego adresem nie oszczędzają nawet Jego śp. ojca i żyjącej matki, są pełne dwuznaczników w odniesieniu do Jego działalności duszpasterskiej i charytatywnej. Ci, co Go znają, wiedzą dobrze, ile w tym koncentrycznym ataku jest nienawiści, ohydy i perfidii. Wiemy, jakie jest tego źródło. Ks. Henryk Jankowski jest znany i ceniony nie tylko w Kraju. Jego ogromny autorytet moralny, bezkompromisowa walka o prawdę i sprawiedliwość i pełna ofiarności postawa społeczna przywiązała doń tysiące stoczniowców, głównie robotników i ich rodzin, wszystkich, którym niósł pociechę duchową, wspomagał w biedzie, ratował ich życie i zdrowie.
My i nasi koledzy - poniżani, więzieni, maltretowani, pozbawieni pracy i terroryzowani moralnie, zawsze wiedzieli i nadal wiedzą, że w ich kościele, w kościele św. Brygidy nikt ich nie odtrąci, nikt m nie odmówi pomocy, żywności, odzieży, lekarstw, ojcowskich słów otuchy i nadziei. I taka właśnie postawa tego kapłana-społecznika, jego ogromny kapitał zaufania, jaki zaskarbił sobie wśród braci stoczniowej - oto źródło napaści na Niego, obrzucanie Go oszczerstwami, kwestionowanie czystości Jego intencji, Jego bezinteresowność, oddanie sprawie robotniczej. Jego niezłomny patriotyzm.
Postać ks. Henryka Jankowskiego stała się symbolem orędownictwa dla prześladowanych, samarytanizmu dla rannych i chorych, ostatniej często nadziei dla umierających. Jest szczególnie ważna, pozostająca poza wszelkim materialnym wartościowaniem dziedzina, na której ks. Jankowski położył nieocenione zasługi. Jest to pomoc chorym i szpitalom, sprowadzanie i bezpłatne rozdawanie leków, zaopatrywanie instytucji medycznych w środki farmaceutyczne i aparaturę niezbędną dla ratowania życia i zdrowia. Ten odrębny chlubny rozdział w Jego działalności społecznej jest powszechnie znany i doceniany.
Rzucającą się w oczy zaciekłość służb bezpieczeństwa wywołuje podtrzymywanie i pielęgnowanie przez ks. H. Jankowskiego tradycji walk robotników, ich prawa ludzkie i obywatelskie, fakt, że nasz duszpasterz nie poddał się nakazowi przemilczania istnienia i działania NSZZ „Solidarności'. Nieraz fałszowano i kastrowano naszą historię i „poprawiano " nasze dzieje ojczyste, tym razem zamierza się okres naszej walki o „Solidarność" pokryć całunem milczenia, ich czołowych działaczy bezcześcić i znieważać. Złudne to nadzieje. Nie damy o tym zapomnieć, ani naszym braciom, ani naszym dzieciom.
Oświadczamy uroczyście, że podstępnej i pozbawionej zasad etyki próbie odebrania dobrego imienia i naszego zaufania do Lecha Wałęsy i ks. Henryka Jankowskiego przeciwstawiamy się wszystkimi dostępnymi nam środkami. Ostrzegamy, że prowadzenie nadal tej odrażającej kampanii spotka się z konkretnym i dotkliwym dla władz przeciwdziałaniem, do którego, na nasz apel, przyłączy się klasa robotnicza całego kraju. Niech się nikomu nie zdaje, że ostrzeżenie to można zlekceważyć. Podpisy delegatów Stoczni złożono na oryginale dokumentu historycznego, który został złożony w archiwum Ruchu Robotniczego i Związkowego.
W podpisie: Stocznia Gdańska im. Lenina w Gdańsku; Stocznia Północna im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku; Stocznia Remontowa im. Józefa Piłsudskiego w Gdańsku; Gdyńska Stocznia im. Komuny Paryskiej w Gdyni; Gdyńska Stocznia Remontowa w Gdyni; Stocznia Remontowa Nauta Gdańsk-Gdynia; Stocznia Remontowa Radunia Gdańsk-Gdynia; Stocznia Wisła w Gdańsku; Stocznia im. J. Conrada-Korzeniowskiego w Gdańsku; Robotnicy Rafinerii w Gdańsku; Robotnicy Zarządu Portu w Gdańsku; Robotnicy Zarządu Portu w Gdyni; Robotnicy Elmoru w Gdańsku.
Tekst niniejszy otrzymali: Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Warszawa; Prymas Polski J. Em. Ks. Kardynał Józef Glemp, Warszawa; J.E. Ks. Biskup Gdański, dr Lech Kaczmarek; Sekretariat Episkopatu Polski, Warszawa; Ks. Henryk Jankowski, Proboszcz parafii stoczniowej św. Brygidy w Gdańsku; Lech Wałęsa, Gdańsk
Umocniona już wtedy, w atmosferze nagonek i pogróżek ogromna popularność ks. Henryka Jankowskiego wśród swoich parafian procentowała i w wiele lat później. W czasie kolejnych nagonek pod zarzutami „antysemityzmu" w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy wierni z parafii Św. Brygidy znów jednomyślnie wystąpili w obronie swego proboszcza. I uniemożliwili triumf dobiegających z najbardziej wpływowych przekaziorów presji na rzecz usunięcia ks. Jankowskiego.
Spis treści

Polska jest źle rządzona
Głównym motywem kazań ks. prałata Jankowskiego po 1989 roku było jakże niewygodne dla elit politycznych bicie na alarm z powodu „źle rządzonej Polski", spadania kraju po równi pochyłej. Proboszcz ze Św. Brygidy należał do osób, które bardzo wcześnie zaczęły dawać wyraz swoim niepokojom, o drogę, jaką szli rządcy III Rzeczypospolitej. W zaledwie 9 miesięcy po powstaniu jakoby „naszego" rządu Tadeusza Mazowieckiego akcentował w liście z 30 czerwca 1990 roku do posłów i senatorów: (...) Moi Drodzy! Niekiedy Waszą inteligencją, zamiast sięgać do mądrości i racjonalności, ostrzycie jedynie języki dla efektownych uszczypliwości. W swojej pysze niektórzy z Was uważają się jedynie sami za mądrych i swoim partykularnym grupom próbują przypisać nową przewodnią rolę w narodzie. Chlubicie się kulturą, a brak Warn kultury politycznej wielkiego narodu. Odgrywacie przed kamerami jar-. marczne pyskówki, a w kuluarach planujecie wzajemne blokady i zasadzki. Zamiast zabiegać o dobro ojczyzny, to dobro uczynić celem nadrzędnym, walczycie o pozycje polityczne stworzonych przez siebie grup, partyjek, salonów, zamków itp. Zamiast zapalić i porwać za sobą naród do dzieł wielkich, do budowy naszej wymarzonej Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej, wielu z Was okazało małość. Zamiast wartości narodowych ukazaliście urażone, nie zawsze zdrowe ambicje, ukazaliście pustkę (...).
Spis treści

Ostrzeżenia przed upadkiem Rzeczypospolitej
W kazaniu z 10 listopada 1991 roku mówił pełen smutku i najgorszych przeczuć co do przyszłych losów Polski: (...) Czuję się winny, czuję się winny razem z wami. Czuję się winny, jak wielu z was, że nie miałem dość siły, aby przyczynić się do powstrzymania tej rosnącej z tygodnia na tydzień zalewającej nas fali kramarskiego politykierstwa, cwaniackiego mydlenia oczu, prze-kraczającego wszelkie granice pustego gadulstwa, żarłoczności u żłobu, nie-kompetencji pokrywanej kuszącymi obietnicami, wobec zmiany, a więc tego wszystkiego, co doprowadziło do stanu, na jaki dziś naszymi pełnymi obaw oczyma patrzymy.
Z około 27 milionów dorosłych Polaków tylko niewiele ponad 10 milionów uznało za celowe dać wyraz swej trosce o przyszłość Rzeczypospolitej i wzięci udział w akcie najwyższej państwowej i obywatelskiej rangi. Pierwsza wpm, wojennych dziejach wolna i demokratyczna elekcja została zbagatelizowana przez blisko 17 milionów Polaków, a z pozostałych znaczna część oddała swój mandat w wyniku nieodpowiedzialnej gry politycznej, pogrobowcom idei nam obcych i dla Polski niebezpiecznych. I nie zasłaniajmy się argumentem, że wadliwa ordynacja wyborcza, że dziwaczny kalendarz uchwalania podstawowych aktów prawnych, że „ kontraktowy" Sejm, kończący swój żywot przy akompaniamencie zawstydzającej kampanii wyborczej - rozgrzeszają zdezorientowane i sfrustrowane społeczeństwo. Wszyscy jesteśmy winni. Czuję się winny razem z wami (...).
Ukochani w Chrystusie! Wiecie o budzących oburzenie i smutek faktach. Otacza nas atmosfera niepewności i lęku. Panoszy się zbrodnia, złodziejstwo, pijaństwo i kanciarstwo, mnożą się afery, oszustwa, zawiązują gangi przestępcze. Politycy szczerzą na siebie zęby. Jesteśmy świadkami ponurego pejzażu wzajemnych pomówień i zarzutów wśród-pożal się Boże - liderów 112 partii i partyjek, które zamieniły naszą scenę polityczną w prowincjonalną farsę, budzącą niesmak u obserwatorów zagranicznych. Nie brakną niej aktorów z kuflem piwa w ręku ani takich, którzy jakby ze źle maskowanym zadowoleniem znajdują satysfakcję w zjadliwych komentarzach i brudnych pyskówkach (...).
Spis treści

„Naród zażąda rachunku"
Jednym z najgłośniejszych krytycznych wystąpień ks. Jankowskiego pod adresem elit rządzących Polską było kazanie wygłoszone przez niego w bazylice Św. Brygidy 15 marca 1992 roku. Powiedział w nim między innymi: (...) Historyk, który z perspektywy czasu przystąpi kiedyś do oceny naszego świetnego zwycięstwa nad komunizmem, będzie odczuwał podziw przyćmiony smutkiem, że wszystko, co nadeszło po tym, tak niezbicie dowiodło słabości natury ludzkiej. Ostatnie lata przekonały nas jak wiele jednocześnie może być męstwa i jak mało honoru, jak dużo poświęceń i jak mało rozumu. Jak najwyższe ideały mogą być bezlitośnie wdeptane w błoto, skalane arogancją i chciwością, a energia i wytrwałość w walce zniweczona ślepym zacietrzewieniem i śliską obłudą. Wszystkie te przewiny należy uznać za grzech trudny do zmazania, gdyż jest połączony z bluźnierstwem, jako że zbyt wiele tych niegodziwości dzieje się z imieniem Boga na ustach. (...)
Źle idą sprawy w naszym kraju. Umieliśmy wywalczyć wolność, lecz nie umiemy jej spożytkować. Naród wyda kiedyś wyrok. Napiętnuje tych, którzy są odpowiedzialni za zniweczenie tego entuzjazmu ducha, jaki ożywiał miliony i mógł przynieść wspaniałe owoce. Gniew narodu zażąda rachunku od tych, którzy temu są winni. Ale nie możemy bezczynnie oczekiwać sądu historii. Musimy się bronić już dziś, bez zwłoki przejść do czynnego oporu, przeciw zalewającej nas brudnej fali złodziejstwa, korupcji, bandytyzmu i ignorancji. Nadszedł czas zwierania szeregów dla ratowania ojczyzny, do zerwania z apatią i rezygnacją, do demaskowania przejawów przekupstwa, niedbalstwa, kradzieży mienia, lekceważenia obowiązków, łamania na każdym szczeblu praw obywatelskich. Jest to walka trudna, wymagająca ofiar i wyrzeczeń. Każdy, kto ją podejmie, będzie narażony na groźby, szantaże i niebezpieczeństwa. Ale nie wolno nam opuszczać rąk. Jeśli kiedykolwiek ojczyzna nasza była w potrzebie, to właśnie teraz.
Kilka dni temu usłyszałem: „Państwo znalazło się w stanie totalnego rozkładu. Cynizm nowych elit i ich żądza bogacenia się za wszelką cenę nie ma granic. Staliśmy się krajem absurdów, a poziom upadku państwa i prawa czyni z nas pośmiewisko ". Z tych słów przemawia rozgoryczenie, może zbyt czarno malują one obraz, lecz niestety - wiele w tym jest racji. Staczamy się coraz niżej. Gorzko to słyszeć, a jednak to smutna prawda. Co mamy robić? Przede wszystkim bądźmy sami uczciwi. Zapewniam Was, że majątki i fortuny zdobyte drogą sprzedaży sumienia, kradzieżą lub oszustwem, nikomu nie dadzą szczęścia. (...) są wśród nas ludzie, od których wymagamy więcej, których i odpowiedzialność, i obowiązki są większe, gdyż obdarzyliśmy ich społecznym zaufaniem, w ich ręce złożyliśmy los kraju, im powierzyliśmy przyszłość naszą i naszych dzieci. Są to ludzie mający z naszego mandatu władzę ziemską, ci, którzy w naszym imieniu podejmują decyzje, którzy ustanawiają prawa, wykonują i rozsądzają bieg rzeczy według swojego sumienia. A nam przysługuje prawo żądać, aby ci ludzie z czynności swych zdawali społeczeństwu raport, będący dowodem, że w działaniach swych kierują się -jak mamy prawo od nich oczekiwać - nie czymkolwiek innym, jak tylko dążeniem do szczęścia m~ rodu. Gdyż taka winna być rola elity władzy. (...) A ci, którzy rządzą niech pamiętają, że najpierw należy spełniać swą szarą codzienną powinność i sumiennie wykonywać swe obowiązki, a później - najlepiej wcale - ubiegać się o zaszczyty i nagrody. Poklask i korzyści, to cele ludzi miernych i małych. Obiega dziś Polskę ponury w swej wymowie żart: w Ameryce trzeba najpierw zdobyć majątek, aby dojść do władzy, w Polsce trzeba najpierw dojść do władzy, aby szybko zdobyć majątek.
Jakże smutny jest fakt, że w życiu publicznym pojawiają się te sam(/przy-wary, które zarzucaliśmy komunistom. (...) Rosną miliardowe fortuny Uwalniane od podatków i ceł w czasie, gdy budżet państwa ratuje się przez jobcinanie rent i emerytur, kasowanie subwencji na kulturę, degradację pozycji nauki i szkolnictwa. Zza pyszałkowatych wypowiedzi i buńczucznych deklawcji wyziera nieudolność, nieuczciwość i nieodpowiedzialność. (...) (cyt. za P. Raina: „Ksiądz prałat Henryk Jankowski walczy o prawdą", Warszawa 1999, s. 187-189).
Spis treści

Obrażony - były premier J. K. Bielecki
Rzecz ciekawa, głównym obrażonym po tym kazaniu poczuł się jeszcze trzy miesiące przedtem pełniący urząd premiera RP, Jan Krzysztof Bielecki. W osobnym liście skierowanym do ks. Jankowskiego w dniu 26 maja 1992 roku Bielecki napisał: Wielebny Księże Prałacie, Z przykrością informuję, że kazanie Księdza wygłoszone w dniu 15 marca tego roku wykorzystywane jest w atakach na moją osobę. Pozostaję w głębokim szacunku (cyt. za: P. Raina: „Ksiądz prałat Henryk Jankowski walczy...", op. cit., s. 190).
Taki sposób reakcji byłego premiera na kazanie, w którym nie był przecież skrytykowany po nazwisku, musiał szokować. Czy stało się to na zasadzie: uderz w stół, a nożyce się odezwą? Trudno powiedzieć, co uznał za bezpośrednią aluzję do swoich rządów. Czy zarzuty o tym, że w Polsce trzeba najpierw dojść do władzy, aby szybko zdobyć majątek, czy twierdzenie, że: Rosną miliardowe fortuny zwalniane od podatków i ceł w czasie, gdy budżet państwa ratuje się przez obcinanie rent i emerytur, kasowanie subwencji na kulturę, degradację pozycji nauki i szkolnictwa! Czy może coś jeszcze innego? W każdym razie taki typ reakcji byłego premiera na wypowiadane bezimiennie zarzuty był czymś zadziwiającym i samokompromitującym dla J. K. Bieleckiego. Odpowiadając, ks. prałat Jankowski pisał 1 czerwca 1992 roku m.in.: (...) To naprawdę nie moja wina, że to, co mówię, nie wszystkim się podoba, razi ludzi u steru władzy i sprawia przykrość. Wiesz doskonale, że nigdy w swoich kazaniach nie prowadziłem gry politycznej, mówiłem i mówię to, co jako kapłanowi dyktuje mi moje serce i troska o los Ojczyzny (...) (cyt. za P. Raina: „Ksiądz prałat Henryk Jankowski walczy...", op. cit., s. 190).
Spis treści

Pakty między tymi, co dawniej „siedzieli", a tymi, co „wsadzali"
Kolejną, jakże przejmująco ponurą diagnozę upadania III Rzeczypospolitej już u jej zarania znajdujemy w obszernym syntetycznym szkicu ks. Jankowskiego wydrukowanym na łamach „Przeglądu Tygodniowego" z 6 grudnia 1992 roku pt. „Co się stało z etosem". Czytamy tam m.in. pełne przygnębienia słowa: (...) Brak przejrzystej koncepcji zahamowania narastającej katastrofy gospodarczej i nieumiejętność rozwiązywania podstawowych problemów społecznych idą ze sobą w parze. Spada produkcja, rośnie bezrobocie, postępuje inflacja. Szerzy się korupcja, bandytyzm i złodziejstwo w najgorszej brutalnej, zgoła bezczelnej postaci. Zmniejsza się wskaźnik wykrywalności przestępstw, bo policja nie ma pieniędzy, ale posłowie i senatorowie sukcesywnie podwyższają sobie diety. Prokuratorzy mają związane ręce, karane są płotki, rekiny bezkarnie grasują nadal. Upada kultura, zamyka się teatry, ale równocześnie mnożą się wybory miss nagich biustów dla dogodzenia najniższym instynktom ludzi o pełnym portfelu, którego zawartość rzadko jest owocem uczciwej pracy.
Prawda jest gorzka, lecz trzeba ją dopowiedzieć do końca. Niedawne autorytety zżera szybko postępująca korozja moralna. Pogłębia się deprawacja władzy. Coraz wyraźniej zawiera się pakty pomiędzy tymi, co dawniej „siedzieli" a tymi, co „wsadzali", a solidarność „solidarnościowców" już dawno przebrzmiała. (...) Reprezentanci elity władzy, odkąd polubili politykę, nie zajmują się zawodem wyuczonym, a prawdziwych fachowców trzyma się od foteli z dala. Zapewne ci zbytnio by przeszkadzali swym racjonalnym myśleniem w podniecającej grze koalicyjnych przepychanek i w dyskusjach wokół uznania Polski za pępek Europy. Nie represjonowany fachowiec jest -jak widać — gorszy od represjonowanego dyletanta. Kompetencja się nie liczy. Chciałoby się zapytać, skąd my to znamy? (...).
Spis treści

W starciu z Mieczysławem Wachowskim
W jednym z najdramatyczniejszych kazań - z lutego 1993 roku z gniewem zwracał się do „panów rządzących dziś Polską", mówiąc: (...) Patrząc na rozgrywające się wokół nas zdarzenia nieraz odczuwamy gorycz upokorzenia i piekący ból, połączony z rumieńcem wstydu. Często przychodzi nam na myśl Sienkiewiczowski wizerunek Rzeczypospolitej nierządnej, rozrywanej niby postaw szkarłatnego sukna, z którego każdy, kto ma choć ułamek władzy w ręku, chciałby dla siebie byle strzęp wydrzeć. Jak ponury cień czterech jeźdźców Apokalipsy, wisi nad naszym krajem nieprawość, żądza władzy, arogancja i żarłoczna chęć zdobycia bez pracy i wysiłku wielkiej fortuny (...).
Wkrótce powtórzył swe ostrzeżenia w artykule publikowanym 6 marca 1993 roku w głośnym cyklu „Plus-Minus" (dodatku do „Rzeczpospolitej") pt. „Co zrobiliśmy z naszą wolnością?". Pisał tam m.in.: Wypadki ostatnich miesięcy są gorzką lekcją wynaturzonejdemokracji. Wiele objawów naszego życia publicznego wskazuje na to, że Polska stoi na skraju pochyłości, po której może się stoczyć w przepaść bezładu. To może wcześniej czy później doprowadzić państwo do groźnych wstrząsów i zupełnego rozprężenia. W Sposób podejrzany ochrania się, a nawet popiera, członków dawnej komunistycznej nomenklatury, z których wielu nie traci tupetu i dobrego samopoczucie. W ofensywie są siły destrukcyjne, w zaniku siły twórcze. Rola inteligencji za* stała zepchnięta na margines, a spory widoczne w łonie kruchej koalicji rządowej ustawicznie grożą kolejnymi kryzysami, trudnymi do oceny w skutkach.
Życie gospodarcze nie odzyskuje swej kondycji sprzed 1989 r. Miliony bezrobotnych i tysiące bezdomnych stanowią materiał zapalny (...).
Niejednokrotnie ostro, po imieniu, mówił o osobach, nawet bardzo wpływowych, które szkodzą Polsce. Szybko, bo już wiosną 1992 roku zderzył się z wszechwładnym szefem gabinetu prezydenta Wałęsy, osławionym Mieczysławem Wachowskim. Wachowski w liście z 2 kwietnia 1992 roku w skrajnie gburowaty sposób zareagował na przesłanie mu przez ks. Jankowskiego pliku listów krytykujących władzę. Sztorcując ks. prałata za tę inicjatywę, Wachowski pisał m.in.: Nie rozumiemy (...) dlaczego przesyła nam Ksiądz listy, w których ludzie zwracają się z prośbą o pomoc bezpośrednio do Niego. Nie narzekamy na brak korespondencji, wręcz przeciwnie - mamy jej aż nadmiar. Wachowski „pouczał" ks. Jankowskiego: Nie życzymy sobie, aby gdziekolwiek interpretował Ksiądz publicznie słowa bądź działania Pana Prezydenta, czy angażował Jego autorytet. Prałat ze Świętej Brygidy zareagował na odpowiedź Wachow-skiego, kierując bezpośrednio list do Lecha Wałęsy (25 kwietnia 1992 roku). Stwierdzał w nim między innymi: (...) Panie Prezydencie! Od kilku miesięcy przekazywałem na adres Pana kancelarii napływające na moje ręce listy, zawierające różne skargi, wnioski i sugestie, głównie te, w których była zawarta prośba o wstawiennictwo u Pana jako najwyższego autorytetu w Państwie. Robiłem to z dwóch powodów: - Po pierwsze, niektórych z tych bolesnych dla obywateli spraw bez Pańskiego, Panie Prezydencie, orędownictwa nie dałoby się istotnie załatwić. - Po drugie, wiedząc, że nie jest Pan nieczuły na ludzką krzywdę i bieg spraw publicznych, miałem - i mam nadal - przekonanie, że jest zgodne z Pana życzeniem, aby wszelkie, a zwłaszcza krytyczne sygnały „z dołu " docierały do Pana wiadomości.
Z listu Pana Sekretarza Wachowskiego wywnioskowałem, że intencje moje były przyjmowane opacznie, a głosy ludzi skarżących się na obojętność lub niesprawiedliwość służb państwowych nigdy do Pana nie dochodziły. Jestem głęboko przekonany, że po zapoznaniu się ze sprawą wyciągnie Pan z tego odpowiednie wnioski. (...) Nie rozumiem życzeń Pana Sekretarza Wachowskiego co do interpretacji słów i działań Pana Prezydenta. Jednym z atrybutów wspólnie wywalczonej wolności i demokracji jest swoboda publicznego wyrażania opinii, nawet o najwyższych władzach państwowych.
Z przykrością stwierdzam, iż trudno oprzeć się wrażeniu, że samowola Pana Sekretarza Wachowskiego poczyna wybiegać poza granice, w ramach których Pan, jako jego zwierzchnik, pozwolił mu się poruszać. (...) (Fragmenty korespondencji z M. Wachowskim cytuję za P. Raina: „Ksiądz prałat Henryk Jankowski walczy...", op. cit., s. 189-190).
Ksiądz Jankowski nie ograniczył się do tego osobistego listu do Wałęsy ze swą krytyką Wachowskiego. Niejednokrotnie publicznie piętnował zachowanie Wachowskiego wykorzystującego na szkodę Polski swe ogromne wpływy u boku Wałęsy. Otwarcie skrytykował Wachowskiego za to, że: Nigdy nie raczył publicznie wypowiedzieć się na temat zarzutów o branie łapówek, domniemanej współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa, prowadzenia intryg personalnych. W wywiadzie udzielonym „Najwyższemu Czasowi!" 5 marca 1994 roku powiedział o Wachowskim m.in.: Dziwię się, że człowiek na takim stanowisku nie szanuje swego urzędu, degraduje go (...) wykopał on sobie polityczny grób: kiedy pogrzeb - nie wiem.
Piętnując patologie rządów w Polsce, niejednokrotnie mówił o występowaniu w kraju swego rodzaju „prostytucji politycznej" w zabieganiu o swoje miejsca i pozycje, o rządach cwaniaków, o partyjnych graczach, którzy wykorzystali „Solidarność". Ostrzegał przed skutkami, jakimi grozi coraz wyraźniej sza zdrada Narodu i „Solidarności" przez sprzedajne elity, mówił o pędzie ku narodowej samozagładzie.
Niezwykle ostro piętnował praktykę chałturzenia na konto „ Solidarności",—-chałturzenia na konto rewolucji. W wywiadzie udzielonym „Tygodnikowi Wieczór" 20 grudnia 1991 roku powiedział: Nasi ludzie w Warszawie uważają, że czas rewolucji jest najlepszy, bowiem można chałturzyć, hie brać odpowiedzialności za słowa, działać bezprogramowo. Demokracja stawia jednak też swoje wymogi - wyrobienia politycznego, prawidłowej oceny sytuacji, wyważonego działania. Tymczasem ludzie, którzy zorientowali się, że można mieć teczkę pod pachą, samochód i sekretarkę - postanowili zawalczyć o to. Z wielką krzywdą dla sprawy i dla siebie. Nic bowiem nie zyskali, a autorytet tracą. Tak samo przywódcy solidarnościowi, którzy dużo stracili w oczach społeczeństwa i -będą tracić nadal (...).
Wielokrotnie wskazywał na odpowiedzialność za upadanie kraju, jaką ponoszą ludzie bierni, unikający spełniania swych obowiązków wobec Narodu. W kazaniu z 29 sierpnia 1993 roku mówił z goryczą: (...) Wiecie zapewne, Najmilsi, o czym mówię. O odpowiedzialności każdego z nas za to, co się wokół nas dzieje i obowiązku działania każdego na swym polu, w imię naprawy Rzeczypospolitej. Czy zdajemy sobie sprawę, ile sprzeczności jest w stanowisku wyrażonym w słowach podkreślonych machnięciem ręki: „Nie pójdę do żadnych wyborów, mam dość tego całego bałaganu i niespełnionych obietnic. Wolę zostać w domu, obić pół litra i popatrzeć na kolejny odcinek kryminalnego serialu. Ta cała polityka to gnój i malaria ". Czy zdajemy sobie jasno sprawę, że taką właśnie postawą przyczyniamy się sami do zaśmiecania naszego domu, do tworzenia w nim enklaw korupcji, złodziejstwa, że idziemy na rękę aferzystom, cwaniakom i kanciarzom, tym, którzy w społecznej izolacji najwartościowszych jednostek i grup mogących coś dobrego zdziałać, widzą swą szansę na zrobienie podejrzanych karier i nieuczciwego majątku (...).
W kazaniu z 21 stycznia 2001 roku akcentował: (...) Łatwizna życiowa jest największym wrogiem współczesnej Polski. Nie tylko niekompetencja, ale i nieuczciwość ludzi kompetentnych, wykształconych, znających swoje zadania, nawet dobrze uposażonych może doprowadzić do straszliwej katastrofy naszej Ojczyzny. Chcę tu stwierdzić z ubolewaniem i całą odpowiedzialnością za wypowiedziane słowa - ogarnia nas miernota umysłowa ludzi nami rządzących. Oprócz nielicznych wyjątków u steru władzy są ludzie przypadkowi, źle przygotowani, często bez wyraźnego kręgosłupa moralnego (...).

Drodzy Rodacy!

Umiłowani Bracia i Siostry!

2 kwietnia o godzinie 21.37 Roku Pańskiego 2005 - w czasie trwania Apelu Jasnogórskiego i w Wigilię Święta Miłosierdzia Bożego zmarł jakże bardzo ukochany przez Cały Naród Polski i przez cały Świat Ojciec Święty Jan Paweł II - nasz największy Rodak, największa i najbardziej niezawodna ostoja chrześcijaństwa przełomu Tysiącleci, największy autorytet moralny naszych czasów.

Kilka dni wcześniej zmarł Edward Moskal - Prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej, wielki przyjaciel Polski.

Mamy rok 2005 - trudny rok wyboru nowego Prezydenta R.P., rok wyborów do Sejmu i Senatu, powołania nowego Rządu i rok głosowania w referendum nad sprawą przyjęcia lub odrzucenia konstytucji Unii Europejskiej, w której brakuje odniesienia do Boga i chrześcijańskich korzeni Europy.

Ateiści, libertyni, liberałowie, masoni i postkomuniści zdominowali Europę i Polskę. Systematycznie niszczą niepotrzebny im Kościół Rzymsko - Katolicki. Każdy prawdziwy, rzetelny katolik świadomy swego miejsca wobec Boga, wobec drugiego człowieka, wobec swojej Ojczyzny i wobec swego środowiska - to ich wróg. Planowo niszczą więzy rodzinne i poczucie patriotyzmu. Dużą część naszego społeczeństwa zepchnęli na margines życia, pozbawiając pracy, domów, mieszkań, możliwości kształcenia i korzystania z dóbr kultury. Trwa planowa produkcja bezrobotnych i bezdomnych niewolników ekonomicznych bez środków do życia. Miliony dzieci, kobiet i mężczyzn, emerytów, rencistów - żyje w skrajnej nędzy, poniżej minimum biologicznego. Pozostali - w obawie przed losem tych nieszczęśników -w rytm niewolniczej pracy, od rana do nocy - gonią za pieniądzem.

Jedynym Bożkiem staje się Mamona. W przewrotny sposób ludzie, partyjne kliki spod znaku SLD, czy Platformy Obywatelskiej działają jak masoni. Wykorzystując media sterowane przez Adama Michnika i Jerzego Urbana oraz media uzależnione w 100% od kapitału zagranicznego, a nawet wykorzystując prostactwo i prymitywizm ludzi władzy - atakują Kościół Katolicki, ludzi i instytucje z nim związane, atakują religię, księży i chrześcijańskie wartości moralne.

Jednocześnie świadomie i celowo propagują narkomanię, alkoholizm, rozpustę, aborcję, pogardę dla wartości narodowych i chrześcijańskich, dla europejskich norm kultury opartej na klasycznych wzorcach greckich, rzymskich, chrześcijańskich, wreszcie - zbrodniczo propagują masową eutanazję.

Quo vadis? Dokąd idziesz świecie współczesny, świecie bez Boga, bez Kościoła, bez religii, bez Ojczyzny, bez honoru, bez norm moralnych. Świecie ateistów i masonów! Dokąd idziesz świecie z kultem siły, przemocy i pieniądza?

Odpowiedź jest tylko jedna. Taki świat zmierza ku zagładzie!!!

Jako Polak, Kapelan Honorowy Jana Pawła II i Kapelan "Solidarności" pytam: czy tak być musi? Czy o to walczyliśmy w 1980r. i 1989r.? Czy o to walczyliśmy również w latach 1956, 1970, 1976? Czy po to ginęły od kul tysiące patriotów polskich na rozkazy moskiewskich zbrodniarzy komunistycznych wykonywane rękami ich polskich służalców spod znaku PZPR, UB, SB?

Czy od 1989 r. samozwańcza elita polityczna sprawuje władzę naprawdę w imieniu i na rzecz Polaków?

Co zrobili dla Polski ci, którzy zastąpili po 1989 r. komunistów z PZPR? Nowe elity polityczne podzieliły się po połowie z komunistami majątkiem wypracowanym przez wieki przez Naród Polski. Dzisiaj gospodarka, aparat państwowy, prasa, radio i telewizja są w rękach byłych komunistów z PZPR, którzy przechrzcili się na SLD Millera i Oleksego, Socjaldemokrację byłego Marszałka Sejmu - Borowskiego, Unię Pracy wicepremier Jarugi-Nowackiej, a w drugiej połowie są w rękach byłej tzw. opozycji okrągłostołowej. Opozycji reglamentowanej i limitowanej, która paktowała z komunistami, jak podzielić Ojczyznę między siebie kosztem 10 milionów uczciwych członków "Solidarności" i ich rodzin, kosztem całego Narodu.

Rodacy!
Po 15 latach rzucania Was na kolana i wtrącania do śmietnika historii nie powinniście już więcej głosować na tych samych ludzi, którzy najpierw tworzyli KOR, czyli Komitet Obrony Robotników (a z "obroną robotników" mieli tyle wspólnego, ile tańcząca baletnica ma wspólnego z pracującym górnikiem lub hutnikiem), a następnie przed kolejnymi wyborami parlamentarnymi zmieniali nazwę swej partii - na Unię Demokratyczną, Kongres Liberalno - Demokratyczny, Unię Wolności, Partię Konserwatywno - Ludową, wreszcie…Platformę Obywatelską - Tuska i Rokity. To ta sama stugłowa hydra, wciąż odradzająca się pod nową nazwą. To ta głowa z twarzą Balcerowicza i Hanny Gronkiewicz-Waltz, którzy zaprzedali nasze rodzime banki obcym monopolom, tak bardzo dyktującym dzisiaj warunki ekonomiczne naszym przedsiębiorcom, a właściwie to stwarzającym im taką sytuację, by rzekomo oferowany przez nich kredyt był dla naszego rodzimego przedsiębiorcy w ogóle niedostępny. Te wszystkie partie, to jeden i wciąż ten sam mutant polityczny, sterowany przez Adama Michnika, który po 1989 r. zhańbił się deklarowaną publicznie przyjaźnią z Jerzym Urbanem i Wojciechem Jaruzelskim, który w Australii powiedział, że Polakami to się łatwo rządzi, bo Polacy to stado baranów, a sam wstydzi się nawet przyznać do swoich judaistycznych korzeni i do swego prawdziwego nazwiska! Ukrywa się więc pod nazwiskiem: Michnik!

Drodzy Rodacy!
Wzywam Was dla dobra Naszej Ojczyzny, wzywam Was dla Waszego Dobra, dla Dobra Waszych Dzieci i Wnuków - nie głosujcie na Partię Demokratyczną. Jej twórca - Frasyniuk to bliski współpracownik b. przewodniczącego Unii Wolności - osławionego Leszka Balcerowicza, ojca nędzy Polaków.

Drugi z ojców Partii Demokratycznej: Mazowiecki, twórca "grubej kreski" zaprzepaścił dorobek "Solidarności" i umożliwił komunistom po 1989 r. dalsze rozkradanie Polski.

Premier Belka i wicepremier Hausner z nowej Partii Demokratycznej - to księgowi rządzącego obozu SLD, którzy zrobili wszystko, by jak najbardziej obniżyć renty, emerytury, zasiłki rodzinne i zwiększyć Polakom podatki, a jednocześnie nie pobierali podatków od potężnych firm zagranicznych. Ludzie ci, to współczesna polska magnateria, zasiadająca m.in. w radach nadzorczych, gdzie za jedno posiedzenie płacą sobie po kilkadziesiąt tysięcy złotych.

"Errare humanum est" mawiali starożytni Rzymianie. "Błądzić jest rzeczą ludzką". Rodacy! Nie wolno nam powtarzać błędu czynionego przez ostatnie 15 lat. Nie głosujcie ani na SLD, ani na Platformę Obywatelską, ani na Partię Demokratyczną.

Ani czerwoni z SLD, ani różowi z PO, ani czerwono-różowi z PD, tj. Partii Demokratycznej - nie dadzą Wam obiecanej manny z nieba.

Oni wszyscy, to liberałowie - zwolennicy wielkiego kapitału. Dla nich zwykły uczciwy człowiek i jego rodzina - nic nie znaczą. Im szybciej ludzie znajdą się na śmietniku, tym szybciej dotychczasowe, samozwańcze "elity polityczne" będą miały tę kwestię rozwiązaną. Jeżeli będziecie głosować na Platformę Obywatelską Tuska i Rokity, albo na Partię Demokratyczną - Frasyniuka, Mazowieckiego, Belki, Hausnera - to pogłębicie swoją nędzę, a Wasze dzieci nie będą miały co jeść i w co się ubrać, nie będą mogły się uczyć, ani nie dostaną pracy. W najlepszym przypadku czeka je emigracja zarobkowa i łapanie pracy daleko od kraju - pracy jakiejkolwiek i za każde pieniądze. I gdzie tu praca zgodnie z wykształceniem, gdzie satysfakcja z pracy i życia, gdzie tu godność człowieka i poszanowanie Jego najświętszych wartości?

Gdzie tu człowieku Twój status Dziecka Bożego nadany Ci przez Samego Boga, Stwórcę Wszechdziejów?! Przecież sam Bóg nadał Ci swoją Wartość, swoją Godność, swoje Prawa w postaci Dekalogu - i wszystko, co wykracza poza te granice, jest wypaczeniem idei Życia, Wartości tego Życia i Godności Człowieka! Sprzeciwem wobec Boga!

Pamiętajcie, co ze służbą zdrowia zrobił minister Balicki - jeden z filarow Unii Wolności, a dziś członek Socjaldemokracji Borowskiego.

Szpitale nie mają pieniędzy na operacje i proste zabiegi ambulatoryjne. Na wizyty u specjalistów czeka się miesiącami. Wiele osób nie mających pieniędzy na prywatne leczenie - musi umierać. Szpitale często odmawiają przyjęcia nawet pacjentów dowożonych przez karetki pogotowia.

Nie głosujcie na Platformę Obywatelską i Partię Demokratyczną, których programy gospodarcze zmierzają do drastycznego ograniczenia dochodów jak największej liczby Polaków żyjących z uczciwej pracy, a zarazem zmierzają do zwiększenia krociowych zysków i szybkiego bogacenia się tylko nielicznej i wybranej grupie przedsiębiorców związanych z międzynarodowym, wielkim kapitałem zagranicznym.

Nie głosujcie na te wszystkie partie, które już sprawowały rządy w Polsce w ostatnich 15 latach i oczywiście nie głosujcie na bezpośrednich spadkobierców PZPR w postaci SLD, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy - Jarugi Nowackiej.

Wybierajcie na posłów i senatorów tylko ludzi nowych, nieuwikłanych w rządy, w afery gospodarcze lub współpracę ze służbami. Głosujcie na ludzi pewnych, swoich, którym ufacie i wiecie, że swoje obowiązki przyjmą naprawdę z sercem - w imię staropolskiej idei: pro publico bono. Niech to będą nasi rodzimi kupcy, przedsiębiorcy, rzemieślnicy, rolnicy, naukowcy, inteligenci, a nie tylko wyrobieni partyjni "gadacze", tak dobrze znani nam z telewizyjnych ekranów i pierwszych stron gazet.

Popatrzcie: przed wojną Naród Polski sam zbudował Port Gdynia, Centralny Okręg Przemysłowy. Dziś codziennie mówi się tylko o pieniądzach, które ma nam dać Unia. A gdzie jest nasz budżet, jeśli tylko mamy być na garnuszku Unii? Gdzie są nasze podatki, jedne z wyższych na świecie? Gdzie są pieniądze za sprzedane zakłady i to te najlepiej prosperujące? I jeszcze jedno: Narodowi Polskiemu potrzebny jest rzetelna wiedza o stanie Państwa Polskiego, o stopniu wyprzedaży majątku narodowego. Naród Polski musi znać pełną prawdę, - jeśli nie może pracować dla siebie, na konto swojej Umiłowanej Ojczyzny, to przynajmniej musi wiedzieć: u kogo i dla kogo pracuje? Kto za tę jego pracę ma Mu rzetelnie zapłacić, żeby ten Naród, tak wielokrotnie doświadczany w historii, który tyle razy przeszkadzał swoim sąsiadom samym faktem istnienia, tym, że jest i chce być samodzielny, że chce być Panem we własnym kraju - żeby ten Naród mógł godnie żyć, bo jest to przecież Jego najświętsze prawo.

Drodzy Rodacy!
Cierpliwość milionów oszukanych Polaków skończyła się. Czas podnieść się z kolan. Nadszedł czas rozliczeń tych wszystkich, którzy ograbili cały Naród z dorobku wielu pokoleń, czas rozliczeń dotychczasowych władców Polski i Czas Sprawiedliwości. Polacy muszą wziąć swoje sprawy w swoje ręce, muszą głosować tylko na ludzi z udowodnionym od pokoleń polskim nazwiskiem. Obywatele świata zadbają tylko o to, by im było dobrze w każdym miejscu na świecie.

Ustalmy w tych wyborach: głosujemy tylko na ludzi swoich, na ludzi pewnych, na ludzi o zdrowych zasadach moralnych, miłujących swoją Ojczyznę, miłujących swego Bliźniego jak siebie samego, miłujących Boga. Tylko tacy ludzie będą dobrymi Włodarzami naszej Kochanej Polski, tylko tacy ludzie są w stanie poprawić los Narodu Polskiego. Maksyma łacińska mówi "vox populi - vox Dei", czyli "głos ludu - głosem Boga". Oznacza to, że jeśli Polacy rzetelnie wybiorą nowych posłów i nowych senatorów, rzetelnych ludzi, oddanych sprawie publicznej naszego Państwa i Narodu, którzy dotychczas nie zasiadali w parlamencie - to będą mogli w ten prosty i skuteczny sposób zmienić warunki życia swoich rodzin na znacznie lepsze.

Popatrzcie jak jest w Sanhedrynie, Knesecie! Tam nie masz obcych! Tam tylko Sami Bracia Starsi w Wierze stanowią o sprawach swojego Narodu i Swojego Państwa! I nigdy nikt z obcych! A broń Boże, żeby tam znalazł się ktokolwiek z Polaków! Weźmy ten dobry przykład i postępujmy podobnie! Bo czyż ten człowiek, co obcemu pozwala rządzić w swoim domu, czy taki jest normalnym człowiekiem?

Drodzy Rodacy!
Nie wybierajcie do Sejmu i Senatu tych, na których głosowaliście przez ostatnie 15 lat i nie głosujcie na te partie, które desygnowały ministrów kolejnych rządów, które zawiodły nadzieje Polaków. To ludzie bez sumienia, których nie obchodził los i warunki życia milionów polskich dzieci, kobiet i mężczyzn.

To ludzie, którzy zapomnieli, że osoby działające w życiu publicznym w imieniu Narodu - powinny kierować się zasadą "Bóg, Honor, Ojczyzna". Debata o "samorozwiązaniu Sejmu" była tego przykładem i pokazała, że zasiadający w nim posłowie wyłaniani z list partyjnych poprzez kolejne mutacje tzw. metod proporcjonalnych, nie zapewnią sprawnego funkcjonowania Sejmu. Taki Sejm nie jest w stanie podejmować żadnych pozytywnych decyzji dla naszego dobra, bo nie nas reprezentuje.

Polacy! Wielka mądrość jest w rzymskiej maksymie: "vox popli - vox Dei". Zawiera ona prawdziwą myśl, że większość obywateli może rzeczywiście wybrać taki Sejm i Senat, które stworzą naprawdę Polski Rząd mający - oczekiwany przez Naród - program gospodarczy zmieniający dotychczasowe tragiczne warunki życia.

Każdy rozumny i inteligentny człowiek ma obowiązek zrobić wszystko, żeby zapewnić swoim najbliższym i sobie jak najlepsze warunki rozwoju biologicznego i intelektualnego.

Głęboki sens jest w sentencji: "cogito ergo sum" - "myślę, więc jestem".

Trzeba umieć i chcieć skorzystać z własnej inteligencji, rozumu i doświadczenia, by wybrać nowych polityków spoza ugrupowań, które przez ostatnie 15 lat sprawowały rządy, by zrealizować szansę zmian dotychczasowego życia na lepsze. To możliwość, ale i obowiązek każdego Polaka, każdego Patrioty!

Rodacy!
Nie ulegajcie podstępnej, złowrogiej, zabijającej Was, Wasze dzieci i Wasze wnuki - propagandzie ateistów i postkomunistów SLD: Oleksego i Janika, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy Jarugi Nowackiej, Unii Wolności, Partii Demokratycznej Belki, Mazowieckiego, Frasyniuka i Hausnera, Platformy Obywatelskiej Tuska, Rokity i Gilowskiej, Gronkiewicz-Waltz. Ci specjaliści od robienia wody z mózgu całemu Narodowi Polskiemu przy pomocy telewizji, radia, prasy, inspirowanych przez takich rzekomych przyjaciół jak: Adam Michnik i Jerzy Urban. To oni, jak rasowi masoni, wtłaczają do naszych polskich głów, że tylko oni są mądrzy, że tylko oni wiedzą, co dobre dla Polski i Polaków, że tylko na nich należy głosować.

Wtłaczają do głów uczciwym Polakom fałszywe przekonania, że tak naprawdę to Polacy nie mają wyboru i muszą glosować albo na czerwonych komunistów, albo na różowych postkomunistów.

Każdy, kto nie jest z SLD, UP, UW, PD, lub PO, to albo antysemita, albo …Hitler. Jakże żałosna jest logika tych partii, które podczas najbliższych wyborów parlamentarnych po wsze czasy winny zakończyć swój żywot, gdyż cały Naród Polski ma dosyć tych rządów. Nie sposób zwrócić Narodowi Polskiemu, milionom polskich rodzin wyrządzonych tymi rządami krzywd.

Czas najwyższy przypomnieć wszystkim startującym w wyborach, że poseł, senator, prezydent, premier, minister to nie kariera polityczna, ale ciężka służba dla Dobra całego Narodu Polskiego, bo to On jest gospodarzem w swoim własnym kraju, któremu od wieków na imię Rzeczpospolita Polska, co znaczy: Sprawa Wspólna Wszystkich Polaków! To Wola Narodu Polskiego ma być wypełniona podczas sprawowanych rządów. Przez ostatnich 15 lat było zupełnie odwrotnie i dlatego w imieniu Mojego Ukochanego Narodu, póki jeszcze czas mówię moim kapłańskim głosem: stop dla grabarzy Polski, bo ani Polska, ani cały Polski Naród na taką rzeczywistość sobie nie zasłużył.

Pytam, kto decydował o wysłaniu żołnierzy polskich do Iraku? Decyzję podjął sam Prezydent, a winien był to uczynić Sejm. Kto nadał polskie obywatelstwo 3 tysiącom Żydów? Uczynił to sam Minister Spraw Zagranicznych Bartoszewski, a powinien tym zadecydować Sejm. I tu mała uwaga: popatrzcie, jakim żółwim tempem realizowana jest idea powrotu do Ojczyzny choćby Polaków z Kazachstanu… I mówicie mi obecni: Panie Prezydencie, Panie Premierze, Panowie Ministrowie, Posłowie, Senatorowie, że rządzicie naprawdę w imieniu Narodu Polskiego i w imieniu Polaków!

Narodzie Polski!
Mówię Wam dziś wprost: głosowanie na: SLD, na Unię Wolności, na odrzuty z SLD i UW w postaci Partii Demokratycznej Frasyniuka, albo na nieróżniącą się od niej programem PO, to dla Polski akt samobójczy. To głosowanie na rzeczywistych wrogów Narodu Polskiego.

Rodacy!
Wszyscy pamiętamy, że przez ostatnie 15 lat, rządy sprawowali czerwoni postkomuniści z SLD, albo różowi z UW. Oni nigdy nie myśleli o Polsce i Polakach. Dla nich najważniejsza jest dziś Unia Europejska, dyrektywy z Brukseli, obcy kapitał międzynarodowy i organizacje zagraniczne.

Jeśli czerwoni z SLD i różowi z UW, Partii Demokratycznej i PO, kiedykolwiek myślą o Polakach, to tylko w ten sposób, jak wycisnąć z Polaków ostatni grosz, pod jakim pretekstem wyrzucić ich z pracy lub z ich własnych mieszkań, jak obniżyć ich renty i emerytury, a nawet je zabrać i to tylko po to, by jak najwięcej pieniędzy Polski przekazać do Brukseli na potrzeby ateistów z Unii Europejskiej.

Polacy!
Obudźcie się i opamiętajcie się! Jeżeli jeszcze raz przez przyzwyczajenie, roztargnienie, nieznajomość prawdy, lub zwykłe lenistwo zagłosujecie na tych wszystkich wielobarwnych ateistów: czerwonych, różowych, masonów, libertynów, rzekomych liberałów - to czeka Was jedyna nagroda - eutanazja, ich najnowszy, najbardziej skuteczny system "opieki" Państwa nad schorowanym obywatelem, I jeszcze będą rodzinie kazali suto za tę usługę zapłacić. Zaproponują Wam takie rozwiązanie wtedy, gdy będziecie nieuleczalnie chorzy i nie stać Was będzie na opłacenie pomocy lekarskiej w sprywatyzowanej służbie zdrowia.

Teraz czynią z Was bezrobotnych i bezdomnych, a potem uznają Was za niepotrzebnych, bezproduktywnych, ba nawet "zmęczonych życiem" i dokonają przymusowej eutanazji, nie pytając o zgodę. I to nie jest żadna fantazja, żadne strachy, to rzeczywistość! Bezbożni "Europejczycy" propagują eutanazję w obu jej formach na całym świecie, w tym także i w Polsce. Polskojęzyczne media prasowe i elektroniczne, udzielają już miejsca i czasu, by popularyzować i propagować w Polsce tę zbrodniczą praktykę ludobójstwa!

Drodzy Rodacy!
Te gorzkie i straszne słowa prawdy, spotykają się w faryzeuszowskiej propagandzie ateistów i postkomunistów z ich ulubionym, pseudoracjonalnym zarzutem, jakoby były przejawem "spiskowej teorii dziejów" dziejów nietolerancji. Bo sprytni i przewrotni, a w gruncie rzeczy zwyczajni karierowicze, jak Michnik i Urban, nie mają już żadnego logicznego i prawdziwego argumentu, by odrzucić kierowane do nich rzeczywiste zarzuty szkodzenia Państwu i Narodowi Polskiemu, to w imię własnych, ciemnych interesów obrzucają przeciwników politycznych stekiem wyzwisk i obelg, kończąc pseudofilozoficznym, nic nieznaczącym pustosłowiem o "spiskowej teorii dziejów".

Dlatego musimy postępować zgodnie ze słowami zamordowanego przez komunistycznych masonów - ks. Popiełuszki: "musimy głosić prawdę, gdy inni milczą", prawda zawsze zwycięży. Musimy zawsze dokonywać świadomego wyboru, zwłaszcza w czasie aktu wyborczego.

Jan Paweł II w Legnicy wyrażnie zobowiązał nas do działania: "Nie lękajcie się zatem brać odpowiedzialności za życie społeczne w naszej Ojczyźnie. To jest wielkie zadanie, jakie stoi przed człowiekiem: pójść do świata, kłaść podwaliny pod przyszłość, by była ona czasem poszanowania człowieka".

Tylko Polacy - myślący, mądrzy, rozsądni i aktywni, którzy pójdą głosować świadomie we wszystkich wyborach 2005 r. - wypełnią wolę naszego umiłowanego Ojca Świętego, Jana Pawła II. Oczywiście tylko ci wypełnią Jego wolę, którzy nie będą głosować na te partie polityczne, które w ciągu 15 lat nie tworzyły dobrych, rzetelnych polskich rządów. Wybierajmy na posłów i senatorów RP kandydatów uczciwych, nieuwikłanych w żadne afery, szanujących 2000 lat dorobku chrześcijaństwa na świecie i 1000 lat Kościoła Rzymsko-katolickiego w Polsce, szanujących tradycję, kulturę, historię, Wolę i Sumienie Narodu Polskiego.

Jan Paweł II w homilii w Krakowie zaledwie 3 lata temu mówił:"…arcybiskup Feliński głęboko angażował się w obronę wolności narodowej. Potrzeba tego i dzisiaj, kiedy różne siły - często kierujące się fałszywą ideologią wolności - starają się ten teren zawłaszczyć dla siebie. Kiedy hałaśliwa propaganda liberalizmu, wolności bez prawdy i odpowiedzialności nasila się również w naszym kraju".

Słusznie powiedział ks. prof. Janusz Nagórny z KUL-u: "…głosi się wprost, że kiedy sprzeciwiamy się różnym przejawom zła w życiu społecznym, to wówczas nie jesteśmy ludźmi tolerancyjnymi, że głosimy hasła nienawiści. Tak o różnych aktach słusznego sprzeciwu ze strony katolików, pisała często "Gazeta Wyborcza"…żąda się od nas, byśmy nie tylko odnosili się z szacunkiem do ludzi o odmiennych poglądach, ale byśmy także zaakceptowali wszelkie ich działania… tymczasem tolerancja dla człowieka nie oznacza akceptacji dla wszystkiego, co on czyni."

Jan Paweł II w książce "Osoba i czyn" stwierdził, że "uczestnictwo każdego człowieka - jako osoby - w życiu społecznym opiera się na dwóch wzajemnie dopełniających się zasadach: zasadzie solidarności i zasadzie sprzeciwu. Potrzebna jest solidarność z tym, co dobre, ale konieczny jest sprzeciw wobec zła… nie można być równocześnie solidarnym z ofiarą przestępstwa i z przestępcą, z człowiekiem okradanym i ze złodziejem!". "Tymczasem stało się w Polsce coś strasznego. My Polacy, my katolicy, daliśmy sobie wmówić, że każdy sprzeciw jest zły… przestaliśmy więc protestować, nie mamy odwagi sprzeciwić się temu, co ewidentnie szkodzi Polsce, uderza w naszą wiarę, demoralizuje… Część katolików rozumie otwartość Kościoła na świat jako zgodę na wszystko; przyjęli oni fałszywą wizję tolerancji, że trzeba wszystko akceptować. Objawia się w tym słabość wiary i lęk, że zostaną odrzuceni przez … samozwańcze elity, przez samozwańcze autorytety. Zapomnieli o papieskim, tak często ponawianym zawołaniu: "nie lękajcie się". Konieczny jest słuszny sprzeciw wobec tego, co niszczy nas i naszą Ojczyznę. Konieczny jest sprzeciw wobec fałszywej tolerancji".

Skoro wierzymy nauce Ojca Świętego, to nie możemy dalej tolerować działalności publicznej w Sejmie i Senacie, w Rządzie i na urzędzie Prezydenta RP - przedstawicieli SLD Oleksego i Janika, Socjaldemokracji Borowskiego, Unii Pracy Jarugi Nowackiej, UW, Partii Demokratycznej Belki i Frasyniuka, oraz PO Tuska, Rokity i Gilowskiej.

Rodacy!
Przypomnę wezwanie 3-krotnego premiera Wincentego Witosa: "Kiedy nie było Polski - dążyć do Niej, gdy przyszła - pracować dla Niej, a gdyby była w potrzebie - bronić Jej". A Polska jest dziś, jak może nigdy przedtem swych dziejach, w wielkiej potrzebie. Brońmy Jej i nie poddawajmy się.

Wielki patriotyzm tchnie ze słów Jana Pawła II: "Nie oderwiemy się od (…) przeszłości! Ona jest treścią naszej tożsamości także i dzisiaj!" oraz Prymasa kard. Stefana Wyszyńskiego: "Naród, który odcina się od historii, który się jej wstydzi… to naród renegatów!".

Dlatego w referendum w sprawie Konstytucji europejskiej - odrzućmy ją i powiedzmy: Nie! Musimy głosować za jej odrzuceniem, bo zapomina ona o Bogu, o chrześcijańskich korzeniach Europy, o dorobku kulturowym i narodowym polskiego katolicyzmu. Słowami Prymasa Tysiąclecia ks. Kardynała Wyszyńskiego tej konstytucji mówimy "non possumus". Jest ona wynikiem dyktatur dwóch najsilniejszych państw europejskich: Francji i Niemiec oraz wynikiem tajnych, sekretnych porozumień niemieckich, libertyńskich polityków i francuskich masonów oraz porozumień zawartych przez ich wielkie loże.

Roman Dmowski słusznie przypomniał, że "historia wszystkich narodów uczy nas, jak często po pokoleniach marnych, moralnie słabych, niedołężnych - przychodziły pokolenia dzielne, z szerokimi aspiracjami, które wielkich rzeczy dokonywały".

Drodzy Rodacy!
Uwierzmy w siebie! Uwierzmy, że to My właśnie, Polscy Katolicy jesteśmy tym wielkim nowym pokoleniem naszego Bohaterskiego Narodu.

Polacy!
Aby tego dokonać odsuńmy w cień historii czerwonych SLD i jego odmian, różowych z UW, czerwono-różowych z Partii Demokratycznej oraz ich pobratymców PO, którzy pod flagami innych partii doprowadzili naszą Ojczyznę do skrajnej nędzy i to tylko w ciągu ostatnich 15 lat!

Domagajmy się stanowczo zmiany tzw. "proporcjonalnej" ordynacji wyborczej, która pozwala skompromitowanym politykom stale rządzić Polską, nie dając szans najlepszym, jeśli nie należą do partii. Tylko zmiana systemu wyborczego i wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych (JOW) usunie podstawową wadę ustrojową Państwa Polskiego i da szanse nowym ludziom, nowym programom. Obecna ordynacja uniemożliwia indywidualne ubieganie się o godność posła, ograniczając nasze bierne prawo wyborcze, a Sejm zostaje zawłaszczony przez krąg liderów partyjnych. Jan Paweł II powiedział: "Nasza Ojczyzna, to nasze być i nasze mieć. I nikt nie może nas zwolnić z tego obowiązku". Oznacza to, że powinniśmy stale szukać prawdy, interesować się sposobem wyłaniania kandydatów do władzy, wybierać mądrze posłów, gdyż to oni w naszym imieniu będą musieli zadbać o Ojczyznę. Muszą to być ludzie sumienia, dla których praca w Sejmie i Senacie będzie służeniem Narodowi, Ojczyźnie, Kościołowi, czyli nam wyborcom, nie zaś liderom partyjnym.

Juliusz Słowacki pisał o Polakach: "Ten naród się podniesie, zwycięży, miecze na wrogach połamie, a potem wroga myślą zabije, bo myśl jego ogniste ma ramię".

Pamiętajmy, że rządzący przez ostatnie 15 lat w tym także z PO, to ludzie, którzy zapomnieli o słowach prymasa Wyszyńskiego: "człowiek ujawnia swoją osobowość w sposobie traktowania bliźnich. Musimy się dzielić i chlebem i duchem chrześcijańskim". Przez ostatnich 15 lat rządzący zapomnieli podzielić się chlebem z Narodem. A jednocześnie powstały wielkie fortuny m.in. Michnika, wydawcy "Gazety Wyborczej" i Urbana, wydawcy tygodnika "Nie".

Zapomnieli też ci rządzący o słowach Jana Pawła II: "błąd kryje się w koncepcji ludzkiej wolności, oderwanej od posłuszeństwa prawdzie, a zatem również od obowiązku poszanowania praw innych ludzi. Treścią wolności staje się wówczas miłość samego siebie, posunięta aż do wzgardzenia Bogiem i bliźnim. Miłość, która prowadzi do bezgranicznej afirmacji własnej korzyści i nie daje się ograniczyć żadnymi nakazami sprawiedliwości".

Nadszedł czas przełomu, czas pokuty i powszechnej pogardy tych wszystkich, którzy wykorzystując braterski zryw Polaków w latach 80tych po ich trupach, trupach ofiar komunizmu, UB i SB - paktując z diabłem, czyli z długoletnimi służalcami Moskwy, z PZPR i agentami KGB i SB, osiągnęli w Polsce najwyższą władzę i ogromne majątki kosztem oszukanego Narodu Polskiego.

Afera goni aferę. Komisje śledcze rosną w Sejmie jak grzyby po deszczu. Afera Rywina, afera Orlenu, PZU i największa z afer, FOZZ, która może nigdy nie zostanie w pełni wyjaśniona. Miliardy złotych, miliardy dolarów i euro płyną szerokimi strumieniami do lepkich łap aferzystów.

Nici afer prowadzą do pałacu prezydenckiego, obejmują kolejnych premierów i ministrów, parlamentarzystów, wysokich urzędników, najbogatszych przedsiębiorców, także banki. Za ich plecami czają się agenci służb specjalnych polskich, rosyjskich i innych krajów, pociągając za sznureczki, szantażując teczkami i kartotekami UB i SB w archiwach IPN-u. Pamiętajmy, że jako pierwszy w archiwach MSW z tajnymi teczkami SB buszował przez kilka miesięcy Adam Michnik. Na tej mętnej wodzie swobodnie żeglują panowie dyskretnego zaufania polityków i biznesmenów: Dochnal, Kuna i Żagiel. A w tle wiecznie żywy, najlepszy agent KGB Ałganow, którego oczkiem w głowie była i jest Polska. Zawsze w pobliżu grupy trzymającej władzę, dystyngowani i pozornie nonszalanccy, rzekomo Polacy, najwięksi biznesmeni. Obok nich pierwsza dama RP - Jolanta Kwaśniewska zajęta "dystrybucją finansów" swojej Fundacji Charytatywnej.

Kto zajął miejsce po "Baraninie", twórcy najsłynniejszej organizacji przestępczej pod budzącą zaufanie nazwą "Fundacja Bezpieczna Służba" usadowionej w samym sercu MSW, jednego z najważniejszych organów rządu, którego naczelnym zadaniem jest zwalczanie przestępczości. Czy można dalej tolerować tego rodzaju kompromitację Państwa Polskiego? Raj dla wybranych w rozkwicie, przyjęcia, bale, najwyższe odznaczenia i ordery dla zasłużonych postkomunistów i związanych z nimi KOR-owców. Wręcza je były dygnitarz PZPR, prezydent III RP Aleksander Kwaśniewski.

Ale cierpliwość oszukiwanych przez 15 lat Polaków skończyła się! Nadszedł czas wyborów i czas rozliczeń.

Kardynał Wyszyński mówił: "iluż to świętych ludzi uchodzi za łotrów? iluż łotrów osłania się togą wielkości i szacunku". Czas by ten przerażający bal manekinów komunistycznych i postkomunistycznych z tzw. opozycji okrągło-stołowej, sprawujących rządy przez ostatnie 15 lat, tańczących w takt dyktowanej im muzyki przez służby specjalne różnych opcji - wreszcie się zakończył.

Abp I. Tokarczuk mówił w 2003 r.: "przede wszystkim powinniśmy zacząć głęboko myśleć. Nie przyjmować bezkrytycznie informacji lansowanych przez niektóre obce media, czy zasłyszanych w telewizji, lecz wyrabiać sobie poglądy".

Pamiętajmy o testamencie Jana Pawła II: "NIE LĘKAJCIE SIĘ"!

Drodzy Rodacy!
Aby każdy z nas uniknął hańby i mógł powiedzieć, że zachował godność ludzką i jest Polakiem, Patriotą musimy postępować zgodnie z zaleceniem Jana Pawła II: "potrzebna jest solidarność w tym, co dobre, ale konieczny jest sprzeciw wobec zła… nie można być równocześnie solidarnym z ofiarą przestępstwa i z przestępcą, człowiekiem okradanym i złodziejem".

Kierujmy się myślą, ale i sercem zgodnie z wierszem Zygmunta Krasińskiego:

"Wytrwaj, o wytrwaj w tym strasznym pochodzie
Śród dziejów świata, mój Polski Narodzie!
Bądź męstwem wielki, cierpliwością święty,
Bądź przed wrogami wolą nieugięty,
Niechaj Ci z serca nie wydrze Ojczyzny
Żaden gwałt ziemski, ni ziemska pokusa
- Nie wierz w podrzuty Pychy ni Wścieklizny
- wierz tylko w słowo i w przykład Chrystusa"

Pamiętajmy też o pieśni patriotycznej:

"Nie rzucim ziemi skąd nasz ród
Tak nam dopomóż Bóg".

Kończę słowami marszałka Józefa Piłsudskiego:

"całe życie walczyłem o znaczenie, co się zwie imponderabilia jak: Honor, Cnota, Męstwo"

prosząc o rozpowszechnienie tej odezwy w całej Polsce

Ks. Prałat Henryk Jankowski
Gdańsk, maj A.D. 2005

US American Soldiers travel to Poland for pilgrimage to Jasna Gora

2009-12-27T12:20:00.001-08:00

US American Soldiers travel to Poland for pilgrimage to Jasna Gora

Illinois Soldiers travel to Poland for pilgrimage
By Army Staff Sgt. Stephanie McCurry
Illinois National Guard

Eight Illinois National Guard troops lead the group of about 300 into Czestochowa during the Polish pilgrimage. The Illinois guardsmen walked along with Polish and German Soldiers for the annual pilgrimage from Warsaw to Czestochowa in August. (Photo courtesy of Illinois National Guard)
download hi-res photo
SPRINGFIELD, Ill., (8/31/09) -- Imagine walking from Peoria to Aurora. In August, eight Illinois National Guard members did just that, except in a foreign country, Poland.

Six Soldiers and two Airmen walked 137 miles, beginning in Warsaw and ending in Czestochowa, in 10 days for the annual Polish pilgrimage. They walked with a group of about 300 people that included Polish, German and Slovakian Soldiers.

Every year, thousands of Catholics from around the world go to Poland to participate in the ceremonial walk to Jasna Gora monastery in Czestochowa, the site of the revered Black Madonna icon.

Their journey began with an early morning mass at the field cathedral of the Polish Army. Every day, the group attended Mass regardless of their various faiths and beliefs.

During the 12-hour walk each day, they were treated with prayers, songs and sermons in German, Polish, Italian and English broadcasted through large speakers carried by participants.

Local residents provided pilgrimage participants with food, refreshments and encouragement along the route. Every night, the Illinois Guardsmen slept in tents provided by the Polish Armed Forces.

“I was told numerous times by Polish Soldiers that they got a kick out of the fact that the German Soldiers and American Soldiers were communicating to each other through their Polish translators,” said Sgt. David Sworobowicz.

Local farmers stood along the route and handed out their fruit and vegetables to everyone walking in the pilgrimage. The cities also worked together to offer soups and bread for lunch everyday. The other breaks they had throughout the day were at numerous churches.

“The civilians’ generosity along the way is unmatched,” said 2nd Lt. Veronica Kool, of Springfield, Illinois Army National Guard. “All along the route, the Polish stood waiting outside their homes offering whatever food they had to give.”

“The religious experience gained from this exercise is above and beyond rewarding,” said Sworobowicz. “I can only hope to do it again sometime.”

The trip ended at Jasna Gora monastery in Czestochowa with the military pilgrimage walking the last half mile or so through thousands of supportive spectators that waved, shook their hands, gave hugs and took pictures of the group.

“It is not every day that you get to travel overseas for a friendly noncombative operation,” said 1st Lt. Jeremy Dugena. “From the arrival in Poland, the Polish Army were incredible hosts making sure we had everything we needed.”

Illinois Guardsmen participated in the pilgrimage to commemorate the 1655 Polish victory over Sweden and to build a stronger relationship with the Polish.

The National Guard sponsored State Partnership Program (SPP) between the Illinois National Guard and Republic of Poland was established in 1993.

The SPP links National Guard states and territories with their partner countries to foster mutual interests and establishing long-term relationships across all levels of society.
Through the SPP, Illinois Army and Air National Guard service members have participated in annual, joint training exchanges with military forces of the republic of Poland.

“Their professionalism and maturity are what I desire in every group of Guardsmen who come to Poland,” said Maj. James Fisher, the bilateral affairs officer for the U.S. Embassy in Warsaw. “They promoted the State Partnership Program with flying colors and are model diplomats of our country.”
POLAND AGAIN REFUSED
VISA WAIVER STATUS

Washington, D.C. (PMN)—The following letter was sent on October 17, 2008, by Frank Spula, President of the Polish American Congress (PAC), to Senator John McCain and Senator Barack Obama:

"As you may know, today a ceremony took place in the White House Rose Garden, during which President Bush announced that seven countries - Czech Republic, Slovakia, Hungary, Latvia, Lithuania, Estonia and South Korea – met the requirements to join the Visa Waiver Program.

"Poland was not included as one of the favored nations.

"I am certain that you are well aware of the great significance the inclusion of Poland in the Visa Waiver Program would have to one of this country’s most steadfast allies.

"However, Poland is still yet to be included as, according to the most recent statistics, the refusal rate in Poland is three points too high.

"There is no need to reiterate all of the facts that show how Poland has been for years one of the most reliable and consistent allies of the United States in many arenas, as well as the fact that Poland not only does not pose any kind of terrorist threat, but has done a lot to combat this international menace. I am certain that you already know all of those arguments.

"However, I would like to emphasize another, perhaps less known aspect of the situation, namely the great loss of good will today’s continued exclusion means to many people of Poland towards the United States of America.

"I have been repeatedly hearing how feelings of excitement and support towards our great country have been over the course of the last two years turning into those of disappointment and bitterness.

"Furthermore, and more worrisome, I have been hearing that many members of the 10 million strong Polish American Community (Polonia) are starting to hold similar feelings.

"In these turbulent times, the United States has to cultivate and cherish its relationships with most faithful allies. Poland is definitely among those nations. It is time, in fact it is now much past due, to show Poland that its support and contributions are valued by the United States, and not with sweet words, but with concrete actions.

"As the President of the Polish American Congress, one of the oldest-and the largest-Polish ethnic organization in the United States, I urge you, either as the next president of our great nation or on the Senate floor, to do what the previous administration has been promising Poland and Polonia for years but have never delivered – make sure that Poland joins the privileged ranks of the visa free travel as soon as possible."

A similar letter was sent to President George W. Bush, who has been promising the visa waiver for Polish citizens for years, but, despite praising Poland as an ally, has not delivered on the promise.

Obama has said that he would invite Poland to join the Visa Waiver Program. A campaign release stated, "Today’s visa regime with Poland reflects neither the current strategic relationship nor the close historic bond between our peoples … In particular, this means expanding the program to countries, like Poland, that have demonstrated a capacity and willingness to cooperate with the U.S. in achieving counterterrorism goals."

McCain has been silent on the subject during his campaign for the presidency and reportedly agrees with the current Bush policy on visa waivers.

Hundreds of US soldiers join Polish pilgrimage
By VANESSA GERA – 17 hours ago

WARSAW, Poland (AP) — Hundreds of soldiers in camouflage set off Tuesday on a 10-day march to Poland's holiest Roman Catholic shrine — among them five Americans hoping to deepen ties with an ally.

Five members of the Illinois National Guard traveled to Poland to make the 180-mile (290-kilometer) trek on foot — alongside Poles, Germans and other Europeans — from Warsaw to Czestochowa, site of the revered Black Madonna icon.

Though the 300-year-old pilgrimage has deep religious and patriotic resonance in mainly Catholic Poland, the main purpose of the U.S. contingent, a tradition that has started in recent years, is to show solidarity with Poland — an ally in Iraq and Afghanistan — and other nations.

It's a chance "to come together and share a little bit, and hopefully develop closer bonds with foreign militaries in a non-combat type setting," said Master Sgt. Roman Waldron, 37, from Springfield, Illinois.

Before embarking on the pilgrimage, the pilgrims attended an early morning Mass at the Field Cathedral of the Polish Army, where a priest blessed them with holy water. They were also told to set a moral example and refrain from drinking or smoking during the march.

The Black Madonna — which legend says was painted by St. Luke — was brought to the Jasna Gora monastery in Czestochowa in 1384.

Many miracles have been attributed to the painting, including a 1655 siege during which 70 monks and 180 supporters held off nearly 4,000 soldiers from the Protestant Swedish army and inspired Poles to rise up and throw out the invaders.

Sgt. 1st Class Evan Young, from Rock Island, Illinois, believes the pilgrimage is going to be even more meaningful than he had first imagined.

"Originally when I was given the opportunity I thought it would be kind of a neat way to see Poland, but then I started doing research on the Black Madonna and the siege and I thought it's part of a much bigger thing," said Young, a 45-year-old who grew up Episcopalian.

"It's pretty neat to be taking part in this, and help improve relations with Poland and other countries that are here," he said.

Only one of the five American soldiers is a Catholic. They will sleep in eight-man tents set up along the route by the Polish army.

The soldiers were trailed by thousands of students and other pilgrims in Warsaw, and will eventually join up with thousands more expected to converge on Czestochowa next week, ahead of the August 15 Catholic holy day marking the Assumption of Mary.

Warsaw Archbishop Kazimierz Nycz walked briefly with the group Tuesday.

"This builds brotherhood among soldiers from different countries," he said.